Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, η ανθρωπότητα έχει ανακαλύψει το μυστικό της μακροβιότητας στην παρεμπόδιση των ονείρων. Λίγοι μονάχα «επαναστάτες» αρνούνται πεισματικά να τα εγκαταλείψουν, επιλέγοντας μια σύντομη αλλά συναρπαστική ζωή σε αντάλλαγμα της επιθυμίας τους να ονειρεύονται.
Στη νέα ταινία του Μπι Γκαν, που βραβεύθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 2025 με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής, ένας νεαρός ονειροπόλος μετενσαρκώνεται μέσα από πέντε εποχές και πέντε διαφορετικά κινηματογραφικά στiλ, σε μια ταινία - ακροβασία που φιλοδοξεί να ζωντανέψει όλες τις αισθήσεις του θεατή σε μια συλλογική εμπειρία. .
Πέντε διαφορετικά όνειρα - ένα για κάθεμια από τις αισθήσεις - αντιστοιχούν σε μια διαφορετική περίοδο της ιστορίας του κινηματογράφου, καθώς ο 20ος αιώνας ολοκληρώνεται μπροστά στα ανυποψίαστα (;) βλέμματά των θεατών. . Ολα καταλήγουν σε ένα μονοπλάνο 40 λεπτών - χαρακτηριστικό του Κινέζου σκηνοθέτη που όσοι έχουν δει τις προηγούμενες ταινίες του, το «Kaili Blues» και το «Μεγάλο Ταξίδι της Νύχτας μέσα στη Μέρα» γνωρίζουν ότι κάθε του νέα φιλμική περιπέτεια είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία.
Με σύνθημα «δεν χωράει πάρα μόνο στις διαστάσεις μιας κινηματογραφικής οθόνης», η «Αναγέννηση» βγαίνει στις αίθουσες στις 8 Οκτωβρίου σε διανομή της Weird Wave, σαν μια μοναδική στιγμή στο σύγχρονο σινεμά. Οχι μόνο για τους τολμηρούς, αλλά για όσους μπορούν να δοκιμάσουν την ικανοποίηση που δίνει μια εξερεύνηση των φιλμικών κανόνων πέρα από το προφανές...
Στο Flix, o Μπι Γκαν μιλάει με τη σεμνότητα ενός δημιουργού που συνειδητοποιεί το μέγεθος αυτού που έχει φτιάξει, αλλά το θεωρεί απόλυτα φυσικό, μια στιγμή στοχασμού μέσα στην ταχύτητα των κοινωνικών δικτύων, μια αγνή πράξη σινεμά μέσα στο θόρυβο της οπτικοακουστικής επίθεσης που ο σύγχρονος θεατής δέχεται από παντού.
Μια μπαλάντα παραισθήσεων και ψευδαισθήσεων Το τελευταίο κεφάλαιο της ταινίας, εκείνο που αφορά την αίσθηση της αφής και διαδραματίζεται την τελευταία νύχτα του 1999, είναι η εποχή στην οποία έζησα. Φυσικά, νιώθω μεγαλύτερη σύνδεση με εκείνη την περίοδο, επειδή μεγάλωσα μέσα σε αυτήν. Εκείνη την εποχή άρχισα να αποκτώ επίγνωση του κόσμου, παρόλο που η κοσμοθεωρία μου μπορεί να μην είχε ακόμη διαμορφωθεί πλήρως. Επομένως, αυτή η χρονική περίοδος συνδέεται στενά με την προσωπική μου εμπειρία. Οσον αφορά τα υπόλοιπα κεφάλαια, αποτελούν όλα κομμάτια της Ιστορίας. Δεν έχω ζήσει σε καμία από αυτές τις εποχές. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι όλα συνδιαλέγονται με την ιστορία του κινηματογράφου, και αυτό μπορεί να δημιουργήσει πολύ ενδιαφέρουσες δυναμικές. Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε δεν ήταν να παρουσιάσουμε κάτι απόλυτο, ευθύγραμμο ή συγκεκριμένο σε σχέση με την ίδια την ιστορία. Αντίθετα, προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε κάτι αφηρημένο, σύνθετο και όμορφο. Θέλαμε να αναδείξουμε την ουσία της Ιστορίας σε ένα περισσότερο αισθητικό ή εννοιολογικό επίπεδο και να προσπαθήσουμε να προκαλέσουμε συναισθήματα στους ανθρώπους, αντί απλώς να αφηγηθούμε κάτι πολύ συγκεκριμένο στο πλαίσιο μιας ιστορικής μυθοπλασίας. Για όλες αυτές τις ιστορικές περιόδους, προτεραιότητά μας ήταν να παρουσιάσουμε τις ψευδαισθήσεις και τις παραισθήσεις που συνδέονται με την εκάστοτε εποχή, αντί να παρουσιάσουμε την πραγματική ιστορική πραγματικότητα. Παρόλο που, κάποιες φορές, πιστεύω ότι η ψευδαίσθηση και η πραγματικότητα μπορούν να ταυτίζονται.
Μια Αγρια Εποχή Το κάνω πάντα με τους τίτλους των ταινιών μου. Ο κινέζικος τίτλος είναι διαφορετικός από τον αγγλικό. Αλλά και οι δύο λένε κάτι σημαντικό για την ταινία. Μάλλον έχει να κάνει με το γεγονός ότι είμαι Δίδυμος στο ζώδιο. Η «Αναγέννηση» δεν θα λειτουργούσε πολύ στα κινέζικα. Αντίθετα το «Μια Αγρια Εποχή», όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας περιγράφει την αγριότητα των 100 χρόνων που καλύπτει η ταινία. Η «Αναγέννηση» περιγράφει ιδανικά πως ο άνθρωπος καταφέρνει να αναγεννηθεί διαρκώς, αλλά και πώς ξαναζωντανεύουμε σε επίπεδο συνείδησης, ανθρώπινων συναισθημάτων.
Εξακολουθώ να θέλω να αξιοποιώ τη γλώσσα του κινηματογράφου για να αποδώσω τη σχέση ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο. Ισως γι' αυτό η θέαση των ταινιών μου μοιάζει λίγο με το διάβασμα ενός βιβλίου.»
Reboot στις αισθήσεις Η σχέση μας με τον κόσμο έχει αλλάξει δραματικά. Νομίζω ότι ίσως έχουμε απομακρυνθεί από τον τρόπο με τον οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να αισθανόμαστε και από τον τρόπο με τον οποίο δεχόμαστε τον βομβαρισμό των πληροφοριών που φτάνουν σε μας. Μερικές φορές βλέπεις ανθρώπους να παρακολουθούν στο κινητό τους μια ταινία τριών λεπτών και συνειδητοποιείς ότι ο καθένας ζει μέσα στο δικό του κουκούλι, ο καθένας ζει στη δική του φούσκα. Νομίζω ότι αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα αποξένωσης για όλους μας. Γι’ αυτό εξακολουθώ να θέλω να χρησιμοποιώ μια γλώσσα που είναι πολύ συγκεκριμένη στον κινηματογράφο, προκειμένου να αφηγηθώ μια καλή ιστορία. Εξακολουθώ να θέλω να αξιοποιώ τη γλώσσα του κινηματογράφου για να αποδώσω τη σχέση ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο. Ισως γι' αυτό η θέαση των ταινιών μου μοιάζει λίγο με το διάβασμα ενός βιβλίου. Χρειάζεται να ενεργοποιήσεις όλες σου τις αισθήσεις σου. Δεν αρκεί όμως να ρίξω το κοινό σε μια «πισίνα» διαφορετικών αισθήσεων. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να χτίσω αυτές τις αισθήσεις μαζί με τους θεατές. Να πατήσω το κουμπί της επανεκκίνησης, να κάνω ένα reboot σε όλες μας τις αισθήσεις και να χρησιμοποιήσω αυτό ως ένα βασικό στοιχείο-κλειδί για να βιώσουμε συλλογικά τον κόσμο.
To τέλος του σινεμά Ηθελα να χρησιμοποιήσω την έννοια του θανάτου, της μετενσάρκωσης ή της ανάστασης και να την ενσωματώσω στον τίτλο της ταινίας, ως ένα αφηγηματικό εργαλείο που θα μου επέτρεπε να διασχίζω διαφορετικές εποχές, διαφορετικά είδη, διαφορετικά στιλ και διαφορετικές ιστορίες από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, μέσα από την πράξη του θανάτου και, στη συνέχεια, της ανάστασης. Δεν μιλάω απαραίτητα για το θάνατο της κινηματογραφικής βιομηχανίας ή του ίδιου του κινηματογράφου, Αν ο θεατής κοιτάξει την πραγματικότητα, θα βρει τις απαντήσεις που αναζητά. Ως σκηνοθέτης, δεν είναι κάτι που θέλω εγώ να απαντήσω. Για μένα, το σημαντικότερο μέσα από την πράξη του θανάτου και της ανάστασης σε κάθε κεφάλαιο είναι να δημιουργήσω μια κινηματογραφική εμπειρία που θα συνδεθεί με κάποιον τρόπο με το κοινό, έτσι ώστε οι ίδιοι οι θεατές, παρακολουθώντας αυτή την ταινία, να την πάρουν μαζί τους πίσω στην καθημερινή τους ζωή, να γίνει για πάντα μέρος της συνείδησης ή του υποσυνείδητού τους. Για μένα, αυτό είναι πιο σημαντικό από το να προσπαθήσω να δώσω σαφείς απαντήσεις σχετικά με το αν πράγματι βιώνουμε τον θάνατο του κινηματογράφου.
Αυτό που χάσαμε μέσα σε αυτά τα εκατό χρόνια δεν είναι ο κινηματογράφος ως μορφή τέχνης. Είναι η αδυναμία μας να συνδέσουμε τα όνειρά μας μαζί του.»
Τα όνειρα ως έξοδος κινδύνου Αυτό που χάσαμε μέσα σε αυτά τα εκατό χρόνια δεν είναι ο κινηματογράφος ως μορφή τέχνης. Είναι η αδυναμία μας να συνδέσουμε τα όνειρά μας μαζί του. Εχουμε πλέον συνηθίσει την ευκολία που προσφέρει η τεχνολογία, όπως τα κινητά τηλέφωνα. Χρησιμοποιούμε εφαρμογές και περνάμε πολύ χρόνο με λογισμικά που βασίζονται σε αλγόριθμους και μπορούν, με κάποιον τρόπο, να προσαρμόζονται στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Πιστεύω ότι ο χρόνος που περνάμε σε αυτές τις συσκευές, σε αυτές τις εφαρμογές και στα προγράμματα λογισμικού μάς εμποδίζει να βιώνουμε τον κόσμο με έναν τρόπο που προϋποθέτει τη χρήση όλων μας των αισθήσεων, σε πραγματικό χρόνο και μαζί με έναν άλλο άνθρωπο. Σήμερα περνάμε τον χρόνο μας βασιζόμενοι στις περιορισμένες αισθητηριακές δυνατότητες που χρησιμοποιεί κανείς μέσω μιας συσκευής. Στο παρελθόν, είχαμε μια ιδέα, κάτι στο μυαλό μας που θέλαμε να μοιραστούμε με έναν άλλο άνθρωπο, και πραγματοποιούσαμε αυτή την ανταλλαγή μέσω της επικοινωνίας. Σήμερα, όμως, καταθέτεις αυτή την πληροφορία ή την ιδέα που έχεις σε μια μηχανή και, κατά κάποιον τρόπο, βασίζεσαι στα big data για να την επεξεργαστούν. Ετσι, δεν καταφέρνεις να γνωρίσεις έναν άλλο άνθρωπο. Στην πραγματικότητα, εσύ ο ίδιος γίνεσαι το προϊόν.
Δεν θέλω να παραδώσω τις σωματικές μου αισθήσεις σε κάτι άλλο. Δεν θέλω να παραδοθώ στις ψηφιακές πλατφόρμες ή σε αυτές τις άλλες τεχνολογίες· θέλω να διατηρήσω όλες τις αισθήσεις μέσα στο ατελές σώμα μου.»
Φλόγα αναμμένη Δεν είναι ο κινηματογράφος αυτός που κρατά τη φλόγα μου αναμμένη. Θα έλεγα ότι είναι η διαρκής εξερεύνηση της ζωής. Όταν είσαι νέος, βιώνεις πάντοτε αυτή τη διαδικασία. Ισως κατανοείς τον κόσμο με έναν πολύ αφελή τρόπο, αλλά στη συνέχεια εμβαθύνεις στην κατανόησή σου για τους ανθρώπους, για τη ζωή, για τον ίδιο τον κόσμο. Ετσι, νομίζω ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είτε προσπαθώ να εξερευνήσω είτε να κατανοήσω αυτόν τον κόσμο ενεργά ή παθητικά, είναι πάντα η αναζήτηση του νοήματος της ζωής που με κρατά σε κίνηση. Δεν θέλω να παραδώσω τις σωματικές μου αισθήσεις σε κάτι άλλο. Δεν θέλω να παραδοθώ στις ψηφιακές πλατφόρμες ή σε αυτές τις άλλες τεχνολογίες· θέλω να διατηρήσω όλες τις αισθήσεις μέσα στο ατελές σώμα μου.
Τι σημαίνει καλή ταινία; Ενα από τα χαρακτηριστικά μιας καλής ταινίας είναι να αξίζει να την ξαναδείς. Για μένα, η «Αναγέννηση» είναι μία από αυτές τις ταινίες που πραγματικά χρειάζεται να αφιερώσεις χρόνο για να τις παρακολουθήσεις και στη συνέχεια να τις ξαναδείς, μήνες ή ακόμη και χρόνια αργότερα. Χρειάζεται να υπάρχει ένας πολύ μεγαλύτερος κύκλος χρόνου για να σκεφτείς τη συγκεκριμένη ταινία, γιατί πιστεύω ότι ο τρόπος με τον οποίο κατανοούμε τις ταινίες συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τη λογική και τις εμπειρίες ζωής που κουβαλάμε μαζί μας τη στιγμή που παρακολουθούμε μια συγκεκριμένη ταινία. Και αυτή η λογική, αυτή η βιωμένη εμπειρία, εξελίσσονται διαρκώς. Μπορώ να σας δώσω ένα παράδειγμα. Πρόσφατα, ξαναείδα την ταινία του Αλφρεντ Χίτσκοκ «Strangers on a Train». Οταν την είχα δει στο παρελθόν, προσπαθούσα κατά κάποιον τρόπο να καταλάβω γιατί η ιστορία αφηγείται με αυτόν ή με εκείνον τον τρόπο και ποια είναι τα συγκεκριμένα κινηματογραφικά τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται στην ταινία. Οταν όμως την ξαναείδα, ως πλέον πιο ώριμος σκηνοθέτης, κατά κάποιον τρόπο δεν έδωσα καθόλου σημασία στην πλοκή, στα τεχνάσματα και στον σχεδιασμό. Με απασχολούσε πολύ περισσότερο το πώς έχουν κινηματογραφηθεί ορισμένα πλάνα και γιατί. Και έτσι, για άλλη μια φορά, παρακολούθησα την ταινία από μια εντελώς διαφορετική οπτική, επειδή πλέον κουβαλώ μαζί μου διαφορετικές λογικές και διαφορετικές εμπειρίες ζωής. Και, επομένως, αποκομίζω κάτι που δεν είχα αντιληφθεί την πρώτη φορά που την είδα.
Η «Αναγέννηση» του Μπι Γκαν θα προβάλλεται αποκλειστικά στο Newman από τις 8 Οκτωβρίου, σε διανομή της Weird Wave.
