Στο ασπρόμαυρο, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μέλλον, στο μπρουταλιστικό Κτίριο-Πόλη, τη μέγιστη σημασία έχει η διατήρηση της γνώσης. Γι’ αυτό και αποτυπώνεται με κόπο στη μνήμη των «χαρισματικών» (κορυφαία τους η Λάρα), σ’ έναν αγώνα επιβίωσης την ώρα που τα φυτά, βασική πηγή τροφής, μολύνονται και καίγονται.
Διαβάστε ακόμη τη συνέντευξη: Η Δέσποινα Χαραλάμπους και ο Πάνος Παππάς επιμένουν ότι το sci-fi είναι το πιο επίκαιρο είδος σινεμά
Εκεί, ένας άντρας εμφανίζεται μυστηριωδώς από το παρελθόν, έχοντας παραμείνει νέος: επανέρχεται ξανά και ξανά, διατηρώντας τη νεότητά του, άρα και τη λύση της επιβίωσης, όσο η Λάρα γερνά και η μια επανάσταση διαδέχεται, κυκλικά, την άλλη – το ίδιο και η διαφθορά της εξουσίας.
Το δημιουργικό δίδυμο που επίμονα συντηρεί την επιστημονική φαντασία στο ελληνικό σινεμά, μετά από μικρού μήκους ταινίες όπως τα «Memory Reloaded» και «Identity», περνά στη μεγάλου μήκους με το ίδιο μετα-εξπρεσιονιστικό ύφος του sci-fi, με πιο ολοκληρωμένη αισθητική και, ευπρόσδεκτα, με περισσότερο χιούμορ, ίσως και αυτοσαρκασμό.
Παρότι τα αρχαιοπρεπή ονόματα, οι λεπτομερείς ορισμοί των λέξεων και φράσεις όπως «Είσαι ηλίθιος Πρόεδρε Ροτώριε 790» ή το ες αεί επαναλαμβανόμενο «σκατά στη γνώση!» δεν μπορούν να ληφθούν στα σοβαρά, αυτή τη φορά έχουμε την αίσθηση ότι χωρίς να παραμελούν την επιθυμία και τη φροντίδα τους για τις ταινίες τους, οι δυο δημιουργοί μας κλείνουν χαριτωμένα το μάτι. Και μ’ αυτή τη δόση χιούμορ, η ταινία, έτσι κι αλλιώς με μια αξιοπρόσεκτη αισθητική, μπορεί να σταθεί ως μια πρόταση επιστημονικής φαντασίας, αλλά και love story, στο στερημένο από ταινίες είδους ελληνικό σινεμά.