Τα ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου, τόσο στη μεγάλη («Agora» και «Agora II», «Το Χαμένο Σήμα της Δημοκρατίας»), όσο και τη μικρή οθόνη με τον Εξάντα, είναι πάντα δυναμικά, γρήγορα στο ρυθμό τους, εκτεταμμένα στην έρευνα των προσώπων που παρουσιάζονται σ' αυτά. Και πάντα στρατευμένα προς την κατεύθυνση που θέλει ν' ακολουθήσει (και ν' ακολουθήσεις) ο δημιουργός τους. Η νέα του δουλειά δεν αποτελεί εξαίρεση, όμως πόσες πλευρές πρέπει να προσεγγίσεις για να είσαι αντικειμενική, όταν πρόκειται για την επικείμενη, απτή οικολογική καταστροφή;
Στην Αλάσκα και στη Σιβηρία, αντικρυστές στον Βερίγγειο Πορθμό, το μόνιμα παγωμένο έδαφος, το πέρμαφροστ, λιώνει. Αυτό φαίνεται με το μάτι, φαίνεται και στα κτίρια των οποίων τα θεμέλια έχουν ήδη καταστραφεί, φαίνεται στα πρόσωπα των μόνιμων κατοίκων που βλέπουν τη ζωή του πλανήτη ν' αλλάζει, με τους ίδιους όμως στην πρώτη γραμμή. Καθώς το πέρμαφροστ λιώνει, απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα επικίνδυνες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και μεθανίου.
Την ίδια ώρα, με την «ενεργειακή ασφάλεια» να έχει γίνει προτεραιότητα της Δύσης, οι Αμερικανοί κάνουν γεωτρήσεις στην Αλάσκα, οι Ρώσοι εξορύξεις στη Σιβηρία και καμία παγκόσμια απόφαση για την κλιματική κρίση δεν εφαρμόζεται. Η Μάρθα στη μία πλευρά, ο Νικίτα στην άλλη, προσπαθούν να προειδοποιήσουν αλλά και, ταυτόχρονα, να μείνουν ζωντανοί, στο δικό τους, γνώριμο κόσμο.
Σειρά από συνεντεύξεις, γρήγορο μοντάζ, απίστευτα τοπία και καταδύσεις στο κέντρο (σχεδόν) της Γης χτίζουν το ντοκιμαντέρ - δεν λείπει η τρομολαγνία και οι στομφώδεις δηλώσεις, κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον τεράστιο κίνδυνο. Τουλάχιστον, αυτή είναι μία από τις λίγες φορές που μπορεί κανείς, εκλαϊκευμένα, να συνειδητοποιήσει το ζοφερό μέλλον και τι σημαίνει πρακτικά η κατάχρηση του εδάφους στο παρόν. Εξυπνη και η σύνδεση των γειτονικών τόπων, Αλάσκας και Σιβηρίας, ελεγχόμενων από τις αντικρουόμενες υπερδυνάμεις που πράττουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο - και πόσο επίκαιρο, τη στιγμή που η τραμπική Αμερική διεκδικεί τη Γροιλανδία.
«Η κοινή κατάρα της ανθρωπότητας, η μωρία και η άγνοια», η φράση από το «Τρωίλος και Χρυσηίδα» του Σέξπιρ, δίνει στο ντοκιμαντέρ τον τίτλο του. Ακόμα εντονότερα από αυτό το λογοτεχνικό παιχνίδι, στη μνήμη μένει μια άλλη ατάκα, σύγχρονη αυτή τη φορά: «Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας εγκαίρως.» Και, πραγματικά, σ' αυτή τη δουλειά του, ο Αυγερόπουλος καταγράφει με τον πιο διαπεραστικό τρόπο.