Είναι, δικαίως, η όγδοη φορά που ο Χιροκάζου Κόρε-εντα, ο Ιάπωνας δημιουργός με το πιο θωπευτικό βλέμμα στους ανθρώπους, έρχεται με ταινία στις Κάννες, άλλωστε ήταν εκείνος που, το 2018, κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα με το «Κλέφτες Καταστημάτων». Αυτή τη φορά φέρνει στις αποσκευές του ένα παραμύθι επιστημονικής φαντασίας, έναν στοχασμό πάνω στο ΑΙ, που, όμως, πολύ απέχει από τις high-tech σύγχρονες προσπάθειες. Αντίθετα, πολύ περισσότερο εστιάζει στον άνθρωπο, στην τεχνολογία ως πατερίτσα συναισθηματικής υποστήριξης και στη φαντασία ως υπερδύναμη, παρότι το σενάριό του διασπάται σε περισσότερες κατευθύνσεις απ' ό,τι σηκώνει η ταινία.
Οταν ο πιλότος πρωτοσυναντά τον Μικρό Πρίγκιπα, στο αξεπέραστο βιβλίο του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί (που, όπως φαίνεται, αποκτά τώρα την τέταρτη γενιά φανατικών αναγνωστών του), το πρώτο πράγμα που το παιδί του ζητά είναι να του ζωγραφίσει ένα αρνάκι. Τα αρνάκια που ζωγραφίζει ο πιλότος είναι όλα λάθος: το ένα είναι πολύ ασθενικό, το άλλο πολύ γέρικο, το άλλο βγαίνει κριάρι με κέρατα. Ετσι, ελαφρώς εκνευρισμένος, ο πιλότος τού ζωγραφίζει ένα κουτί: το αρνάκι βρίσκεται σίγουρα μέσα. Ο Μικρός Πρίγκιπας ενθουσιάζεται: ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν, ένα πλαίσιο, τα υπόλοιπα μπορεί να τα συμπληρώσει με τη φαντασία του. Ο Μικρός Πρίγκιπας επανέρχεται πολλές φορές - και στον τίτλο, άλλωστε - του «Sheep in the Box» του Κόρε-εντα, μια υπενθύμιση ότι όταν υπάρχει συναισθηματική ασφάλεια, η φαντασία μπορεί ν' αναπτυχθεί και να καλύψει όλα τα κενά που η ζωή αφήνει.
Σ' ένα «πολύ κοντινό μέλλον», απαράλλαχτο με το παρόν αλλά με περισσότερα ντρόουν-ντελίβερι, ζουν η Οτόνε και ο Κενσούκε, ένα παντρεμένο ζευγάρι. Η Οτόνε, πανέμορφη, μ' ένα δέρμα πιο λείο και διάφανο από κούκλας, πάντα γλυκιά, με ορθάνοιχτα, παιδικά μάτια και ευγενικό βλέμμα, είναι αρχιτέκτονας - αυτή την περίοδο σχεδιάζει ένα σπίτι για κάποιους πολύ αναποφάσιστους πελάτες: τα θεμέλια δεν θα μπουν ποτέ. Ο Κενσούκε είναι ξυλουργός (σαν τον Ιωσήφ, σαν τον Τζεπέτο, καθόλου τυχαία η επιλογή επαγγέλματος του ήρωα), πιο πρακτικός, λιγότερο καλλιεργημένος, όχι φαν της τεχνολογίας, χωρατατζής, με μεγάλο ενδιαφέρον για το ωραίο φαγητό και το άραγμα. Το ζευγάρι έχει ένα τραύμα: δυο χρόνια νωρίτερα πέθανε ο 7χρονος γιος τους, ο Κακέρου. Οταν, λοιπόν, μια εταιρεία τεχνολογίας, με το επεξηγηματικό ονομα REBirth, τους κάνει μια προσφορά, θα δεχτούν: θ' αποκτήσουν, σε δωρεάν ενοικίαση, ένα ανθρωποειδές, αποτέλεσμα ΑΙ και ρομποτικής, ίδιο με τον γιο τους, τον Κακέρου, μια και τον φτιάχνουν κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση. Ο μικρός καταφτάνει μαζί με τις οδηγίες του, όχι νερό, όχι φαγητό και κάθε βράδυ να κοιμάται πάνω στην μπαταρία-σκαμνάκι του για να φορτίζει. Θα πει ο Κενσούκε, αυτό δεν είναι ο γιος μας, είναι ταμαγκότσι, είναι μια σκούπα ρούμπα! Αλλά γρήγορα το ζευγάρι θ' αγαπήσει το παιδί-ρομποτάκι με λαχτάρα. Είναι και πάλι μια πλήρης οικογένεια. Οχι για πολύ.
Ο Κόρε-εντα δεν κάνει μια ταινία για το ΑΙ, αλλά για το πένθος, για τη θλίψη που φέρνει μαζί της η απώλεια και για τον τρόπο με τον οποίο μπορείς, τελικά, να την ξεπεράσεις: όχι με την τεχνολογία, αλλά με τη φαντασία. Μαζί, στην ταινία, έρχεται η μεγάλη παράδοση των Ιαπώνων για τους νεκρούς, που είναι πανταχού παρόντες, συμπορεύονται με τους ζωντανούς, είτε ως φαντάσματα, είτε ως... ρομποτάκια. Και, ταυτόχρονα, ο Κόρε-εντα κάνει μια ταινία απόλυτα ταιριαστή με την ως τώρα φιλμογραφία του. Μια οικογενειακή ιστορία, με λίγο χιούμορ, λίγο θυμό, λίγη αγάπη, πολλή τρυφερότητα για τ' ανθρώπινα. Απλά πράγματα. Ο φωτισμός στο φιλμ είναι εκπληκτικός, όλα λάμπουν σαν να βγήκαν από ταινία της Disney (είναι, άλλωστε, ένα παραμύθι), οι ερμηνείες των δυο γονιών και του «γιου» τους είναι φαντασμαγορικές (η Χαρούκα Αγιάσε θα ήταν τέλεια ως Γκλίντα στο «Wicked»!), το σύμπαν της ταινίας μοιάζει τέλειο στην κάθε του λεπτομέρεια, σαν τις μακέτες κτιρίων που, χειρωνακτικά, κατασκευάζει η Οτόνε, χωρίς τη βοήθεια λογισμικού, το σάουντρακ, γεμάτο βιολιά, ενισχύει την αίσθηση του αιθέριου και μη-πραγματικού, παρότι γίνεται υπερβολικά επίμονο κατά στιγμές.
Από την άλλη πλευρά, παρά την χάρη της, η ταινία δεν ξεπερνά τα κενά στο σενάριό της. Το συναίσθημα είναι εκεί, η στιβαρότητα όχι. Τα μικρά κομμάτια της πλοκής και των χαρακτήρων, κάποια από τα οποία είναι μαγευτικά, δεν συνδέονται ποτέ σε κάτι στέρεο, που να έχει νόημα πέρα από την περιγραφή του, σαν το σπίτι που σχεδιάζει η Οτόνε, χωρίς θεμέλια ακόμα. Το τελευταίο μέρος και φινάλε, όπου η ιστορία συνδέεται και πιο ξεκάθαρα με την αιώνια Φύση, θα μπορούσε να είναι μια υπέροχη ταινία από μόνο του, αλλά δεν ικανοποιεί ως κατάληξη της ιστορίας. Αυτή είναι μια από τις σπάνιες φορές που ο Κόρε-εντα μοιάζει να παρασύρεται από το όραμά του και να μην κρατά αυτή την τέλεια ισορροπία που χαρακτηρίζει το σινεμά του. Κι έτσι η αίσθηση στο τέλος είναι αμήχανη, σαν τα κενά της ταινίας να πρέπει να τα συμπληρώσει κανείς με τη φαντασία, σαν τον Μικρό Πρίγκιπα όταν αντί για αρνάκι έλαβε κριάρι. Σαν μια εξαιρετική ιδέα για τη διαχείριση του πένθους, που τελικά ήθελε περισσότερο χρόνο.