Σκηνοθεσία Τζέιμς Κάμερον, Μπίλι Αϊλις. Αλλόκοτο; Μπορεί, όμως το αποτέλεσμα δικαιώνει αυτόν τον συνδυασμό καλλιτεχνών πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Ενα concert movie που στραφταλίζει από ενέργεια, ένα ιδιότυπο star power, όπως η πρωταγωνίστριά του και μια λατρεία στην τεχνική, την καινοτομία και τη δημιουργική τρέλα, όπως ο άνθρωπος που χαρίζει το στιβαρό όνομά του στη δημιουργία της.
Αυτό είναι όντως ένα concert movie, συγκεκριμένα από τέσσερις συναυλίες στο Μάντσεστερ, μέρος της περιοδίας της σταρ το 2025, και όχι μια κατάδυση στην προσωπικότητα της Μπίλι Αϊλις. Η τραγουδοποιός, ερμηνεύτρια, ίνδαλμα αλλά και ψυχολογικό στήριγμα για τη γενιά της, κυριαρχεί σε κάθε πλάνο αλλά, μόνο για στιγμές και μόνο επιφανειακά, μοιράζεται τις σκέψεις της και τη ζωή της (ναι, υπάρχει και ο αδελφός Φινέας στην ταινία).
Σεκάνς από το live, σεκάνς από την προετοιμασία (τόσες ώρες πριν την έναρξη, τόσα λεπτά πριν την έναρξη, τρεχάλες, εκρήξεις, up διάθεση), συνθέτουν, σαν ψηφιδωτό φτιαγμένο από σκαλωσιές και καλώδια, μια κινηματογραφική αποτύπωση μιας μεγα-συναυλίας που, ειδικά σε 3D, πλησιάζει όσο γίνεται περισσότερο το βίωμα της αρένας.
Ο Τζέιμς Κάμερον δουλεύει με δεκάδες κάμερες, τις κρεμάει ψηλά, τις κατεβάζει στο δάπεδο, μπαίνει μαζί με την Μπίλι στο ιπτάμενο φωτεινό κουτί της, της δίνει να κρατά εκείνη ελαφριά κάμερα στο χέρι και να παρασύρει, μαζί με το φακό, το εκστασιασμένο πλήθος. Είναι, όμως, εκείνος που την τραβά με τρόπο μαγνητικό, ώστε να μη θέλεις και να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της, καθώς ξεδιπλώνεται, τρέχει, κοιτά χαριτωμένα ή λάγνα και επικοινωνεί με (επίκτητη ή ειλικρινή, ποιος ξέρει;) αγάπη και αμεσότητα με τα fans της.
Αν ο στόχος της ταινίας ήταν να αποκαλύψει το ταλέντο και τη μεταδοτικότητα της Μπίλι Αϊλις, ή να μεταφέρει την αίσθηση του τεράστιου σόου που στήνει - και του οποίου έχει τον απόλυτο έλεγχο, όπως, άλλωστε και της ίδιας της ταινίας - η επιτυχία είναι απόλυτη. Και κάτι επιπλέον: είναι, κι αυτό εδώ, ένα φιλμ σημερινό που καλεί, με τον τρόπο του, στη θέαση στην κινηματογραφική αίθουσα, με το σκοτάδι της, τον εξαιρετικό ήχο της, την κατάνυξή της, κι εδώ τα εύσημα ανήκουν στον Κάμερον.