Ο Χιου Τζάκμαν στην τελευταία του εμφάνιση ως Wolverine λεέι το καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο αντίο που θα μπορούσε να εύχεται ένας χαρακτήρας στο σύμπαν της Marvel.
Ο Μόργκαν Φρίμαν θέτει στον Τζίμι Κίμελ ένα δίλημμα που έχει μόνο μία απάντηση.
50 χρόνια μετά τη θρυλική κινηματογραφική τους ένωση, ο Γουόρεν Μπίτι και η Φέι Ντάναγουεϊ θα ξανασυναντηθούν στην τελετή των Οσκαρ για να παρουσιάσουν το βραβείο καλύτερης ταινίας.
Δίπλα στον πολιτικό ακτιβισμό της μέρας, η Berlinale σιγοψιθύρισε το gossip για τον κατεστραμμένο γάμο του Κορεάτη σκηνοθέτη. Κι είχε αφορμή!
Ο Μαρσέλο Γκόμες πιάνει την ατμόσφαιρα, αλλά όχι και την ιδεολογία, της πνευματικής «γέννησης» του Tiradentes μέσα από την αδικία της αποικιοκρατίας.
Σίγουρα είναι μια εξίσου καλή, μα επιπλεόν και μια εξαιρετικά επίκαιρη ταινία.
Κι αυτή τη φορά μάλιστα πολύ πιο αυτοαναφορική, αφού μοιάζει να μιλά για κάτι που αφορά την ζωή του εκτός οθόνης. Με τον τρόπο του Χονγκ Σανγκ-σου βεβαίως.
Μέλος της κριτικής επιτροπής της 67ης Berlinale, ο Ντιέγκο Λούνα συγκέντρωσε τα υπόλοιπα μέλη και τον Διευθυντή του Φεστιβάλ για μια συμβολική κίνηση με φόντο το τείχος του Βερολίνου.
Στο πιο εκλεκτικό κινηματογραφικό φεστιβάλ της Νέας Υόρκης θα συστηθεί ο Λουκιανός Μοσχονάς με το μικρού μήκους «Μanodopera» που έκανε την πρεμιέρα του στο διαγωνιστικό τμήμα Pardi di domani του Φεστιβάλ του Λοκάρνο.
Ενα χείριστο εστέτ άρλεκιν στη Νέα Υόρκη και τα περίχωρα βρίσκει ο Φόλκερ Σλέντορφ, ως αντίδοτο για το χρόνο που περνά (αλλά όχι αρκετά γρήγορα όταν βλέπεις την ταινία).
H χθεσινή μέρα στην Berlinale, ήταν λες και το φεστιβάλ έκανε ένα μικρό διάλειμμα. Ούτε σπουδαίοι σταρ, ούτε σπουδαίες ταινίες στο επίσημο πρόγραμμα. Ουτε καν πολύ κρύο όπως μας είχε συνηθίσει το Βερολίνο φέτος. Δεν πειράζει, tomorrow is another day, όπως μας έχει μάθει το σινεμά.
Η Τερέζα Βιγιαβέρδε σκοτώνει τις ενδιαφέρουσες αισθητικές και σκηνοθετικές επιλογές της μ' ένα επιτηδευμένο, κουραστικό κι ανερμάτιστο σενάριο για την οικονομική και κοινωνική κρίση στην Πορτογαλία.
Το «Hiwa» συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα των ταινιών μικρού μήκους της 67ης Berlinale κι η Ζακλίν Λέντζου στάθηκε στο κρύο για να μοιραστεί εντυπώσεις με το Flix.
Η Τρίτη ήταν η μέρα όπου ο Ρόμπερτ Πάτινσον κι ο Τσάρλι Χάναμ συναγωνίστηκαν για τα πιο ωραία μάτια, η Κατρίν Ντενέβ έδειξε το κομψό τατουάζ της κι ο Ακι Καουρισμάκι τραγούδησε στα φινλανδικά!
Αυτή η καυστική, πικρή κοινωνική σάτιρα, μπορεί να μην είναι αληθινά ξεχωριστή, μα δεν παύει να είναι απολαυστική και πετυχημένη.
Είναι cool, είναι ρετρό, έχει την οξυδέρκεια και το χιούμορ που σπάει κόκκαλα. Είναι μια ταινία του Ακι Καουρισμάκι και στο δικό του σύμπαν κερδίζει πάντα το αδύναμο, το καλό και το ροκ εν ρολ.
Ο δημιουργός του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης επιλέγει 10 σπουδαία ντοκιμαντέρ που ξεχώρισε από προηγούμενες διοργανώσεις του φεστιβάλ.
Ο Λούκα Γκουαντανίνο («Call Me by Your Name») έφερε μαζί του τον ιταλικό ήλιο, ενώ η Σάλι Πότερ («The Party») τα... τσούγκρισε με το Brexit.
Η ιστορία ενός πληρωμένου δολοφόνου που έχει μια δεύτερη ευκαιρία μέσω της... μαγειρικής, ή κάτι τέτοιο, δεν ακολουθεί καμιά απολύτως συνταγή.
Δεν είναι ότι δεν συμβαίνει τίποτα στην ιστορία. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συμβαίνει τίποτα στους χαρακτήρες.
Μετά το «Immigrant», ο Τζέιμς Γκρέι αφηγείται μια ιστορία ανακάλυψης ενός άλλου «νέου κόσμου», με την ίδια αυστηρή, παλιομοδίτικη αισθητική και ιδεολογία.
Ο Λούκα Γκουαντανίνο κάνει μια ακόμη ταινία γεμάτη ήλιο και Ιταλία, μα αυτή τη φορά και γεμάτη ζωή κι όλα όσα αυτή συνεπάγεται.
Στο κόκκινο χαλί των βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου μπορεί να λείπει το χρώμα, αλλά αναπληρώνει το glam.
Η χθεσινή μέρα ανήκε δικαιωματικά στην ταινία του Σεμπαστιάν Λέλιο «Una Mujer Fantastica» και στην σπουδαία πρωταγωνίστριά του Ντανιέλα Βέγα.
Η σκηνοθέτης του «Κάν'το Οπως ο Μπέκαμ» παρουσιάζει ένα δια-θρησκευτικό ρομάντζο στην Ινδία του εμφυλίου του '47, με φόντο τον Λόρδο Μαουντμπάτεν, το σπίτι του και τις εκατοντάδες αξιολάτρευτους υπηρέτες του.
Διαβάστε αναλυτικά τους νικητές των φετινών βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Τον τρόπο δηλαδή του να είσαι Οσκαρ, χωρίς να χρειάζεται να αρνηθείς τη βρετανική σου ταυτότητα.
Η διακεκριμμένη και υποψήφια, παλιότερα, για Οσκαρ σκηνοθέτης από την Πολωνία παρουσιάζει τη χειρότερη ταινία της, ενδεχομένως και τη χειρότερη του φετινού Διαγωνιστικού Τμήματος της Berlinale.
Οι σταρ της τελετής των φετινών βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στο κόκκινο χαλί.
Ο Χιλιανός σκηνοθέτης του «Gloria» έκανε πάλι το θαύμα του, πλάθοντας μια ακόμα ηρωική γυναίκα που αναζητά την ευτυχία σε πείσμα της στενοκεφαλιάς.
Τι μπορεί να προσθέσει στην ιστορία και την μυθολογία του Καρλ Μαρξ μια βιογραφική ταινία; Οχι πολλά.
Η Berlinale τιμά τον Τζέφρι Ρας κι εκείνος, στο «Final Portrait» του Στάνλεϊ Τούτσι, επιδεικνύει πώς κανείς μπορεί να τρώει και να πίνει τέχνη.
Δέκα χρόνια μετά το «Blind Date», ο Στάνλεϊ Τούτσι σκηνοθετεί ξανά, αυτή τη φορά κρατώντας μεγεθυντικό φακό μπροστά στην ανασφάλεια του καλλιτέχνη (αλλά όχι τη δική του).
Ο,τι ξεκινά ως διασκεδαστική αλλά κι αιχμηρή σάτιρα της εποχής, παρατραβά τα ατού του για να καταλήξει σε μια φλύαρη φαρσοκωμωδία.
Γυρισμένη στο Κονγκό από τον Αφρικανικής καταγωγής σκηνοθέτη, η ταινία του Αλαιν Γκομί έχει ανθρωπιά και τοπικό χρώμα, αλλά όχι ακριβώς πρωτοτυπία.
Στον ρυθμό του «T2 Trainspotting» 20 χρόνια μετά, το Φεστιβάλ Βερολίνου μας θυμίζει πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος.
Μπορεί να έχουν περάσει 20 χρόνια, μπορεί πολλά να έχουν αλλάξει, αλλά όπως απέδειξαν στη συνέντευξη Τύπου του «T2 Trainspotting», ο Ρέντον κι οι φίλοι του έχουν ακριβώς την ίδια ηλεκτρισμένη ενέργεια!
Πήγαμε στο reunion με την παρέα της ταινίας που σημάδεψε μια γενιά. Δεν νιώσαμε το high που θα θέλαμε μα ευτυχώς δεν πάθαμε ούτε od…
Από την Ουγγαρία στο Διαγωνιστικό Τμήμα της Berlinale, η νέα ταινία της Ιλντικο Ενιέντι είναι ένα εκκεντρικό love story, ρομαντικό μέχρι θανάτου (αλλά και ζωής).
Το ντεμπούτο του Τζον Τρένγκοουβ είναι μια συναρπαστική ταινία, γεμάτη ομορφιά και σκληρότητα, για τον ανδρισμό, την παράδοση, τις τάξεις, τις παλιές αξίες σε έναν σύγχρονο κόσμο και τα δεσμά που συχνά οι ίδιοι επιλέγουμε για τον εαυτό μας.
Πρωταγωνιστής στο «The Dinner» του Ορεν Μόβερμαν στο Διαγωνιστικό Τμήμα, ο Ρίτσαρντ Γκιρ βρήκε χρόνο και για την Ανγκελα Μέρκελ, αλλά και για να μιλήσει πανέξυπνα κατά του Ντόναλντ Τραμπ.