Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
«Mε μία συγκλονιστική πρωταγωνίστρια κι επιρροές από Ντράγιερ, Χάνεκε και Κουροσάβα, το ασπρόμαυρο meta-γουέστερν του Μάρκους Σλάιντσερ είναι ποιητικά όμορφο και αγκάθινα αιχμηρό στο πολιτικό του σχόλιο. Οπως ακριβώς ένα τριαντάφυλλο.» Αυτά γράφαμε στην κριτική μας για το «Rose» από τη φετινή Berlinale και τώρα, στο 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (30 Σεπτεμβρίου ως 11 Οκτωβρίου) η ταινία θα έχει την επίσημη πρώτη της για το ελληνικό κοινό.
Διαβάστε ακόμα: Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Ο Τζον Τορτούρο είναι «The Only Living Pickpocket in New York»
Γερμανία 1648. Ο Τριακονταετής Πόλεμος έχει μόλις τελειώσει κι ένας στρατιώτης εμφανίζεται σε απομακρυσμένο γερμανικό χωριό Προτεσταντών. Ο ξένος φέρει μία ουλή από σφαίρα, που έχει παραμορφώσει το πρόσωπό του και παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Τώρα τη φορά στο λαιμό ως παράσημο. Στο δισάκι του κουβαλά τους επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας μίας αγροικίας και χρήματα για να πληρώσει τους ντόπιους αγρότες για να δουλέψουν στα χωράφια του. Οι κάτοικοι είναι αρχικά καχύποπτοι: ποιος είναι αυτός ο ξένος, τι ισορροπίες έρχεται να διαταράξει; Ομως, με προθυμία τσεπώνουν τα χρήματά του και, σταδιακά, όσο βλέπουν πόσο σκληρά δουλεύει, πόσο γενναία τους υπερασπίζεται από κινδύνους, τον εμπιστεύονται και ανοίγουν τις πόρτες τους. Σε σημείο που ένας γείτονας του δίνει την κόρη του για γυναίκα του.
Μόνο που ο ξένος είναι ξένη. Δεν ακούμε ποτέ το ανδρικό όνομα με το οποίο τους συστήθηκε, αλλά εμείς ξέρουμε το πραγματικό της: Ρόουζ. Ολιγόλογη και αινιγματική, η Ρόουζ δεν αποκαλύπτει παρά πολύ αργότερα γιατί μεταμφιέστηκε σε άντρα. «Τα παντελόνια σου δίνουν ελευθερία». Μόνο που τον 17ο αιώνα αυτό θεωρείται έγκλημα ισοδύναμο με τον σαδομισμό. Και τιμωρείται με θάνατο.
Διαβάστε ακόμα: 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας: Πανελλήνια πρώτη προβολή του ντοκιμαντέρ «Do You Love Me»
Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Μάρκους Σλάιντσερ («Michael», «Angelo») έκανε ενδελεχή έρευνα ανακαλύπτοντας ιστορίες εκατοντάδων γυναικών των προηγούμενων αιώνων που μεταμφιέστηκαν σε άντρες - από διαφορετικές χώρες και για διαφορετικούς λόγους. Δεν ήταν (μόνο) θέμα ομοφυλοφιλίας ή τρανσεξουαλικότητας. Φορώντας παντελόνια, οι γυναίκες απέφευγαν γάμους εξαναγκασμού, είχαν πρόσβαση στη μόρφωση και την εργασία, ήταν ασφαλείς από βιασμούς και κακοποίηση. Είχαν ελπίδα να ζήσουν μια αυτοκαθοριζόμενη ζωή.
Με ένα εξαιρετικό σενάριο και μία ποιητική προσέγγιση στην εικόνα, το «Rose» σε τρυπά και σε ματώνει. Αλλά το μυστικό του λουλούδι είναι σίγουρα η πρωταγωνίστριά του. Για ακόμα μία φορά η Σάντρα Ούλερ («Η Ανατομία μίας Πτώσης», «Ζώνη Ενδιαφέροντος») αποδεικνύει ότι έχει τη στόφα μεγάλης ηθοποιού - με μία εγκρατή, πειθαρχημένη ερμηνεία που δίνει πάρα πολλά με ένα μόνο βλέμμα. Που σείεται και σιωπά μέσα στον ίδιο ήχο.
Το Flix μίλησε μαζί της, σε μια συνέντευξη που θα δημοσιευτεί ολόκληρη όταν η ταινία βγει στις αίθουσες από τη Weird Wave τη σεζόν που μόλις ξεκινά. Ανάμεσα σε όσα μας είπε και οι δηλώσεις της για την ισοτιμία των φύλων:
«Τα παντελόνια σου δίνουν ελευθερία». Είναι φοβερή αυτή η απλή διαπίστωση - πόσο διαφορετικά αντιμετωπιζόταν κάποιος που τα φορούσε, πόσα μπορούσε να διεκδικήσει, από πόσα να προστατευτεί. Εχουμε φυσικά κάνει τεράστια πρόοδο από εκείνες τις εποχές αλλά μήπως και σήμερα υπάρχουν «παντελόνια» που δεν μάς επιτρέπεται να τα φοράμε;
Φυσικά κι έχουμε κάνει τεράστια πρόοδο από τον 17ο αιώνα. Αλλά, μη γελιόμαστε, εξακολουθούμε να ζούμε σ’ ένα πατριαρχικό σύστημα. Η ταινία με έκανε να παρατηρήσω με άλλα μάτια τη ζωή μου και να συνειδητοποιήσω ότι όλοι μας έχουμε εσωτερικεύσει συμπεριφορές που έχουν αρχαία ρίζα. Πώς κάθομαι ως γυναίκα στο μετρό με κλειστά γόνατα, τι χώρο πιάνει ένας άντρας δίπλα μου με ανοιχτά τα πόδια; Πώς περπατάω εγώ, πώς στέκομαι, πόσο ανεβάζω τον τόνο της φωνής μου σε μια κουβέντα; Φέρνω αντίρρηση και μου κολλάει η ρετσινιά της δύσκολης; Βάζω όρια και δεν είμαι team player; Ο συνάδελφός μου μπορεί να φωνάξει, να χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι και θα θεωρηθεί παθιασμένος, δυναμικός. Η γυναίκα θα χαρακτηριστεί σκύλα. Οχι, δεν φοράμε ισότιμα παντελόνια ακόμα και σήμερα. Μάς αποκλείουν από πολιτικές, θεσμικές, επιχειρηματικές θέσεις. Δεν μάς πληρώνουν το ίδιο στη δουλειά μας στο θέατρο. Δεν μας γράφουν ισότιμα αληθινούς, δυνατούς ρόλους. Ερχονται ακόμα στα χέρια μας τόσο σεξιστικά σενάρια και κείμενα - γυναικείοι χαρακτήρες που είναι ανόητοι, απλοϊκοί οριακά προσβλητικοί. Μπορεί να μάς επιτρέπεται να φοράμε παντελόνια, αλλά, μη γελιόμαστε, δεν ράβονται τα ίδια παντελόνια για εμάς.
Το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας διεξάγεται φέτος από τις 30 Σεπτεμβρίου έως και τις 11 Οκτωβρίου. Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φεστιβάλ, στη σελίδα του στο Facebook και το Instagram.
