Μια ρομαντική κομεντί που λέγεται «The Drama» σίγουρα έχει την πρόθεση να υπονομεύσει το είδος, όχι απαραίτητα με τη φιλάρεσκη, διδακτική, τελικά, στάση του Νορβηγού δημιουργού του «Σιχάθηκα τον Εαυτό μου» και του «Dream Scenario», που αποφασίζει να σατιρίσει τα αμερικανικά ήθη, νιώθοντας βορειοευρωπαϊκά ανώτερος.
Προσπαθώντας να μην αποκαλύψουμε την κορωνίδα της πλοκής (που φυσικά έχει ήδη διαρρεύσει και προκαλέσει αγανάκτηση), ας πούμε πως η Εμα και ο Τσάρλι είναι ένα νεαρό ζευγάρι που δεν χορταίνεις να κοιτάζεις και ν' απολαμβάνεις. Και οι δύο ικανά nerdy, εκείνος χωμένος στην ιστορία της τέχνης, εκείνη στα βιβλία, κωφή από το ένα αυτί, γνωρίζονται με χαρακτηριστικά γκούφι τρόπο (ο Τσάρλι τη φλερτάρει σ' ένα καφέ αλλά η Εμα, που ακούει μουσική από το καλό της αυτί, τον αγνοεί), τα φτιάχνουν, ερωτεύονται, είναι χαρούμενοι, όμορφοι και φωτεινοί σαν την άνοιξη κι αποφασίζουν να παντρευτούν.
Λίγες μέρες πριν τον γάμο, ενώ οργανώνουν την τούρτα, τη μουσική, τον πρώτο τους χορό κι όλ' αυτά τα ανάλαφρα και ευτυχή, βρίσκονται ένα βράδυ με το κολλητό τους ζευγάρι και παίζουν ένα «party game», ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχεις κάνει στη ζωή σου. Φρικτά πράγματα έχουν κάνει (όντως κάνει), όλοι, αλλά αυτό που μοιράζεται η Εμα, κάτι που σχεδόν έκανε, γιατί τελικά δεν το έκανε, έρχεται σαν βόμβα στο τραπέζι και στις ζωές τους. Οι φίλοι απομακρύνονται με φρίκη, το χειρότερο, ο ίδιος ο Τσάρλι νιώθει πως δεν αναγνωρίζει την αρραβωνιαστικιά του και πως πρόκειται να παντρευτεί τον χειρότερο άνθρωπο του κόσμου.
Το επόμενο μέρος της ταινίας, το μεγαλύτερο, πηγαινοέρχεται σε τρία σημεία, την καταρρακωμένη πραγματικότητα, φλας μπακ στο παρελθόν της Εμα όταν ήταν μικρούλα και σε κομμάτια φαντασιακού, με καλλιεργημένη αισθητική αλλά και μια διάθεση επίδειξης που ξεπερνά τη λειτουργικότητα της ιστορίας. Η πρόθεση του Μπόργκλι είναι ξεκάθαρη. Με εξαιρετική φωτογραφία και επιθετικό μοντάζ, με τη Ζεντάγια μαγνητική σαν ελαφάκι στο δάσος και τον Ρόμπερτ Πάτινσον γοητευτικό κι αδέξιο σαν έναν νέας γενιάς Χιου Γκραντ, να σατιρίσει και να εκθέσει την αμερικανική κοινωνία και συνείδηση, πατώντας σε δυο ακρογωνιαίους λίθους της, τη χολιγουντιανή ρομαντική κομεντί (τη φενάκη, γενικώς, του Χόλιγουντ) και την ακραία βιαιότητα, ακριβώς στο ύφος που η εταιρεία παραγωγής A24 αγκαλιάζει, θεωρώντας, πάντα, ότι ανατρέπει το κατεστημένο, ούσα ακριβώς αυτό.
Μόνο που ούτε κάν ο Μπόργκλι δεν διατηρεί την πρόθεσή του ως το τέλος, συμμαζεύοντας το «δράμα» του σ' ένα τακτοποιημένο denouement, για να μη στερήσει από την ταινία του αυτό που κι ο ίδιος ζηλεύει, αυτό το εμβληματικό happy end, που εδώ δεν έχει ίχνος ειρωνείας, έχει μόνο μια δόση έλλειψης θάρρους. Αμήχανο, εκβιαστικό και, τελικά, φλύαρο, το «The Drama» σ' αφήνει μόνο να σκέφτεσαι την υπέροχη χημεία ανάμεσα στους δυο πρωταγωνιστές, που θα ήθελες πολύ να δεις σε μια άλλη, πιο ειλικρινή, ταινία.
