Σε μια εποχή όπου η επιτυχία μιας ταινίας μετριέται συχνά με ποσοστά στο Rotten Tomatoes και αναλύσεις στο X, η Μάργκοτ Ρόμπι υπενθυμίζει κάτι απλό αλλά θεμελιώδες: το σινεμά γράφεται πρώτα και κύρια για το κοινό που κάθεται στη σκοτεινή αίθουσα. Σε πρόσφατη συζήτηση για τη Vogue Australia, μαζί με τον συμπρωταγωνιστή της Τζέικομπ Eλορντι στην ταινία «Ανεμοδαρμένα Υψη» από την Εμεραλντ Φένελ και με τον Τζόελ Eτζερτον στον ρόλο του συντονιστή σε ένα Q&A για τη Vogue της Αυστραλίας, η Αυστραλή σταρ μίλησε ανοιχτά για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει κάθε νέο πρότζεκτ. Οπως τόνισε, στο πλατό δεν την απασχολεί ποτέ η μελλοντική κριτική αποτίμηση, αλλά το τι θα νιώσει ο θεατής τη στιγμή που η σκηνή θα ξεδιπλώνεται μπροστά του.
Η ίδια πιστεύει ακράδαντα ότι οι δημιουργοί οφείλουν να υπηρετούν τη βιωματική εμπειρία του κοινού και όχι μια αφηρημένη ιδέα καλλιτεχνικής επιβεβαίωσης. Αυτή η φιλοσοφία εξηγεί και τη βαθιά της εκτίμηση προς την Εμεραλντ Φένελ. Η Ρόμπι επισημαίνει ότι η Φένελ, παρά την ευφυΐα και τη δημιουργική της τόλμη, δεν διστάζει να αφήσει στην άκρη μια εντυπωσιακή σύλληψη αν κρίνει ότι δεν εξυπηρετεί τη συγκίνηση του θεατή. Πρόκειται για μια στάση που, κατά τη Ρόμπι, κρατά ζωντανή τη σύνδεση ανάμεσα στην οθόνη και την πλατεία, εκεί όπου δοκιμάζεται πραγματικά μια ταινία.
«Λατρεύω να δουλεύω με την Εμεραλντ, γιατί βάζει πάντα σε προτεραιότητα τη συναισθηματική εμπειρία αντί για μια “βαριά” ιδέα. Είναι πολύ έξυπνη, έχει σπουδαίες ιδέες, αλλά αν χρειαστεί θα αφήσει στην άκρη μια εντυπωσιακή σύλληψη για να επιλέξει αυτό που θα είναι πιο συναρπαστικό για το κοινό. Το εκτιμώ πολύ αυτό σε εκείνη», δήλωσε η Ρόμπι.
Διαβάστε ακόμα: Η Εμεραλντ Φένελ υπερασπίζεται το τολμηρό της «Ανεμοδαρμένα Υψη»
Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας δεν πέρασε απαρατήρητο. Τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» άνοιξαν δυναμικά στο box office, αλλά παράλληλα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και συζητήσεις, συνεχίζοντας την παράδοση των προηγούμενων έργων της Φένελ που συχνά διχάζουν. Για τη Ρόμπι, ωστόσο, η πόλωση δεν είναι απαραίτητα αρνητική, εφόσον σημαίνει ότι το φιλμ πυροδοτεί διάλογο. Αλλωστε, ως παραγωγός και των τριών μεγάλου μήκους ταινιών της σκηνοθέτιδας, έχει επενδύσει συνειδητά σε έργα που δεν επιδιώκουν την ομοφωνία, αλλά την ένταση της εμπειρίας.
Την ίδια στιγμή, η Τζένιφερ Λόρενς έχει περιγράψει δημόσια το άγχος που συνοδεύει την αναμονή της αντίδρασης του κοινού, αποκαλύπτοντας πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η σχέση δημιουργού και θεατή όταν ένα έργο βγαίνει στον κόσμο. Η Ρόμπι φαίνεται να αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή με διαφορετικό βλέμμα, επιλέγοντας να εστιάζει στη διαδικασία και στη χαρά της δημιουργίας. Στο τέλος της ημέρας, το σινεμά παραμένει μια πράξη επικοινωνίας και όσο οι ταινίες συνεχίζουν να γεννούν συναίσθημα και συζήτηση, ο στόχος έχει ήδη επιτευχθεί.
Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την συζήτηση στο βίντεο παρακάτω.