Τι είναι η πατρίδα μας; Τι είναι το Filmography.gr; Ταυτόσημα ερωτήματα, όπως φάνηκε στο πρώτο, soft launch της πλατφόρμας Filmography.gr, η οποία θα είναι στον αέρα τον Απρίλιο, συγκεντρώνοντας στις σελίδες της τεκμηρίωση και υλικό από πάνω από 2.000 ελληνικές ταινίες, ξεκινώντας από το 1905 και φτάνοντας ως το 2024-5, με πρόθεση για συνέχεια.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Filmography.gr είναι μια συνεργασία τριών κομβικών φορέων για τον ελληνικό κινηματογράφο, του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, του ΕΚΚΟΜΕΔ και της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και, μετά από τρία χρόνια πεισματικής εργασίας, από μια ομάδα τριάντα, περίπου, ανθρώπων (θεωρητικών του κινηματογράφου, σκηνοθετών, κριτικών, παραγωγών, πληροφορικάριων και προγραμματιστών), έχει συγκεντρώσει την πλήρη τεκμηρίωση 2016 ταινιών και περίπου 600 προσώπων, με τα σωστά credits τους, πληροφορίες όχι μόνο για συντελεστές αλλά και για τις κόπιες τους (πού βρίσκονται, σε τι φορμά και με πληροφορίες επαφής των δικαιούχων), έχει ψηφιοποιήσει, από το πρώην ΕΚΚ και ιδιωτικά αρχεία, φωτογραφίες, αφίσες, σενάρια και προωθητικό υλικό κι είναι δίγλωσση (ελληνικά-αγγλικά), προκειμένου φορείς και φεστιβάλ του εξωτερικού να μπορούν εύκολα να προσεγγίσουν ελληνικές ταινίες για αφιερώματα και προβολές. Παράλληλα, το Filmography.gr περιλαμβάνει 30 πρωτότυπες βιντεοσυνεντεύξεις-ντοκιμαντέρ με εμβληματικά πρόσωπα του ελληνικού σινεμά, από τον Παντελή Βούλγαρη και τον Νίκο Καβουκίδη, ως την Αντουανέττα Αγγελίδη και τον Μάνο Ζαχαρία, μαζί με την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Θανάσης Ρεντζής.
Τη συζήτηση άνοιξαν οι επικεφαλής των τριών φορέων του έργου, από το ΦΚΘ η Ελίζ Ζαλαντό κι ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, από το ΕΚΚΟΜΕΔ ο Λεωνίδας Χριστόπουλος, από την ΕΑΚ ο Λευτέρης Χαρίτος, αναφερόμενοι στους αναδόχους του έργου, Uni Systems και Cosmote Telekom, και στη συνέχεια το λόγο, για ν' αναπτύξουν τη μορφή και το περιεχόμενο της πλατφόρμας, πήραν μέλη της ομάδας έργου, οι Γκέλυ Μαδεμλή, Αναστασία Μελία Ελευθερίου, Ορσαλία-Ελένη Κασσαβέτη, Μανώλης Κρανάκης, Κωνσταντίνος Αϊβαλιώτης, Ζήσης Σημαιοφορίδης, Θάνης Παρασκευόπουλος, Νίκος Πάστρας, Ιωάννα Ραμπαούνη, Πέννυ Μπούσκα, Λάζαρος Μπουδακίδης και Ελένη Ανδρουτσοπούλου. Καθώς το έργο χρηματοδοτήθηκε από το Ταμείο Ανάκαμψης κι αυτό το στάδιό του ολοκληρώθηκε, όμως η πλατφόρμα αναζητά πόρους για να συνεχίσει τη δουλειά της, ο Διευθυνων Σύμβουλος του ΕΚΚΟΜΕΔ, Λεωνίδας Χριστόπουλος, υποσχέθηκε παρουσία του κοινού και των δημοσιογράφων στην αίθουσα συμμετοχή με (μέρος από τα) 3 εκ. του προϋπολογισμού για το κινηματογραφικό αποθετήριο.
Με την απονομή του τιμητικού Χρυσού Αλέξανδρου ολοκληρώνεται και το αφιέρωμα στη Βουβούλα Σκούρα, το έργο της οποίας αποτέλεσε φέτος το βασικό αφιέρωμα του ελληνικού τμήματος.
Ολοήμερη «βάρδια» θα έχει την Κυριακή το αρχειακό πρόγραμμα Rewind, με συνεχόμενη προβολή από τις 11.00 ως τις 20.00, με ελεύθερη είσοδο.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Flix βλέπει και γράφει για ταινίες από το πρόγραμμα του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Αν οι ταινίες του Παναγιώτη Ευαγγελίδη έπρεπε να χωρέσουν μέσα σε ένα κινηματογραφικό είδος, θα ήταν σίγουρα ρομαντικές κομεντί. Μιλούν πάντα για ανθρώπους μόνους («Η Ζωή και ο Θάνατος του Σέλσο Τζιούνορ»), ζευγάρια («Τσιπ & Οβι», «Λάμπουν στο Σκοτάδι»), αλλά και περισσότερους από δύο ανθρώπους («Irving Park») που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους πάνω σε πολλαπλές και όχι προφανείς στρώσεις της ανθρώπινης επαφής, ρομαντικής με την πρωταρχική έννοια του όρου - αυτής που υπερβαίνει τη λογική για να οδηγήσει στην απόλυτη ελευθερία. Κόντρα στη λογική, την πεπατημένη, το κλισέ και το εύκολο. Και σίγουρα κομεντί, ως πεισματικά όχι σοβαροφανείς, παραδομένες σε ένα διαρκές παιχνίδι με την έννοια της δραματικότητας ή και της τραγωδίας που αντιτίθεται στις γνωστές διαδρομές προς την κάθαρση.
Οι ταινίες του όμως δεν χωρούν (σχεδόν) πουθενά. Εκτός από εκείνο το χώρο όπου μπορούν να νιώσουν ασφαλείς ως πραγματικά αταξινόμητες, επώδυνα ειλικρινείς, ακατέργαστοι δορυφόροι που περιστρέφονται (ακόμη και όταν δεν έχουν γυριστεί ακόμη) γύρω από μια κεντρική ιδέα που θέλει την τεκμηρίωση και την καταγραφή ένα βλέμμα προς τα εκεί που δεν θα το έστρεφε κανείς. Queer, πάντα, σε μια διαρκή επανατοποθέτηση ενός πολύπαθου όρου, στις ταινίες του με την πρωταρχική ερμηνεία του «διαφορετικού» που έρχεται να σπάσει το ομογενοποιημένο κοινωνικό πλέγμα και να αποδράσει από τους κατά καιρούς εγκλεισμούς του φυσιολογικού.
Τίποτα δεν προετοιμάζει τον θεατή για ό,τι θα συμβεί στις τρεις αυτές συναντήσεις του Γιάννη και της Σύλβιας σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Θεσσαλονίκη που αποτελεί τον κορμό της ταινίας που βρίσκει τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη στην πιο απέρριτη και όμως ίσως πιο συναισθηματικά πλούσια, δυνατή, βαθιά συγκινητική, οριακά επαναστατική, μεστή, πολιτική στιγμή του.
Το rom-com που θα ζήσουν - με τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη στο ίδιο δωμάτιο -, είναι τόσο αναπολογητικά απελευθερωτικό όσο απροσπέλαστα μοιάζουν τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδήσουν προκειμένου να βρεθούν μαζί στο ίδιο κρεβάτι. Γιατί ο Γιάννης είναι παραπληγικός, ζει σε αναπηρικό καροτσάκι και εκτός από έναν χώρο προσβάσιμο για να μπορεί να μετακινείται, χρειάζεται βοήθεια για να ξαπλώσει στο κρεβάτι, για να γδυθεί, για να καθαριστεί μετά το σεξ. Και η Σύλβια (εδώ σε δεύτερη εμφάνιση σε ταινία του Παναγιώτη Ευαγγελίδη μετά το πορτρέτο της στο «Σύλβια Ρόμπιν») είναι εκεί γι’ αυτόν. Για να τον σηκώσει παρά το βάρος, για να τον καυλώσει, για να κάνουν σεξ και να ζήσουν στιγμές οικειότητας που τους φέρνουν πιο κοντά και στη συνέχεια να τον οδηγήσει στη στάση του λεωφορείου, μέχρι την επόμενη φορά.
Δύο απλοί άνθρωποι είναι ο Γιάννης και η Σύλβια. Που γνωρίστηκαν κάπου στο web, μίλησαν, συναντήθηκαν, άρχισαν να γνωρίζονται καλύτερα, να ερωτεύονται, να αποθυμούν ο ένας τον άλλον και να ονειρεύονται μέχρι και ένα μέλλον. Δύο απλοί άνθρωποι που στο μικρό χώρο που πιάνουν μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και τον ακόμη μικρότερο μέσα στο σύμπαν, μέσα από τις τετριμμένες ίσως συζητήσεις τους, τα αστεία και τα πειράγματα που αρχίζουν να κάνουν, καθώς ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον με την κάμερα ανοιχτή πάνω στα γυμνά κορμιά τους, δημιουργούν μια τόσο μεγάλη ρωγμή που δεν πίστευες ποτέ ότι μπορεί να προκληθεί από μια τόσο (μόνο φαινομενικά) μικρή ταινία.
Ρωγμή αφηγηματική, καθώς ο Ευαγγελίδης συνεχίζει εδώ να επαναδιατυπώνει με συνοπτικές διαδικασίες την εδώ και χρόνια ατελέσφορη συζήτηση γύρω από την ηθική του κινηματογραφιστή απέναντι στους αληθινούς «πρωταγωνιστές του», την συζήτηση γύρω από το τι είναι πορνογραφία και κυρίως τι είναι «εύκολο» ή «δύσκολο» θέαμα για τον θεατή. Στο «Αλογο και Αναβάτης», όπως συνέβη και στο «Ιrving Park», όλες οι παραπάνω συζητήσεις θα ανοίξουν ξανά και ξανά, σε κάθε στιγμή του Γιάννη και της Σύλβιας, καθώς απροστάτευτος απέναντι σε αυτό που βλέπεις πρέπει να αναζητήσεις πρωτίστως μέσα σου τα κλειδιά που θα σε κάνουν να συνεχίζεις να παρακολουθείς.
Ρωγμή κοινωνική, καθώς ο Ευαγγελίδης κλείνει αυτή τη φορά τη συζήτηση γύρω από τη σεξουαλική ζωή των ανάπηρων ατόμων. Σε μια συνέχεια ταινιών (τεκμηρίωσης κατά βάση αλλά και μυθοπλασίας) που ειδικά τα τελευταία χρόνια - και σε εγχώριο και σε παγκόσμιο επίπεδο- διαπραγματεύονται είτε θεωρητικά, είτε με στιλιζαρισμένο θεωρητικό τρόπο το κενό ανάμεσα στην επιθυμία και τη δράση των ανάπηρων ατόμων, αυτά τα 79 λεπτά και οι τρεις συναντήσεις του Γιάννη και της Σύλβια τα λένε όλα. Με τον πιο άμεσο, τολμηρό, αφοπλιστικό, βαθιά πολιτικό λόγο, διατρέχοντας ταυτόχρονα θεματικές fluidity ταυτοτήτων και σωμάτων, σαν μια συνταρακτική επιβεβαίωση, που ανοίγει ταυτόχρονα και τον κύκλο της προβληματικής της ταινίας στο προφανές της ακτιβιστικό επίπεδο γύρω από τη διαφορετικότητα που αρκεί να κοιτάξεις κατάματα προκειμένου να αντιληφθείς πως είναι απλά ακόμα μια καθημερινότητα.
Ρωγμή συναισθηματική, καθώς λίγη ώρα μετά την πρώτη συνάντηση του Γιάννη και της Σύλβιας βρίσκεσαι και εσύ σε αυτό το άχρωμο, ανώνυμο δωμάτιο ενός τυχαίου ξενοδοχείου που λεπτό με το λεπτό μεταμορφώνεται ξαφνικά σε ένα κάποιο «σπίτι» για τους δυο τους, ένας ασφαλής χώρος όπου μπορούν να είναι γυμνοί χωρίς κανείς να τους κοιτάζει αδιάκριτα, μια ανακουφιστική πιθανότητα ευτυχίας όταν όλα - εξωγενή και εγγενή - προβλέπουν το αντίθετο. Τα «σπίτια» όμως είναι οι άνθρωποι και οι ταινίες το βλέμμα τους. Η τρυφερότητα αλλά και η ωμότητα με την οποία τους καταγράφει ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης, ο δεσμός εμπιστοσύνης που το νιώθεις ότι υπάρχει ανάμεσά και στους τρεις, το αφοπλιστικό παιχνίδι που παίζουν με την κάμερα, τις αδυναμίες τους, η βαθιά τους πίστη στην απόφαση να σταθούν απέναντι μας και να διεκδικήσουν τη δική τους θέση σε αυτόν τον κόσμο, αυτό είναι το πραγματικό location για την δική τους ρομαντική κομεντί.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη το Σάββατο 14 Μαρτίου στις 14.00 στην αίθουσα Φρίντα Λιάππα και στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Μανώλης Κρανάκης
Αυτοί που Αγγιξαν τον Πόλεμο των Μιχάλη Καστανίδη, Ηούς Χαβιαρά | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Τα κτίρια έχουν τη δική τους ιστορία κι αυτή του εργοστασίου της ΠΥΡ.ΚΑΛ. είναι γεμάτη αντιθέσεις: βιομηχανία και χειρονακτική εργασία, δυστυχήματα και βιοπορισμός, ένα ολοζώντανο παρελθόν κι ένα σταμάτημα του χρόνου, τρόμος και γέλιο, ζωή και θάνατος. Μια από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της Ελλάδας και της γειτονικής περιοχής στεγάστηκε εδώ, καταστράφηκε και ξαναγεννήθηκε, κατασκευάζοντας «εργαλεία» πολέμου, μέσα από μια ανθρώπινη παραγωγή που ντύθηκε με μικρές ιστορίες τρυφερής καθημερινότητας. Μπορεί ένα εργοστάσιο που παράγει όπλα θανάτου να στεγάσει χαρά, ζωή και δημιουργικότητα; Φυσικά και μπορεί, όπως θα περιγράψουν στο ντοκιμαντέρ της Ηούς Χαβιαρά και του Μιχάλη Καστανίδη τέσσερις πρώην εργαζόμενες/οι, σε μια αφήγηση που διαπερνά την ιστορία της Ελλάδας και, να τολμήσουμε να πούμε, την ιστορία του ανθρώπου από τη γέννησή του ως το μέλλον του, πάντα και ειδικά σήμερα ανάμεσα στον πόλεμο και τη ζωή.
Τρία συστατικά συνδυάζει η ταινία, ανθρώπινες αφηγήσεις μαγνητικές και πολυδιάστατες, από αυτές που ανασυνθέτουν το εξαιρετικό σε κανονικότητα, καταπληκτικό υλικό αρχείου και μια παράλληλη δράση στο εργοστάσιο σήμερα, όπου επιχειρείται η «απορρύπανσή» του, δίνοντας στο όλο μια αίσθηση μεταποκαλυπτικής ταινίας, καθώς άνθρωποι με προστατευτικές στολές καθαρίζουν θανατηφόρα υλικά ή απομακρύνουν με τη χειρουργική ακρίβεια και ψυχραιμία του ναρκαλιευτή, βόμβες από τον προαύλιο χώρο του εργοστασίου. Ενα κτίριο που παλιά κατασκεύαζε όπλα που σκόρπιζαν τον θάνατο στους πολέμους, σήμερα έχει μετατραπεί το ίδιο, το τραυματισμένο σκαρί του, σε θανατηφόρο υλικό, την ώρα που άλλοι, νέοι πόλεμοι καθορίζουν τη δική μας ιστορία.
Γλυκόπικρο και μαζί ανησυχητικό, με ένα λεπτό χιούμορ και μια χαρά στην αφήγηση που φοβάσαι να νιώσεις, με υπομονετική κάμερα, επιβλητική μουσική και δυσοίωνες σιωπές, το ντοκιμαντέρ για την ΠΥΡ.ΚΑΛ. γίνεται εύκολα βίωμα, καθώς καταπιάνεται με μια γνώριμη Ελλάδα και πανανθρώπινα διλήμματα, με τον πιο... αφοπλιστικό τρόπο, αυτόν της κοινοτοπίας του κακού και της λήθης που φέρνει η συνήθεια.
Λήδα Γαλανού
Δεν Κοστίζει Τίποτα της Μαίρης Μπουλή | Διαγωνιστικό Newcomers
Η Δανάη είναι 25 χρονών. Μένει σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα, με την κολλητή της και το γάτο της. Ονειρευόταν να σπουδάσει χορό, τελικά σπούδασε θεατρολογία, κάνει performance με άλλους street artists στην κατάληψη του Rex, δουλεύει μπαργούμαν και τσεκαδόρος στα live, βάφει τα μαλλιά της πολύχρωμα, αγαπά τα κινέζικα φορέματα, έχει piercings, αλλά φοβάται τις βελόνες. Μοντέρνα, γλυκιά, δυναμική, ανεξάρτητη αλλά κι άγουρη στις μπίζνες των ενηλίκων, αποφασίζει να γίνει δότρια ωραρίων. Γιατί θέλει να βοηθήσει ζευγάρια που δεν μπορούν να κάνουν παιδί, γιατί θα πληρωθεί και στο σπίτι τους έχει χαλάσει το πλυντήριο, γιατί οι γιατροί της επιχείρησης τη διαβεβαιώνουν ότι «δεν κοστίζει και τίποτα».
Μόνο που δεν είναι ακριβώς έτσι. Η κάμερα την ακολουθεί σε όλη τη διαδικασία - από τις αρχικές εξετάσεις, τις ιατρικές καθησυχαστικές διευκρινίσεις και οδηγίες, τις καθημερινές ενέσεις ορμονών, τις συζητήσεις με φίλες της, μέχρι την επόμενη μέρα μίας τέτοιας διαδικασίας.
Η Μαίρη Μπουλή εμπνεύστηκε από μία βιωματική εμπειρία, έκανε 5 χρόνια έρευνας για το τι συμβαίνει ακριβώς με τη δωρεά ωραρίων και τις κλινικές γονιμότητας, αν υπάρχει ψυχολογική και σωματική υποστήριξη στις δότριες (όχι), τι μπορεί να τους αφήσει μία τέτοια διαδικασία.
Αυτό που αρχικά παρατηρείς είναι ότι η Μπουλή έχει ένα λυρικό πνεύμα στα πλάνα της, στο πώς καδράρει το σώμα της Δανάης, πώς φωτίζει, πώς την εμφανίζει και την εξαφανίζει από τα πλάνα. Σταδιακά όμως, το κέντρο βάρους φεύγει από την αισθητική αρμονία και μετατοπίζεται στο ίδιο το θέμα - ως οφείλει. Παρατηρείς πώς συμπεριφέρονται κι αντιμετωπίζουν οι άντρες γιατροί ένα νέο κορίτσι, με πόση ανετίλα (οριακά αγένεια), δικαιωματισμό και σεξιστικά αστειάκια την εξετάζουν, τι έχουν στους τοίχους τους, τι στο screensaver του κομπιούτερ τους. Μετρούν τα ωράρια της και ο ενθουσιασμός δεν κρύβεται - τα μάτια τους μετρούν τα ευρώ που θα αποκομίσουν από τη γονιμότητά της (ενώ κάθε δότρια, ανεξαρτήτως ωραρίων που προσφέρει παίρνει 1500 - 2.000 ευρώ μάξιμουμ).
Θα είχε ενδιαφέρον η κάμερα της Μπουλή να έμενε λίγο παραπάνω σε αυτά τα εξεταστήρια, να τους ξεσκέπαζε λίγο ακόμα με αιχμηρές ερωτήσεις. Ή να προσκόμιζε και ζευγάρια που περνούν την αντίθετη διαδικασία της τεχνητής γονιμοποίησης, τους απομυζούν οικονομικά, ενώ οι γυναίκες κι εκεί ταλαιπωρούν και βάζουν σε κινδύνους το σώμα τους. Όμως, η Δανάη την ενδιαφέρει - κι αυτό είναι ολοφάνερο και θεμιτό. Δεν παρεκκλίνει, θέλει να μείνει στον καναπέ της όσο πονάει (αλλά το γελάει), όσο η ζωή της συνεχίζεται, όσο το κορμί της (εργαλείο της στο χορό) έχει αλλάξει, όσο σταματά να γελάει όταν παραδέχεται ότι τελικά αυτή η εμπειρία κοστίζει πολλά.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Πόλυ Λυκούργου
Περισσότερες κριτικές από το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
- Η Ανοσία της Εύας του Γιάννη Μισουρίδη
- Οι Εκλεκτοί του Θανάτου (Candidates of Death) του Μάτσιεϊ Τσούσκε | Διεθνές Διαγωνιστικό
- Bugboy του Λουκά Παλαιοκρασσά | Διεθνές Διαγωνιστικό
- Αμίλκαρ (Amílcar) του Μιγκέλ Εεκ | Ανοιχτοί Ορίζοντες
- Η Νύχτα Μυρίζει Γιασεμί του Αντώνη Κόκκινου | Ανοιχτοί Ορίζοντες
- Κούβα και Αλάσκα (Cuba & Alaska) του Γιεγκόρ Τρογιανόφσκι | Top Docs
- Μικροσκοπικοί Θεοί (Tiny Gods) του Πάνου Δεληγιάννη | Διαγωνιστικό Newcomers
- Ξένοι στη Χώρα τους (Inner Emigrants) της Λένα Κάρμπε | Διαγωνιστικό Newcomers
- In-I In Motion της Ζιλιέτ Μπινός | Ειδικές Προβολές
- Ντέρεκ εναντίον Ντέρεκ (Derek vs Derek) του Τζέιμς Ντόσον | Διεθνές Διαγωνιστικό
- Ιστορίες ενός Ψέματος της Ολιας Βερροιοπούλου | Διαγωνιστικό Film Forward
- Ολοι στην Οδό Κένμιουρ! (Everybody to Kenmure Street) του Φελίπε Μπούστος Σιέρα | Ανοιχτοί Ορίζοντες
- Μαίρη των Γιάννη Γαϊτανίδη και Περσεφόνης Μήλιου | Ανοιχτοί Ορίζοντες
- Δημόσιο Κολυμβητήριο Νουμακάγκε (Numakage Public Pool) του Σίνγκο Οτα | Ανοιχτοί Ορίζοντες
- Bitter Chocolate του Αλέξανδρου Σκούρα | Ανοιχτοί Ορίζοντες
- Where Shadows Rest της Μαριάννας Οικονόμου | Ανοιχτοί Ορίζοντες
- Ο Χρυσός Κύκνος (The Golden Swan) της Ανέτε Οστρε | Διεθνές Διαγωνιστικό
- Exile(s), Ιστορίες ενός Νησιού του Γιώργου Ηλιόπουλου | Διεθνές Διαγωνιστικό Newcomers
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.