Στο περιφερειακό Ιράν, εκεί όπου τα χρήματα είναι λίγα και οι περιορισμοί πολλοί, τοποθετεί την ταινία του ο Μπάμπακ Χατζεπασά, η οποία βγήκε στις αίθουσες το 2023 κι ήταν η επίσημη πρόταση της χώρας για τα Οσκαρ - όχι απρόσμενα.
Η Κιμία και ο Φαρίντ είναι ένα ζευγάρι παντρεμένο χρόνια, με δυο παιδιά, ένα μεγαλύτερο αγόρι και ένα μικρό κοριτσάκι. Τώρα οι δυο τους θέλουν να πάρουν διαζύγιο. Ο λόγος ιδιαίτερος και συμβολικός. Η Κιμία δεν μπορεί να διανύει αποστάσεις, το όριό της είναι τα 15 χιλιόμετρα, έχει αποστασιοφοβία. Ο Φαρίντ, που αγαπά τα ταξίδια και την ανεξαρτησία του, κουράστηκε μ' αυτό το εμπόδιο και θέλει να χωρίσει, έχει μάλιστα βρει την επόμενη, νεότερη, σύζυγό του.
Ο Φαρίντ ασφυκτιά στον γάμο, η Κιμία επίσης, για τους αντίθετους λόγους, τα παιδιά θα νιώσουν το ίδιο όταν υποψιαστούν ότι οι γονείς τους, όχι απλώς θέλουν να χωρίσουν, αλλά και να τα χωρίσουν, το αγόρι να ζήσει με τον πατέρα, η κόρη με τη μαμά. Ανθρωποι που πνίγονται, μεταφορικά και κυριολεκτικά, σ' ένα οικογενειακό δράμα φτιαγμένο, με την κυβερνητική σφραγίδα έγκρισης, πριν τον τωρινό πόλεμο.
Ο Χατζεπασά σκηνοθετεί μια ταινία φτιαγμένη για το ευρύ κοινό. Ο τόπος έχει τη μαγεία του, ο μεγάλος κήπος με τις μουριές, τα πλούσια δέντρα που αγκαλιάζουν όσους το έχουν ανάγκη, τα χαμόσπιτα, το ορμητικό, επικίνδυνο ποτάμι, ο ατίθασος ανιψιός Ρεζά που απεικονίζει την άμυαλη νέα γενιά. Οι ερμηνείες είναι προσεγμένες όλες, της μητέρας / Μαράλ Μπανιαντάμ μια δόση πιο υπερβολική απ' όσο χρειάζεται το έτσι κι αλλιώς πανέμορφο πρόσωπό της. Οι μικρές κωμικές ανάσες σκορπίζουν την αίσθηση της δυστυχίας, ως την υπερ-δραματική κορύφωση και το αναμενόμενο αίσιο τέλος.
Μια mainstream ιρανική ταινία που βλέπεται ευχάριστα, αλλά και που προσέχει το δίδαγμά της: η απόφαση ενός διαζυγίου, η ανάγκη για ελευθερία, μόνο κακά μπορεί να φέρει και καλό είναι τίποτε να μην αλλάζει, όλα να μένουν ίδια, περιορισμένα, τιθασευμένα. Γιατί αυτή εδώ δεν είναι μια ταινία του ιρανικού σινεμά που γνωρίζουμε από τα διεθνή φεστιβάλ, του Φαραντί, του Παναχί, του Μαχμαλμπάφ, αλλά εκείνου που στρέφεται στο εσωτερικό, που στοχεύει στο εγχώριο κοινό και που δείχνει το θεμιτό πρόσωπο του έθνους όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό.