Υπάρχει κάτι το τόσο ανεπιτήδευτο στον τρόπο με τον οποίο ο Δημήτρης Τράγγαλος φτιάχνει τα ντοκιμαντέρ του, που η πλήρης έλλειψη κινηματογραφικής υφής έρχεται να αντισταθμιστεί από μια διάθεση αυτές οι ταινίες να λειτουργήσουν πρωτίστως εκπαιδευτικά.
Οπως και στο «Αβάντι Μαέστρο» με την εξομολόγηση ζωής του Ιάσονα Μελησσινού (ο οποίος πρωταγωνιστεί και εδώ με τον δικό του τρόπο), έτσι και στο «Ολοι οι Ρεμπέτες του Ντουνιά», όπου ο Τράγγαλος ακολουθεί την ορχήστρα The Famous SOAS Rebetiko Band σε Κωνσταντινούπολη, Υδρα, Πειραιά και άλλου, θέλοντας να εμφυσήσει το πάθος ανθρώπων από όλον τον κόσμο για τα ελληνικά blues, η κάμερά του μοιράζεται αφηγήσεις και ιστορικά γεγονότα, ιστορίες από διαφορετικές γνωριμίες με το ρεμπέτικο και εμβαθύνσεις πάνω στο ίδιο θέμα.
Το αποτέλεσμα είναι εικόνες από την ορχήστρα που εδρεύει στο Λονδίνο και δημιουργήθηκε στο School of Oriental and African Studies (SOAS) του Πανεπιστημίου Λονδίνου, με έμφαση στο παραδοσιακό ρεμπέτικο και στο πώς αυτό το είδος συνδέεται με τον πολιτισμό των πόλεων, τη μετανάστευση και τις μουσικές διασταυρώσεις της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Και σε παράλληλη «δράση» μια εξιστόρηση της ιστορίας του ρεμπέτικου που κρατάει τις σημαντικότερες στάσεις μιας μεγάλης ιστορίας που γνώρισε, όπως και οι Έλληνες, ξενιτιές, απαγορεύσεις και λογοκρισίες, πριν αναγνωριστεί ως ένα από τα πιο αυθεντικά πολιτιστικά προϊόντα της χώρας.
Είναι σαφές πως το ενδιαφέρον σε ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ, είναι ο Πύργος της Βαβέλ από διαφορετικές κουλτούρες και γλώσσες που ενώνονται γύρω από το ρεμπέτικο τραγούδι. Αλλά και η στενή σύνδεση του ρεμπέτικου με την έννοια της πατρίδας, του ξενιτεμού, μιας ιστορίας από επαναπατρισμούς που επαναλαμβάνονται ακόμη και σε νεότερες γενιές. Ο Τράγγαλος έχει τα αυτιά του ανοιχτά και νιώθεις και την αγάπη του για αυτό που καταγράφει - έστω και άτεχνα. Αυτό που καταγράφει έχει ένα κάποιο νόημα, αλλά δεν γίνεται ποτέ κάτι περισσότερο από ένα βλέμμα σε αυτό που συμβαίνει, φορτισμένο και σε στιγμές με εύκολους αφορισμούς για τη μουσική που ενώνει τους λαούς. Μικρότερο όταν τελειώνει από την πιο - έστω ρεπορταζιακά ενδιαφέρουσα - αφετηρία του.