Ηταν μια από τις στ' αλήθεια μεγάλες φυσιογνωμίες του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού - για λίγους ανθρώπους μπορεί κανείς να το πει αυτό, χωρίς να έχει το αίσθημα της υπερβολής.
Η ίδια, βέβαια, η Μαρινέλλα είχε την υπερβολή μέσα της, με τρόπο λατρεμμένο. Μια επιβλητική παρουσία, σε όλες της τις εποχές, μια γυναίκα που από την αρχή της μέχρι σήμερα προκάλεσε θαυμασμό και δέος, περφεξιονίστρια, πρωτοπόρος, ακόμα και στις πρώτες της εμφανίσεις με τα αγορίστικα μαλλιά και το μινιμαλιστικό ντύσιμο, διαχρονική, το απόλυτο gay icon, αλλά και είδωλο γενικότερα, με μια τεράστια φωνή, μια μαγική μεταδοτικότητα συναισθήματος και μια αξεπέραστη, αγέρωχη ενέργεια ως το τέλος.
Θεσσαλονικιά στην καταγωγή της, γεννήθηκε ως Κυριακή Παπαδοπούλου στις 19 Μαΐου του 1938. Εγινε... Μαρινέλλα το 1956, όταν άρχισε να τραγουδά επαγγελματικά κι έκτοτε σφράγισε την ψυχή κάθε γενιάς που την άκουσε.
Το ξεκίνημά της ήταν λίγο σαν παραμύθι. Μικρό κοριτσάκι συμμετείχε στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδική Ωρα», στα δώδεκα έκανε τη διαφήμιση της Melka, της εταιρίας οικειακών ειδών, και στα δεκαεπτά μπήκε στον θίασο της Μαίρης Λωράν, ως ηθοποιός, μαζί με άλλα «φυντάνια» σαν τη Μάρθα Καραγιάννη, τον Κώστα Βουτσά και τον Γιάννη Τζαννετάκο. Ενα βράδυ που η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε, η Μαρινέλλα πήρε τη θέση της, τραγούδησε το Ο άνθρωπός μου της Βέμπο και, αυτοστιγμή, ξεκίνησε την καριέρα της. Τη δεκαετία του '50 δούλεψε στη Θεσσαλονίκη, ως τραγουδίστρια, στο θέατρο και σε νυχτερινά κέντρα. Μαρινέλλα τη «βάφτισε» ο συνθέτης Τόλης Χάρμας, εμπνευσμένος από ένα δικό του τραγούδι. Το 1957, μέσω του Στέλιου Ζαφειρίου, δεινού στο μπουζούκι, γνώρισε τον Στέλιο Καζαντζίδη: η σχέση τους θα ήταν καθοριστική για τη Μαρινέλλα, τόσο στην προσωπική της ζωή, όσο και στην επαγγελματική. Μαζί κατέβηκαν, το 1959, στην Αθήνα κι ως ντουέτο έγιναν διάσημοι, τόσο στην Ελλάδα, όσο και όπου υπήρχε ομογένεια. Μαζί ερμήνευσαν τραγούδια από Καλδάρα, Μαρκόπουλο και Τσιτσάνη, ως Χατζιδάκι και Θεοδωράκη. Με τον Θεοδωράκη, μάλιστα, συνεργάστηκαν στην παράσταση, σε κείμενο του Μποστ, «Ομορφη Πόλη» και το τραγούδι τους Φεύγω με πίκρα στα ξένα ακούγεται και στην κινηματογραφική διασκευή της παράστασης, που σκηνοθέτησε ο Κώστας Στράντζαλης.
Το 1965, η Μαρινέλλα έκανε και την πρώτη της εμφάνιση στο σινεμά, μαζί με τον Καζαντζίδη, στην «Κυρία Δήμαρχο» του Ροβήρου Μανθούλη. Η μεγάλη οθόνη ταίριαξε στη μεγάλη της φωνή και το έντονο πρόσωπο και συμμετείχε, συνολικά, σε δώδεκα ταινίες, στις δέκα μαζί με τον Καζαντζίδη. Οι δυο καλλιτέχνες παντρεύτηκαν το 1964, χώρισαν το 1966 κι έβγαλαν τον τελευταίο κοινό δίσκο τους το 1968.
Μόνο μέσα στο 1965, η Μαρινέλλα εμφανίστηκε σε έξι ακόμα ταινίες. Στους «Αδίστακτους» του Ντίνου Κατσουρίδη τραγούδησε, μαζί με τον Νίκο Κούρκουλο, το Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός (Μαρκόπουλος - Χριστοδούλου), στην «Προδομένη» του Χρήστου Κυριακόπουλου τα Μες της αγάπης μας το τζάκι και Τώρα που σ' έχω ανάγκη (Θεόδωρος Δερβενιώτης), στην «Τιμωρία» του Ανδρέα Κατσιμητσούλια το Να φύγω, να φύγω (Κασταρός - Πυθαγόρας), όπως και στους «Αγγελους της Αμαρτίας» επίσης του Κατσιμητσούλια και το Προδομένες καρδιές (Μανίσαλης - Ψυχογιός), στους «Καταφρονεμένους» το Ορκίζομαι στην αντρική τιμή μου (Καζαντζίδης - Βαρτάνης) και στο «Δεν Μπορούν να μας Χωρίσουν» του Χρήστου Κυριακόπουλου το Με τον βοριά (Ζαμπέτας - Χριστοδούλου).
Μέχρι το 1970, η Μαρινέλλα είχε σφραγίσει με την παρουσία της συνολικά 18 κινηματογραφικές ταινίες, ανάμεσά τους τη «Χαρτορίχτρα» (Δώσ' μου αγάπη, Είμαι χαρτορίχτρα φίνα), «Ο πιο Καλός ο Μαθητής» (Σταλιά - σταλιά), «Γοργόνες και Μάγκες» (Ανοιξε πέτρα), «Ησαΐα μη Χορεύεις» (Πάλι θα κλάψω).
Εκτοτε η Μαρινέλλα απομακρύνθηκε από τον κινηματογράφο, ωστόσο η καριέρα της, σόλο πια, εκτοξεύθηκε. Συνεργάστηκε, εκτός όσων αναφέρθηκαν παραπάνω, με τους σημαντικότερους Ελληνες συνθέτες, τον Κατσαρό, τον Ζαμπέτα, τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο, τον Πλέσσα, τον Σπανό, τον Λοΐζο, τον Χατζηνάσιο, τραγουδώντας με σπουδαίους καλλιτέχνες, από τον Μπιθικώτση ως τον Μητροπάνο, τον Νταλάρα, τον Κώστα Χατζή, ακόμα και το δικό της ίνδαλμα, τη Σωτηρία Μπέλλου, σε μπουάτ αλλά και τεράστιους χώρους και βγάζοντας σταθερά ένα δίσκο τη χρονιά. Συγκρούστηκε με τη χούντα, αλλά το 1974, με τη μεταπολίτευση, εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στη Eurovision, στην Αγγλία, με το όχι πολύ πετυχημένο στο διαγωνισμό, αλλά κλασικό στην ελληνική συνείδηση πια, Κρασί, θάλασσα και τ' αγόρι μου. Το '80 εγκαινίασε το Rex μεγαλοπρεπώς, το 2010 έγινε... μιούζικαλ από τους Ρέππα - Παπαθανασίου, συνεργάστηκε θριαμβευτικά με τον Τάκη Ζαχαράτο στο Παλλάς, σήκωσε δικές της παραστάσεις που αναδείκνυαν τη μαγική πορεία της στο Badminton και στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος - παρότι από κάθε μέρος όπου τραγούδησε, η ίδια αποδεικνυόταν μεγαλύτερη.
Με την κόρη της, Τζωρτίνα Σερπιέρη και τον Τόλη Βοσκόπουλο
Την ορμή που είχε η Μαρινέλλα στη μουσική μοιάζει να την είχε και στην προσωπική της ζωή: υπήρξε ανύπαντρη μητέρα σε μια εποχή που δύσκολα θα το αποδεχόταν από μια λιγότερο δυναμική γυναίκα (κόρη της η Τζωρτίνα Σερπιέρη, από τη σχέση της με τον πρωταθλητή ιππασίας Φρέντυ Σερπιέρη). Την ίδια εποχή, το 1975, η Μαρινέλλα παντρεύτηκε τον Τόλη Βοσκόπουλο, προκαλώντας μιντιακό παροξυσμό - έμειναν μαζί ως το 1981.
Το βράδυ της 25ης Σεπτεμβρίου 2024, η Μαρινέλλα εμφανίστηκε στη συναυλία που έφερε ως τίτλο το όνομά της, στο Ηρώδειο. Στη διάρκεια της παράστασης κατέρρευσε στη σκηνή και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Σήμερα, Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, στα 87 της χρόνια, η Μαρινέλλα έφυγε από τη ζωή.
Ηταν ξεκάθαρα μια «μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού», μια φυσιογνωμία larger than life, αλλά και ταυτόχρονα, για μας, μια σύντροφος, έτσι όπως καταφέρνουν οι σπουδαίοι καλλιτέχνες. Δεν τη χορταίνουμε ποτέ, βλέποντας τις παρακάτω στιγμές της.