Ο Ρουμάνος σκηνοθέτης εξηγεί στο Flix γιατί ένιωσε την ανάγκη να κάνει το «Fjord» - δεν ήταν μία ιδέα, δεν ήταν ένα απλό σενάριο. Ηταν μία ανάγκη να απαντήσει στην πόλωση των καιρών μας
Δεύτερος Χρυσός Φοίνικας για τον Κρίστιαν Μουντζιού, σε μια κάπως άτολμη μοιρασιά βραβείων χωρίς τελικά ιδιαίτερο πρόσημο - πολιτικό ή καλλιτεχνικό.
Την προτελευταία μέρα του Φεστιβάλ, η Μόνικα Μπελούτσι κράτησε ψηλά τον πήχη του γκλαμ.
Παρόλο που η σκηνοθέτης το επικαλείται ως πηγή έμπνευσης, μόνο κακό κάνουν οι συγκρίσεις με το «Τέλος της Βίας» του Ντέιβιντ Κρόνεμπεργκ. Χλιαρό, απογοητευτικό, προβλέψιμο νουάρ που αναρωτιόμαστε γιατί να βρίσκεται στο επίσημο διαγωνιστικό.
Μήπως όμως αυτή η σήμα κατατεθέν ευαίσθητη, αισθαντική, ντελικάτη αισθητική του, δεν είναι το διακύβευμα σε μία (αντι)πολεμική ταινία εποχής;
Η ταινία του Εμανουέλ Μαρ για την αδιάφορη ζωή ενός συνεργού των Ναζί είναι η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του φετινού Φεστιβάλ.
Η νέα ταινία της Βαλέσκα Γκρίζενμπαχ είναι ένα γουέστερν-κριτική στην Βουλγαρία των Βαλκανίων και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με μια γυναίκα ηρωίδα που θα ξεκινήσει μια ανασκαφή προκειμένου να ανακτήσει το δικαίωμα στον τόπο στον οποίο γεννήθηκε.
Περισσότεροι από 3.500 άνθρωποι του κινηματογράφου έχουν πλέον υπογράψει την ανοιχτη επιστολή κατά του Γάλλου μεγιστάνα των media Βενσάν Μπολορέ
Ο Ράμι Μάλεκ ερμηνεύει έναν οροθετικό ήρωα που θα αγαπήσετε ή θα αντιπαθήσετε βαθιά. Για όσα κάνει όσο ζει, κι όχι γιατί πεθαίνει από AIDS.
Τόσο θαυμαστό που ξεχνάς να νιώσεις, αλλά με σεκάνς που μένουν στην Ιστορία.
Οι πρεμιέρες συνεχίζονται, σταρ έρχονται, σταρ φεύγουν, παράλληλα τμήματα ολοκληρώνονται και το μεγάλο στοίχημα παραμένει: ποιος θα φύγει με το Χρυσό Φοίνικα φέτος;
Από ένα μπαλκόνι στις Κάννες, η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη μιλάει στο Flix για το ταξίδι αυτογνωσίας που ήταν ο «Τιτανικός Ωκεανός».
Συνεχίζοντας το ιδιοσυγκρασιακό έργο της, η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη στέκεται με θάρρος απέναντι στη φιλοδοξία του μεγάλου μήκους ντεμπούτου της που κινεί γη ουρανό, μέχρι και ωκεανούς για να ακουστεί.
«Οι δυναμικές γυναίκες ταράζουν τα νερά». Αυτό ήταν το σύνθημα χθες στην Κρουαζέτ, με την επίσημη πρεμιέρα του «Τιτανικού Ωκεανού» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη- να μονοπωλεί το ενδιαφέρον.
Από τα φαβορί για το βραβείο ερμηνείας, η Αντέλ Εξαρχόπουλος δίνει σε μια μέτρια ταινία ένα βάθος και έναν ακομπλεξάριστο αυθορμητισμό που λειτουργεί πιο «εκπαιδευτικά» από όσο θα φανταζόταν ποτέ κάποιος ειδικός.
Hρθε η ώρα του σπουδαίου Ρώσου σκηνοθέτη να φύγει με το χρυσό;
Ενα διακριτικό δράμα που καταφέρνει, κυρίως, να προκαλέσει μια πολύ δύσκολη συζήτηση.
Η Αλεξάνδρα Ματθαίου μιλάει στο Flix από την Κρουαζέτ: για το μικρού μήκους «Free Eliza» που κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, για το σχέδιο της πρώτης της μεγάλου μήκους ταινίας στην Αγορά των Καννών, για τις ηρωίδες που θέλει να απελευθερώσει με τις ταινίες της.
Στην 24η του ταινία ο Πέδρο Αλμοδοβάρ στοχάζεται πάνω στην απουσία της έμπνευσης και την αμηχανία της δημιουργίας, φτιάχνοντας μια ταινία με απουσία έμπνευσης και… αμηχανία που δεν οδηγεί σε καμία κάθαρση.
Την ίδια ώρα, η ελληνική κινηματογραφική κοινότητα (και όχι μόνο) αγωνιά για την πορεία του Global Sumud Flotilla.
Ο Σεμπάστιαν Σταν τοποθετήθηκε με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο για την πολιτική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες, χαρακτηρίζοντάς την «πολύ, πολύ σοβαρή» και «όχι κάτι για γέλια», στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου για τη νέα του ταινία «Fjord».
Σινεμά είδους, ξέφρενη απόλαυση και ανθρωπιστικό μήνυμα, αν το διακρίνεις μέσα απ' όλη τη στραπατσίλα.
Γυναίκες που διεκδικούν, γυναίκες που μεταμορφώνονται, γυναίκες που επιζούν - σε όλο το φάσμα πίσω και μπροστά από τις κάμερες των ταινιών αλλά και του Φεστιβάλ των Καννών.
Το μεταφυσικό νουάρ του συνσεναριογράφου της «Ανατομίας μιας Πτώσης» είναι πυκνό σε υπαρξιακές ιδέες και κινηματογραφικές αναφορές, αλλά δεν βρίσκει ποτέ το δικό του σώμα.
Συνεχίστηκαν οι λαμπερές πρεμιέρες, οι σταρ και οι πόζες. Το ελληνικό σινεμά γιόρτασε στο παραδοσιακό του πάρτυ. Ομως, χθες, οι μεγάλοι πρωταγωνιστές ήταν η Κέιτ Μπλάνσετ κι ο Χαβιέ Μπαρδέμ. Κι όσα τόλμησαν να πουν για τη γενοκτονία στη Γάζα.
«Τραμπ, Πούτιν, Νετανιάχου και ποιος την έχει πιο μεγάλη». O αγαπημένος Ισπανός πρωταγωνιστής, για ακόμα μία φορά, απέδειξε ότι έχει κοχόνες: «Η μητέρα μου με έμαθε να λέω όσα πιστεύω. Πρέπει να μπορείς να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη»
Επιστροφή στη φόρμα - και στο Διαγωνιστικό των Καννών για έκτη φορά - για τον Τζέιμς Γκρέι με ένα νέο νουάρ μελόδραμα με αισχύλιες απολήξεις αρχαίας τραγωδίας, τουλάχιστον μια σκηνή ανθολογίας και μεγάλη καρδιά.
Ο Ούγγρος σκηνοθέτης εξακολουθεί να κεφαλαιοποιεί την επιτυχία του «Γιου του Σαούλ», μια δεκαετία αργότερα.
Η Μπάρμπρα Στρέιζαντ δεν θα καταφέρει τελικά να βρεθεί στο Φεστιβάλ Καννών για να παραλάβει τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα, μετά από τραυματισμό στο γόνατο που την υποχρέωσε να ακυρώσει το ταξίδι της στη Γαλλία.
Ή τα ωραία που λέει η Ιπέρ όταν έχει κέφια.
H νέα ταινία της σκηνοθέτη του «Corsage» διαχειρίζεται το αιχμηρό θέμα της παιδικής πορνογραφίας με άνισο, μη-στοχευμένο, και τελικά... άτολμο τρόπο. Εξαιρετική η Λεά Σεντού.
Αλλά, μαζί, Κρίστεν Στιούαρτ, ο νέος Κόρε-εντα και μια γεύση από Ανταμ Ντράιβερ και αμερικανικό όνειρο, το Σάββατο του Φεστιβάλ Καννών.
Μια κατά τα άλλα feelgood κωμωδία για όλη την οικογένεια που τοποθετείται μέσα στην sex, drugs and house queer κοινότητα του Μπρούκλιν. Συνδυασμός άλλοτε απολαυστικός, άλλοτε κλισέ, διαρκώς crowd pleaser. Για καλό και για κακό.
Ενα παραμύθι επιστημονικής φαντασίας για την απώλεια και το πένθος, χάνει τον ειρμό του αλλά διατηρεί υπέροχα στοιχεία.
Οι γνώμες διίστανται για το νέο συναισθηματικό θρίλερ του Ροντρίγκο Σορογκόγιεν, αλλά ένα είναι σίγουρο: μία από τις καλύτερες, ωριμότερες, μεστές ερμηνείες του «Beloved» Χαβιέ Μπαρδέμ. Θα μπορούσε να του χαρίσει το βραβείο ανδρικής ερμηνείας.
Ποια ταινία προκάλεσε ένα κύμα συλλογικής ηδονής στις Κάννες; Η νέα camp horror-σάτιρα της Τζέιν Σένμπρουν.
Το εξαιρετικό animation, η κινηματογραφική πλανοθεσία και το χιούμορ δίνουν χαρακτήρα σε μια ιστορία που θα ήταν έτσι κι αλλιώς συγκινητική.
Εξασφαλισμένη ποιητική, ανθρωποκεντρική αισθητική από τον Ιάπωνα δημιουργό, αλλά πόση φλυαρία και διδακτισμός για να πεις ότι η αγάπη για τον συνάνθρωπο είναι κάτι καλό.
Μια βράβευση από το πουθενά, ο θόρυβος του «Club Kid», η γαλλική επέλαση σε σχεδόν κάθε φιλμ που βλέπουμε από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα στο φετινό Φεστιβάλ.
Μην τον ακούτε. Πιο γοητευτικός από ποτέ...
