«Κύριε, να σας ρωτήσω κάτι; Ολο αυτό είναι αλήθεια ή βλέπω πάλι εφιάλτη;» Ενα τραυματισμένο κοριτσάκι, ακόμα καλυμμένο από τσιμέντο και αίμα, κάνει την ίδια ερώτηση, ξανά και ξανά, παραληρηματικά, στον τραυματιοφορέα που προσπαθεί να καθαρίσει την πληγή στο κεφάλι της. Ενα αγοράκι ξαπλώνει στο βρώμικο πάτωμα του νοσοκομείου, δίπλα στην μικρότερη σοκαρισμένη αδελφή του και την παρακαλεί «να σηκωθεί για να παίξουν». Ενα 12χρονο κορίτσι φωνάζει μέσα από τα βομβαρδισμένα χαλάσματα «Εδώ είμαστε, είμαστε ζωντανοί! Βγάλτε πρώτα τη γιαγιά και τον παππού μου, βγάλτε τον αδελφό μου που είναι μωρό, εμένα αφήστε με στο τέλος». Μία μαυροντυμένη γυναίκα ξεσπά κι ουρλιάζει «Δεν αντέχουμε άλλο, είμαστε κομμάτια, είμαστε ήδη όλοι μας νεκροί. Σταματήστε. Εσείς που είστε οι πολιτισμένοι, εσείς που είστε το δημοκρατικό κράτος τα κάνετε αυτά;» Εκείνη την ώρα μία βόμβα πέφτει κι ακόμα ένα οικοδομικό τετράγωνο στη Γάζα ισοπεδώνεται. Ενα ακόμα πυκνό νέφος σκόνης θαμπώνει το κάδρο. Μία ακόμα σεκάνς από ακρωτηριασμένα πτώματα, ανοιγμένα κεφάλια, νεκρά παιδικά κορμάκια, απανθρακωμένα μωρά με σταχτί κέρινα πρόσωπα. Και πάλι γείτονες και διασώστες σκάβουν, βρίσκουν, κουβαλούν επιζήσαντες, τρέχουν με αγωνία, τους βάζουν μέσα σε υποστελεχωμένα, αποδεκατισμένα νοσοκομεία και... στο ίδιο πλάνο σκάει ακόμα μία βόμβα και τους σκοτώνει όλους.

Αντέχετε; Γιατί ο Ραφαέλ Ράνγκελ δεν φιλτράρει τίποτα. Είτε κινηματογραφώντας κάποια περιστατικά που βρέθηκε ο ίδιος, αλλά επί το πλείστον μοντάροντας ακατέργαστες ωμές εικόνες που κατέγραψαν οι πολίτες της Γάζας με κινητά (το κάδρο αλλάζει συνεχώς), ο φακός του δε θα θολώσει, δε θα κρύψει, δε θα κοιτάξει αλλού - ακολουθώντας μία άγραφη συμφωνία με το θεατή: «μη μου δείξεις το θάνατο, μη με διαλύσεις». Θα μας διαλύσει.

Ελάχιστες είναι οι κινηματογραφικές παρεμβάσεις. όταν κόβει ελεγειακά τον ήχο πάνω από τα πτώματα, όταν παρεμβάλει κάποια ιντερλούδια παιδιών που τραγουδούν. Οταν αποφασίζει, σεναριακά, να χωρίσει τις εικόνες σε κεφάλαια: ξεκινά με ακόπες, βαβουριάρικες «ζωντανές» σεκάνς της Γάζας όπως ήταν πριν μέσα στην καλοκαιρινή της καθημερινότητα, μετά ακολουθούν ανελέητοι βομβαρδισμοί και εξόντωση και στο τέλος εκτοπισμός στις πλαστικές σκηνές και τη λάσπη των προσφυγικών στρατοπέδων.

Δεν μεσολαβούν ειδικοί πολιτικοί αναλυτές να σχολιάσουν τι βλέπουμε. Δεν υπάρχουν στατιστικές, ειδησιογραφική κάλυψη από δυτικούς. Δεν ξέρουμε ακριβώς πότε όλα αυτά συμβαίνουν - μοιάζουν με μία ίδια ατελείωτη, πανομοιότυπη μέρα. Σαν τον εφιάλτη που νομίζει ότι βλέπει το κοριτσάκι και δεν μπορεί να ξυπνήσει.

Περισσότερο επώδυνη εμπειρία, παρά ντοκιμαντέρ που ανήκει σε κάποιο κινηματογραφικό είδος. Μπορεί να στέκεται ως απάντηση στο επιχείρημα ότι ο δυτικός κόσμος έχει κανονικοποιήσει τις εικόνες που έρχονται στα βραδινά δελτία ειδήσεων. Για όσους όμως έχουν ήδη σκέψη, κρίση κι ενσυναίσθηση είναι αυτό που λέει ο τίτλος: εξοντωτικό.