Ξημέρωσε με την είδηση του θανάτου του Γιώργου Πανουσόπουλου η Τρίτη στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης κι αυτή έμεινε στα μάτια και στα στόματα δημιουργών και κοινού ως το βράδυ, γεμίζοντας τα πηγαδάκια συναισθηματικές αναπολήσεις, κινηματογραφικές αναμετρήσεις (εσύ «Μανία» ή «Απέναντι»;) κι αυτή τη βαριά και ταυτόχρονα ελαφριά αίσθηση του καλοτάξιδος και του πώς η ζωή μας αλλάζει όταν ένας άνθρωπος που μας καθόρισε φεύγει.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Φεστιβάλ τίμησε τον σκηνοθέτη και φωτογράφο σε κάθε του προβολή και διοργάνωσε για την Τετάρτη, 11 Μαρτίου, στις 14.00, στην αίθουσα Σταύρος Τορνές, μια προβολή με ελεύθερη είσοδο του «Πέστε, ο Πόθος πού Φυτρώνει;», του ντοκιμαντέρ του Στέργιου Πάσχου για τον Γιώργο Πανουσόπουλο, μια υπέροχη ματιά στην προσωπικότητά του, που είχε προβληθεί στους Ανοιχτούς Ορίζοντες στην περσινή διοργάνωση.
Με τις μνήμες και τον χρόνο έπαιξε στο μάστερκλας που έδωσε το πρωί ο Μπιλ Μόρισον: τεχνίτης του παρελθόντος, δημιουργός ενός ιδιοσυγκρασιακού, γεμάτου νιτρικό φιλμ, μουσική και μια πρωτότυπη εικαστική-φιλοσοφική επεξεργασία σε παραπεταμένα υλικά αρχείου, ο Μόρισον έκανε ένα δώρο στους θεατές του μάστερκλας, κατεβάζοντας τα φώτα για μια ώρα και διατρέχοντας την κινηματογραφική διαδρομή του βήμα-βήμα και εικόνα-εικόνα, προβάλλοντας και ολόκληρες μικρού μήκους ταινίες του που σπάνια συναντούν το κοινό.
Ο πολύτιμος Αχιλλέας Κυριακίδης έκανε ένα πέρασμα από το Φεστιβάλ κι από την οθόνη, στην ταινία-πορτρέτο «Αχιλλέας Κυριακίδης - Μέχρι να Ξημερώσει» της Αγγελικής Φλωράκη.
Τη μέρα έκλεισε η Ζιλιέτ Μπινός (διαβάστε εδώ τη συνέντευξη που παραχώρησε το ίδιο πρωί η Μπινός στο Flix και τον Μανώλη Κρανάκη), γλυκύτατη και πανέμορφη στο Ολύμπιον που φόρεσε το κόκκινο χαλί του, αλλά και πολύ λιγότερο glam από την περσινή της βόλτα στο Φεστιβάλ, ίσως για να ταιριάξει με το διπλό της φετινό ρόλο, αυτόν της σκηνοθέτη-ηθοποιού, της ταινίας «In-I In Motion», μια ιδιοσυγκρασιακή μεν, κουραστικά μεγάλη δε, αποτύπωση της παράστασης In-I που συνδημιούργησε με τον χορογράφο και χορευτή Ακραμ Καν.
Πολιτισμός και Υγεία: Ωρα για Δράση
Με έμφαση στο πιλοτικό πρόγραμμα της Πολιτιστικής Συνταγογράφησης για θέματα Ψυχικής Υγείας («art on prescription») του Υπουργείου Πολιτισμού, με φιλοδοξία τη σύνδεση του πολιτισμού με την υγεία και την κοινωνική φροντίδα και την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των τομέων αυτών, έγινε χθες στο πλαίσιο του Agora Talks μια παρουσίαση βασισμένη σε νέο ευρωπαϊκό report που αποκαλύπτει πώς ο πολιτισμός συμβάλλει στην ψυχική και σωματική ευεξία.
Η παρουσίαση έγινε από την Μαργαρίτα Αλεξομανωλάκη, Προϊσταμένη της Διεύθυνσης Παραστατικών Τεχνών και Κινηματογράφου του Υπουργείου Πολιτισμού, Co-chair - Ομάδα OMC για τον Πολιτισμό και την Υγεία και επεκτάθηκε σε παραδείγματα από την Ευρώπη, πρακτικές ιδέες και προκλήσεις που προέκυψαν από το πιλοτικό πρόγραμμα της Πολιτιστικής Συνταγογράφησης που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις και στη σημασία τελικά που αποδείχθηκε ότι έχει η τέχνη όχι μόνο ως μέσο θεραπείας αλλά και πρόληψης των ψυχικών ασθενειών.
«Το πεδίο "Πολιτισμός και Υγεία" δεν έχει να κάνει με την παρουσία ασθένειας, όσο με την παρουσία ευημερίας και αφορά τη συμμετοχή σε πολιτιστικές δραστηριότητες οι οποίες παρατηρούμε ότι έχουν θετική συμπεριφορά στο κομμάτι της υγείας, ψυχικής και σωματικής», διευκρίνισε η Μαργαρίτα Αλεξομανωλάκη, δίνοντας το στίγμα ενός διεπιστημονικού έργου που ακουμπάει σε δράσεις που έχουν να κάνουν με τις ανάγκες των κοινωνιών σήμερα.
Τα στατιστικά μιλούν για 84 εκατομμύρια ανθρώπους στην ΕΕ με ψυχικά νοσήματα, για πληθυσμούς άνω των 65 που αυξάνεται σημαντικά, αυξάνοντας ταυτόχρονα και την ανάγκη για μακροχρόνια φροντίδα, για κοινωνική απομόνωση που επιτείνεται και από την ψηφιακή μετάβαση με άτομα που περιχαρακώνονται ακόμη περισότερο στη μοναξιά τους, ζώντας μέσα σε μια ψηφιακή φούσκα.
Τα προγράμματα που αφορούν τη σχέση Πολιτισμού και Υγείας δημιουργούν ένα οικοσύστημα αμοιβαίων ευκαιριών αφού προσβλέπουν στην ανακούφιση των συστημάτων υγείας, σε νέες ευκαιρίες για το χώρο του πολιτισμού και τους δημιουργούς του, αλλά και τελικά μια κοινωνία που καταπολεμά με τον πιο ικανό τρόπο το στίγμα της ψυχικής ασθένειας, δίνοντας στου πολίτες της διεξόδους προς την ευημερία.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στη σχέση health και wealth, πόσο δηλαδή η επένδυση στο πεδίο «Πολιτισμός και Υγεία» δεν είναι μόνο κοινωνικά ωφέλιμη αλλά και οικονομικά αποδοτική. Μείωση χρόνου νοσηλείας και φαρμακευτικής αγωγής, αλλά και η πρόληψη ως οικονομία έρχονται να συναντήσουν την υψηλή απόδοση της επένδυσης που υπολογίζεται ότι επιστρέφει στο κράτος οκτώ φορές το ποσό που ξοδεύεται για κάθε ασθενή.
Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με μια σύνοψη των δύο φάσεων του πιλοτικού προγράμματος της «Πολιτιστικής Συνταγογράφησης» του Υπουργείου Πολιτισμού, που στην ίδια κατεύθυνση συνεργάστηκε με μεγάλους πολιτιστικούς φορείς της χώρας (Εθνικό Θέατρο, ΚΘΒΕ, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Δράμας, Φεστιβάλ Ολυμπίας, Εθνική Πινακοθήκη, MOMus Θεσσαλονίκης κ.ά) προκειμένου να γίνουν δράσεις προς την πολιτιστική ανακούφιση ψυχικών ασθενών. Για την εμπειρία της από το δίκτυο των μουσείων του MOMus μοιράστηκε η Μαρία Κοκορότσκου, Μουσειολόγος, Θεατρολόγος και Θεατροπαιδαγωγός Επιμέλεια Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, MOMus, ολοκληρώνοντας την παρουσίαση με τη διαπίστωση πως τα αποδεδειγμένα οφέλη της τέχνης ως δρόμο προς την θεραπεία και την πρόληψη ψυχικών ασθενειών χρειάζονται χρόνο και διάθεση και από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς προκειμένου να συνεχίσουν και να εδραιωθούν ως μια ισχυρή κοινωνική δράση που κάνει καλό σε «όλους» μας.
Η παρουσίαση έγινε και με τη συμμετοχή του ελληνικού γραφείου MEDIA - Creative Europe της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Flix βλέπει και γράφει για ταινίες από το πρόγραμμα του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Ιστορίες ενός Ψέματος της Ολιας Βερροιοπούλου | Διαγωνιστικό Film Forward
Η Ολια, με αφορμή την ιστορία μιας φίλης της, προσπαθεί να καταλάβει γιατί ένας γιατρός αποκρύπτει από τους ασθενείς του την κατάσταση της υγείας τους, επιλέγοντας να μιλήσει γι’ αυτή με την οικογένεια τους και όχι με τους ίδιους. Και αποφασίζει να κάνει μια ταινία γι’ αυτό. Πρωταγωνιστές θα είναι οι γονείς της που είναι γιατροί και κυρίως ο πατέρας της, οδοντίατρος, ο οποίος ήθελε πάντα να παίξει στο σινεμά, αν και θα προτιμούσε κάτι πιο αντονιονικό έχοντας την πεποίθηση πως θα ήταν ιδανικός πρωταγωνιστής στο «Blow-up».
Το ταξίδι της Ολιας στην Ελλάδα από το Παρίσι όπου μένει θα γίνει το πλατό μιας απρόβλεπτης κινηματογραφικής εξερεύνησης, βασισμένης αρχικά (και λογικά) σε ερωτήσεις: Πόσο ηθικό είναι να μην γνωρίζει ο ασθενής την κατάσταση του; Πόσα ψέματα λένε οι γιατροί; Πόσα από αυτά είναι «λευκά»; Πώς κρίνεις κάθε φορά αν ο ασθενής είναι ικανός να ακούσει την αλήθεια για την κατάσταση του; Και τελικά, δεν υπάρχουν πρωτόκολλα που ορίζουν τη σχέση γιατρών και ασθενών;
Οι απαντήσεις είναι αποστομωτικές, καθώς το debate ανάμεσα στο δικαίωμα των γιατρών να ψεύδονται ή όχι μοιάζει διαρκώς αμφίρροπο, με το ψέμα να κερδίζει έδαφος και παραδείγματα από πραγματικά περιστατικά να επιτείνουν την άποψη πώς μερικές φορές ένα ψέμα μπορεί να είναι και η μοναδική οδός για να γίνει κάποιος καλά, ενώ η αλήθεια, παρά το ορθό του πράγματος, υπήρξε συχνά η πιο μοιραία επιλογή.
H ταινία όμως που γυρίζει η Ολια δεν είναι μια ταινία για ερωτήσεις και απαντήσεις. Είναι περισσότερο αυτό που κατοικεί ανάμεσα στα δύο, καθώς η αρχικά και φαινομενικά δοκιμιακή εξερεύνηση της μετατρέπεται, ανεπαίσθητα αλλά σχεδόν νομοτελειακά σε μια βαθύτερη αναζήτησή, μια προσπάθεια κατανόησης δύσκολων εννοιών, όπου ανάμεσά τους, το «ψέμα» ίσως είναι και η πιο διάφανη από όλες. Καθώς οι ιστορίες «ψεμάτων» της οικογένειας της ξετυλίγονται, η Ολια μοιάζει να «ενηλικιώνεται», κλείνοντας (ή και ανοίγοντας, συχνά είναι το ίδιο) λογαριασμούς με την παιδική της ηλικία, τότε που τα μυστικά έμπαιναν σε ένα κουτί και έτσι όλοι έκαναν πως δεν υπήρχαν.
Με ένα υβρίδιο που περισσότερο από την (ας παραμείνει) ανεξακρίβωτη ταυτότητα του ως diary, essay, τεκμηρίωση ή οτιδήποτε, αυτό που το χαρακτηρίζει είναι η προσωπική εμπλοκή της ίδιας της δημιουργίας του μέσα στην κατασκευή του, η Ολια Βερροιοπούλου φτιάχνει μια ταινία για τα πιο δύσκολα θέματα αυτού του κόσμου.
Και το κάνει αφοπλιστικά, σχεδόν με την επιθετική αφέλεια που έχει ένα παιδί που επιμένει να ρωτά ακόμη κι όταν έχει πια υποψιαστεί τις απαντήσεις. Το κάνει με μια ευαισθησία που ξετυλίγεται αθόρυβα και γίνεται πλέγμα τόσο στη σχέση της με τον πατέρα της όσο και στη σχέση της με το παρελθόν της. Το κάνει - τι ειρωνία - με μια απροσδόκητη ειλικρίνεια, μετατρέποντας ολόκληρη την ταινία της στην μεγαλύτερη απάντηση στα ερωτήματα της, καθώς ο θεατής μένει μετέωρος, βαθιά συγκινημένος, για ώρα προς και μετά το φινάλε, έχοντας, χωρίς να το έχει αντιληφθεί, ξεκινήσει μια διαδρομή στα δικά του κενά ανάμεσα σε ερωτήσεις και απαντήσεις, ψέματα και αλήθειες, ζωή και θάνατο.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη την Πέμπτη 12.3.2026 στις 12:30 στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης και στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Μανώλης Κρανάκης
Ξένοι στη Χώρα τους (Inner Emigrants) της Λένα Κάρμπε | Διαγωνιστικό Newcomers
Εφτά μήνες μετά τη ρωσική επέμβαση στην Ουκρανία, η Ρωσίδα σκηνοθέτιδα Λένα Κάρμπε επιστρέφει στην πατρίδα της μετά από 15 χρόνια απουσίας για να ψάξει ποια είναι τα πραγματικά συναισθήματα των συμπατριωτών της, πόσο έχει επιβαρυνθεί η ψυχική τους υγεία, γιατί δεν αντιδρούν. Η ίδια μισεί, βέβαια, τον Πούτιν. Δεν είναι εύκολο το έργο της, αλλά σώζει την ταινία της μια ομάδα ψυχολόγων, που έχουν δημιουργήσει μια διαδικτυακή hot line δωρεάν και ανώνυμης ψυχοθεραπείας.
Τους παρακολουθεί στο έργο τους, καθισμένοι μπροστά σε ένα λαπτοπ επι ώρες, ακουστικά στ’ αυτιά, η φωνή τού πελάτη δεν ακούγεται ποτέ. Συμπεράσματα δεν βγαίνουν εύκολα. Ενας στους 50 αναφέρεται στον πόλεμο. Πώς να μιλήσουν ελεύθερα; Η Ρωσία είναι η χώρα του φόβου ή της αδιαφορίας. «Ξένοι στη χώρα τους», όπως είναι ο τίτλος του σημαντικού ντοκιμαντέρ της Λένα Κάρμπε, είναι τελικά οι ίδιοι οι εθελοντές ψυχολόγοι.
Η σκηνοθέτις, μια θεραπεύτρια με κάμερα, γίνεται συμμέτοχος στην δικιά τους μεγάλη επαγγελματική κρίση και σύγχυση: πώς να ακούσεις και να βοηθήσεις έναν άνθρωπο που αγαπάει τον πόλεμο και εσύ διαφωνείς μαζί του; Αντέχει η περίφημη «ουδετερότητα» του ψυχοθεραπευτή; Μπορείς να δείξεις στον πελάτη σου ότι ζει σε μια απολυταρχία;
Ο ψυχολόγος Αρσένι, κορυφαία μορφή της ταινίας, πιάνει τον εαυτό του να μην νοιώθει καμμία συμπάθεια για μια χήρα στρατιώτη στην Ουκρανία («πώς να ταυτιστείς με τον επιτιθέμενο και όχι με τον θύμα;» ) Δεν μπορεί να καταλάβει πώς ένας στρατιωτικός, που έχει βασανίσει ανθρώπους, αναζητά από τη hot line τρόπους να δημιουργήσει μια ισότιμη, καλή και τρυφερή σχέση με μια γυναίκα.
Η Λένα Κάρμπε κινηματογραφεί τους ψυχολόγους της σε μοναχικά δωμάτια, σε παγωμένους δρόμους και σε μετρό μιας Μόσχας πλούσιας, εντυπωσιακής και φορτωμένης φωτισμένες γιγαντοαφίσες υπέρ του πολέμου. Αντιδρά κανείς; «Δεν έχει νόημα να θυσιαστώ, να φυλακιστώ ή να πληρώσω πρόστιμο στον Πούτιν, να γίνω χρηματοδότης του πολέμου του», λέει ένας.
Υπόγεια, εσωτερική, λοιπόν, η αντίσταση. «Νοιώθω ότι δεν ανήκω στη Ρωσία, διαφωνώ μαζί της, δεν δέχομαι τη συλλογική ενοχή και ευθύνη, κρατάω την προσωπική μου ελευθερία για να επιβιώσω», λέει μια ψυχολόγος. Η γιαγιά της, όμως, ζητάει διαζύγιο μετά από 45 χρόνια από τον φιλο-πουτινικό παπού. Αλλοι, όπως ο Αρσένι, βυθίζονται στην κατάθλιψη. «Νοιώθω σαν να μοιράζομαι το διαμέρισμά μου με έναν τρελλό τύραννο, που μας κρατάει όλους σε συνεχή φόβο». Αλλοι στέλνουν ποιήματα σε πολιτικούς κρατούμενους. Ελάχιστοι παίρνουν ένα μικρό πλακάτ που γράφει «όχι στον πόλεμο» και στήνονται ολομόναχοι σε έναν δρόμο μέχρι να τους μαζέψει η αστυνομία. Και άλλοι, όπως η Λένα Κάρμπε, γυρνάνε ταινίες.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Βένα Γεωργακοπούλου
In-I In Motion της Ζιλιέτ Μπινός | Ειδικές Προβολές
To «In-i In Motion» είναι το making of της παράστασης «Ιn-I» που συνδημιούργησαν η Ζιλιέτ Μπινός με τον Βρετανό χορογράφο Ακραμ Καν και με την οποία γύρισαν τον κόσμο από το 2007. Η σκηνοθετική υπογραφή της Ζιλιέτ Μπινός στο making of αυτό συνίσταται στην επιλογή από ανεξάντλητο υλικό προβών και κινηματογραφημένων παραστάσεων από την κινηματογραφίστρια Μαριόν Στάλενς, αδερφή της Μπινός. Και από αποφάσεις επί αποφάσεων στο μοντάζ για έναν ρυθμό που ξεκινάει σταδιακά από την γνωριμία των δύο δημιουργών και παρτενέρ και οδηγείται στην τελική παράσταση, αφού πρώτα έχει μεταφέρει αυτούσια τη διαδικασία των προβών, της έντασης, του χτισίματος μιας αφήγησης, της προσπάθειας της Μπινός να χορέψει και του Καν να παίξει.
Χωρίς voice over, αλλά με αρκετή πρόζα (αντίθετα με την ίδια την παράσταση) και με τόνους ιδρώτα, αντηχήσεις κραυγών και μια οργή που εκφράζεται ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνει, το «In-I In Motion» σε ρίχνει στα βαθιά, σαν να βρίσκεσαι στο ίδιο δωμάτιο προβών, εκεί όπου η Μπινός και ο Καν ξεκινούν να «γράφουν» μια ιστορία δύο εραστών που τους χωρίζει όλη η απόσταση του κόσμου και την προσπάθειά τους να μείνουν ενωμένοι. Το διαπασών είναι μια λέξη κλειδί, καθώς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο δύο ανθρώπων που αυτοσχεδιάζουν, επαναλαμβάνουν, συγκεντρώνονται, χάνονται, γελάνε, χαλαρώνουν, ορμούν ο ένας πάνω στον άλλον και πάλι από την αρχή παρακολουθείται με ενδιαφέρον μόνο λόγω έντασης. Κυρίως γιατί, αναπόφευκτα και οι δύο γνωρίζουν ότι υπάρχει μια κάμερα που τους τραβάει και έτσι οι αντιδράσεις τους είναι πιο θεατρικές από το φυσικό με την Μπινός να υπερβάλλει υποκριτικά σε μια αναζήτησή του σωστού τόνου για μια τέχνη που δεν γνωρίζει.
Χωρίς να υποδηλώνεται το πέρασμα του χρόνου, αντιλαμβάνεσαι πως το ζευγάρι έχει δέσει περισσότερο, η αφήγηση είναι πιο ομαλή και όλο αυτό που προσπαθούν να στήσουν ίσως πηγαίνει προς το να βγάλει ένα νόημα. Και είναι ίσως εκεί που το ιδιόμορφο αυτό ντοκιμαντέρ που υπογράφει η Ζιλιέτ Μπινός αποκτά το όποιο ενδιαφέρον του - καθώς ο καιρός περνάει και η διαδικασία που παρακολουθούμε οδεύει προς την τελική παράσταση την οποία βλέπουμε στο δεύτερο και τελευταίο μέρος σε αυτούσια κομμάτια πλέον «γνωρίζοντας» μερικά από τα μυστικά της.
Πολύ μεγαλύτερο σε διάρκεια στην πρώτη του προβολή στο Σαν Σεμπαστιάο, το «In-I In Motion» προδίδεται ωστόσο και πάλι από την συντομευμένη αλλά κοντά στις δύο ώρες που απλώνει την ενδιαφέρουσα αλλά σχετικά μονοδιάστατη «κίνηση» του. Εκτός από το γεγονός ότι βλέπεις δύο ταλαντούχους, διάσημους καλλιτέχνες σε στιγμές που κανονικά ανήκουν στα παρασκήνια και με εξαίρεση μια ή δυο στιγμές (που ανήκουν κυρίως στον Καν) που πραγματικά νιώθεις το κλισέ επονομαζόμενο «ξεγύμνωμα» του καλλιτέχνη, είναι ελάχιστα μέσα στην ταινία αυτά που πραγματικά συγκινούν έναν ανυποψίαστο θεατή, είτε ως μια φιλόδοξη καταγραφή μιας καλλιτεχνικής διαδικασίας είτε ως μια μάλλον ανεξερεύνητη παρά την αγωνία και τον ιδρώτα συναισθηματική ροή προς μια κάθαρση.
Μανώλης Κρανάκης
Ντέρεκ εναντίον Ντέρεκ (Derek vs Derek) του Τζέιμς Ντόσον | Διεθνές Διαγωνιστικό
O Ντέρεκ και ο Ντέρεκ είναι αγρότες/κτηνοτρόφοι στο Ντέβον, μοιράζονται το ίδιο μικρό όνομα και το όριο των κτημάτων τους που γειτονεύουν. Κι εκεί, περίπου, τελειώνουν τα κοινά τους στοιχεία. Ο ένας Ντέρεκ, συνεπής, τακτικός, επιμελής, καλλιεργεί το χωράφι του εντατικά, προκειμένου να παράγεται άφθονη τροφή για τις υπέροχες, με φακίδες στη μύτη, αγελάδες του. Ο άλλος Ντέρεκ, που ατημέλητος και scruffy, έχει μια άλλη κοσμοθεωρία: μια και οι αγροτικές καλλιέργειες δεινοπαθούν (και) στην Αγγλία, φέρνει πρώτα στο κτήμα του αγριογούρουνα για να το οργώσουν με φυσικό τρόπο κι έπειτα, σιγά-σιγά, άγρια ζώα και πουλιά, φίδια και κάστορες, για να το κάνουν ξανά εύφορο και να προσκαλέσουν κι άλλα είδη άγριας ζωής. Μόνο που... τα αγριογούρουνα δεν έχουν στοπ, περνούν συχνά το συρματόπλεγμα, αναστατώνουν το κτήμα του άλλου Ντέρεκ και, ενίοτε, τρώνε και τα πρόβατά του.
Σπάνια συναντά κανείς ένα ντοκιμαντέρ τόσο εύστοχο στον περιβαλλοντικό του λόγο αλλά και, ταυτόχρονα, τόσο ακριβές στην ηθογραφία μιας κοινωνίας που δεν περιορίζεται στις εξοχές του Ντέβον και τόσο απολαυστικό στην αντιπαράθεση δυο αξέχαστων ηρώων. Εθιστική η ταινία για κάθε φυσιοδίφη, για κάθε φαν των βιβλίων και των σχεδίων του Τζέραλντ Ντάρελ, μια λεπτή κωμωδία γκρίνιας και αγάπης, μ' ένα αταίριαστο ζευγάρι στο κέντρο της, δυο άντρες που αντιπαθιούνται οικτρά αλλά και που ο ένας χάνει το νόημα της ύπαρξής του χωρίς τον άλλον - δώρο η σκανταλιάρικη παρουσία της συζύγου του ενός Ντέρεκ, που δουλεύει για τον άλλον Ντέρεκ και προσγειώνει με τις λέξεις και τα απίθανα σκονς της τον σύζυγό της.
Μ' ένα παιχνιδιάρικο μοντάζ και συμβολή πολλών γειτόνων, ο Ντόσον χτίζει ένα φιλμ ταυτόχρονα ρετρό και σύγχρονο, ταυτόχρονα κωμικό και καίριο, οδηγώντας το τελικά σ' ένα οργιώδες ξέσπασμα αγάπης για τον πλησίον και τη φύση, σε μια γάργαρη, πολύχρωμη κάθαρση. Αποδεικνύοντας, ξανά, ότι στο ντοκιμαντέρ το αντικείμενο είναι μόνο το μισό θέμα: το άλλο μισό είναι η δεξιοτεχνία και η έμπνευση με την οποία το χειρίζεται κανείς.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Λήδα Γαλανού
Ο Ντέρεκ κι ο Ντέρεκ μέσα στο Ολύμπιον
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.