Ενα ιρανικό δράμα παλινόστησης μαζί μ' ένα διακριτικό ρομάντζο είναι η ταινία του Μπεχρούζ Σοαϊμπί (που μάς έρχεται από το 2022, προφανώς λόγω ιρανικής επικαιρότητας), με τη χαρακτηριστική ευαισθησία του ιρανικού σινεμά, αλλά κι ένα χλιαρό σενάριο ευκολιών.
Η Γιασμίν είναι μια τριανταπεντάχρονιη γυναίκα, Ιρανή που μετανάστευσε, με τη μητέρα της, στη Γερμανία στην ηλικία των έξι. Εκεί έζησε, έγινε γιατρός και έκανε τον γιο της που είναι νευροδιαφορετικός. Σήμερα, με τα νέα του θανάτου του πατέρα της, επιστρέφει στο Ιράν, όπου ανακαλύπτει απ' τη μια ένα δρόμο συμφιλίωσης με τις αναμνήσεις της, απ' την άλλη ένα δυνητικό ρομάντζο και, ταυτόχρονα, μια ευκαιρία να ζήσει μέσα στην ευρύτερη οικογένειά της, όπου ο γιος της, στην ηλικία που είχε η ίδια όταν έφυγε, μοιάζει να βρίσκει τον καλύτερό του εαυτό.
Μια μέτρια ιρανική ταινία, σε γενικές γραμμές, είναι μια καλή ταινία χάρη στο τόσο δυνατό κι ευαίσθητο σινεμά της χώρας - ωραίοι ηθοποιοί, ατμοσφαιρική μουσική, συναρπαστικές τοποθεσίες. Το σενάριο, από την άλλη πλευρά, είναι μάλλον απλοϊκό. Οσο η Γιασμίν κοιτάζει τους γύρω της και την πόλη της με εύθραυστο, πληγωμένο βλέμμα, όλα της έρχονται εύκολα, όλοι είναι καλοί, η Γερμανία μένει στα μετόπισθεν και η γυναίκα βρίσκει όλους τους τρόπους να αγκαλιάσει την παράδοση που απαρνήθηκε μικρούλα και να τακτοποιήσει την παρακαταθήκη, προσωπική και πολιτισμική, που της άφησε ο πατέρας της. Γιατί κάπως έτσι μπορεί να έμοιαζε, πριν τέσσερα χρόνια, η επιστροφή στο Ιράν.