Θα τον θεωρούσε κανείς ειδήμονα στους εξορκισμούς - όμως ο Γουίλιαμ Φρίντκιν εξομολογήθηκε τη φρίκη του, με αφορμή το «The Devil and Father Amorth».
Οι πρώτες κριτικές από το «The Darkest Hour» στο οποίο ο 59χρονος ηθοποιός υποδύεται τον Oυίνστον Τσόρτσιλ, τον φέρνουν φαβορί για το Οσκαρ που έπρεπε να έχει πάρει εδώ και χρόνια.
Μακριά από τις πασαρέλες αλλά όχι και από τα μοτίβα που χαρακτηρίζουν το ύφος των δημιουργιών του, οι αδερφές Μάλεβαϊ του οίκου μόδας Rodarte επενδύουν στην ψυχεδέλεια και το όνειρο αλλά αγνοούν πλήρως την ουσία.
Η Αν Φοντέν βρίσκει τον (σκηνοθετικό) εαυτό της και μετά την «Ενοχή των Αθώων» φτιάχνει μια ταινία από καρδιάς για την καρδιά.
Ή, πώς ο Τζόελ Κοέν είπε στη Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, «Σκάσε και κάν' το!»
«Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα», υπόσχεται μια κάρτα στην αρχή του φιλμ, αλλά τίποτα δεν μοιάζει «αληθινό» σε αυτό το βαρύγδουπο δράμα.
Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα («In Bruges», «Επτά Ψυχοπαθείς»), επιστρέφει στο σινεμά με μια ταινία που επιτίθεται στις αισθήσεις, την καρδιά και το μυαλό, αποδεικνύοντας ότι κανένας τίτλος τέλους δεν μπορεί να ανακόψει την ορμή μιας εξαιρετικής ταινίας.
Ο Σουηδός σκηνοθέτης του «Force Majeure» και του «The Square» θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει ρετροσπεκτίβα των ταινιών του.
Με αφορμή την Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης και όχημα την ενδοσκοπική παρατηρητική ματιά του, ο Φρέντερικ Γουάιζμαν κοιτάει πίσω από τα βιβλία, τους διαδρόμους και τις εκδηλώσεις του ιδρύματος, ανακαλύπτοντας θαυμαστά την ανθρώπινη καρδιά του. Και μαζί την ψυχή ολόκληρης της πόλης.
Αμερικανικό ντεμπούτο για το σκηνοθέτη του «Ανθρώπινου Κεφαλαίου» και της «Τρελής Χαράς». Με αποδυναμωμένη τη χαρακτηριστική του ενέργεια, παρά το πρωταγωνιστικό δίδυμο της Ελεν Μίρεν και του Ντόναλντ Σάδερλαντ.
Οσο κι αν η Τζούντι Ντεντς ερμηνεύει με αβίαστη φυσικότητα την Βασίλισσα Βικτώρια της Αγγλίας, το νέο φιλμ του Στίβεν Φρίαρς στο τέλος προκύπτει κενό, αν και κατά στιγμές διασκεδαστικό.
Λίγο πολύ ξέρεις τι θα δεις σε κάθε καινούρια ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη. Ομως η θέα από την καινούρια του ταινία μοιάζει ίδια κι ελαφρώς βαρετή.
Εντονα πολιτικοποιημένη ήταν η συνέντευξη Τύπου της νέας ταινίας του Τζορτζ Κλούνεϊ που κάνει την πρεμιέρα της στη φετινή Μόστρα.
Οχι, δεν πρόκειται για κάποια ξεχασμένη ταινία από την δεκαετία του 1970 παρά για την επιστροφή του Σ. Κρεγκ Ζάλερ μετά το «Τσεκούρι από Κόκαλο». Εξίσου βίαιη, εξίσου γραφική, εξίσου απρόσμενα ενδοσκοπική.
Το 2009 ο Ισραηλινός Σαμουέλ Μαόζ κέρδισε το Χρυσό Λέοντα με το «Lebanon» και φέτος επιστρέφει για να διεκδικήσει ένα δεύτερο μεγάλο βραβείο με την άνεση ενός σπουδαίου δημιουργού.
Με εμφανείς επιρροές τόσο από τους (εδώ σεναριογράφους) αδερφούς Κοέν όσο και από τον Χίτσκοκ στη διαχείριση της αγωνίας, ο Τζορτζ Κλούνεϊ παρουσιάζει μια απόλυτα διασκεδαστική φάρσα αλλά με επιφανειακές μόνο κριτικές διαθέσεις.
Το κοινωνικό θρίλερ του Βαχίντ Τζαλιλβάντ που διαγωνίζεται στο παράλληλο τμήμα των Orizzonti δεν έχει εύκολες απαντήσεις αλλά αποτυπώνει με φρεσκάδα και σύγχρονη οπτική την κρίση ηθικής που αντιμετωπίζει ένας επιτυχημένος ιατροδικαστής.
Οι δύο θρύλοι συναντήθηκαν μετά από 38 χρόνια στο ίδιο πλατό, αλλά και στη σκηνή της Μόστρας που τους βράβευσε για το σύνολο του έργου τους.
Οι δύο σταρ βρίσκονται στο Φεστιβάλ για να βραβευθούν για τη συνολική τους προσφορά στο σινεμά. Και μιλώντας στους δημοσιογράφους απέδειξαν τι σημαίνει να είσαι ζωντανός θρύλος.
Τρυφερή, μα άνευρη, απλοϊκή και μονότονη, η ταινία του Ριτές Μπάτρα ταιριάζει περισσότερο στην τηλεόραση, για την οποία και προορίζεται.
Η νέα ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη που έμαθαν όλοι με τα «45 Χρόνια» μπορεί να είναι «μικρή», μα κουβαλά την ιδιαίτερη ομορφιά ενός στραπατσαρισμένου παραμυθιού.
Τα άγνωστα τελευταία χρόνια της εμβληματικής Nico των Velvet Underground σε μια κινηματογραφική βιογραφία που αξίζει να υπάρχει και μόνο για την πρωταγωνίστριά της.
Το φιλμ του Κινέζου καλλιτέχνη κινηματογραφεί με όμορφο τρόπο την ασχήμια της ανθρωπότητας.
Ο Μεξικανός σκηνοθέτης μίλησε για το παραμύθι που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές μετά την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Βενετίας.
Μιλώντας μέσω μιας προσωπική ιστορίας για κάτι πολύ μεγαλύτερο, το φιλμ του Λιβανέζου σκηνοθέτη γκρεμίζεται στον μελοδραματισμό και την υπερβολή.
Μην ξεγελιέστε από το χολιγουντιανό περιτύλιγμα. Το «The Shape of Water» είναι μια ζεστή, ειλικρινής, ψύχραιμη και απόλυτα προσωπική ταινία, που κλέβει αυτόματα την καρδιά και μετά την κάνει χίλια κομμάτια.
Το Festival Scope και το Sala Web φέρνουν τη Μόστρα σπίτι σας και σας δίνουν την ευκαιρία να δείτε επιλεγμένες ταινίες από το φετινό πρόγραμμα, σαν να βρίσκεστε στο Λίντο.
Αυστηρό, σκοτεινό και απόλυτα συμφιλιωμένο με την pulp πλευρά του, το «First Reformed» είναι ατελές αλλά και συναρπαστικό, όπως ακριβώς και ο ήρωάς του.
H νέα ταινία της μεγάλης κυρίας του αργεντίνικου σινεμά τη βρίσκει για πρώτη φορά στα αχαρτογράφητα νερά του ιστορικού έπους με μια προσωπική, αινιγματική, πανέμορφη ταινία που χρειάστηκε μια δεκαετία για να ολοκληρώσει.
Στη συνέντευξη Τύπου της κριτικής επιτροπής του 74ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, το θέμα ήταν οι γυναίκες. Ή μάλλον η απουσία τους.
Οι συντελεστές της ταινίας που ενθουσίασε το Φεστιβάλ, στάθηκαν στο... ύψος τους!
Συναισθηματικό, αστείο και αναπολογητικά αισιόδοξο, το νέο φιλμ του Αλεξάντερ Πέιν αγκαλιάζει την παραμυθένια του υφή για να αφηγηθεί μια ιστορία για μικρές πράξεις, μικρούς ανθρώπους και τελικά τεράστιες καρδιές.
Με μία μόνο γυναικεία υπογραφή στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 74ου Φεστιβάλ Βενετίας, ο διευθυντής Αλμπέρτο Μπαρμπέρα καλείται να εξηγήσει...
Το 74ο Φεστιβάλ Βενετίας συνεργάζεται για ακόμη μια χρονιά με το Festival Scope για να σας φέρει τη Μόστρα στο σπίτι σας.
Το φιλμ από τη Γεωργία που έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ του Σάντανς και του Βερολίνου και βραβεύθηκε στο Φεστιβάλ του Σιάτλ, θα διαγωνιστεί για τη φετινή Χρυσή Αθηνά στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας.
Με έξι βραβεία, ο Κέντρικ Λαμάρ σάρωσε στα φετινά MTV Music Video Awards που διέθεταν από φλεγόμενο άνθρωπο στη σκηνή, ευθεία επίθεση στον Ντόναλντ Τραμπ και μια Τέιλορ Σουίφτ κατευθείαν από τους ζωντανούς νεκρούς.
Ο ψυχολογικός τρόμος του Ντάρεν Αρονόφσκι, ο σκληρός ρομαντισμός του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, η ανθρωπιστική ματιά του Αϊ Γουεϊγουέι, η αθυρόστομη ιδιοφυΐα του Μάρτιν ΜακΝτόνα είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία που μας κάνουν να ανυπομονούμε για το 74ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Κάθε χρόνο, η λίστα των ταινιών από την οποία θα προκύψουν οι υποψηφιότητες των Ευρωπαϊκών Βραβείων δίνει μια σφαιρική άποψη για το ευρωπαϊκό σινεμά του σήμερα.
Ενα από τα ντεμπούτα της χρονιάς φτάνει στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 23ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας με την υπεροχή του φιλμ και την αύρα ενός «Τρελού Πιερό» για τα 2010s.
Από τις 23 μέχρι και τις 27 Αυγούστου σε έξι ταράτσες της Θεσσαλονίκης, ταινίες απ' όλον τον κόσμο και αφιερώματα μετατρέπουν την πόλη σε ένα θερινό σινεμά με... άποψη.