Το πρόσωπο της Κάιλι Μινόγκ κουβαλά εδώ και δεκαετίες μια παράξενη αντίφαση. Από τη μία πλευρά υπάρχει η αψεγάδιαστη ποπ εικόνα, τα χορευτικά φώτα, οι μελωδίες που έμοιαζαν φτιαγμένες για να επιβιώνουν σε κάθε εποχή. Από την άλλη υπάρχει μια φιγούρα σχεδόν αθόρυβη, που ποτέ δεν διεκδίκησε τον μύθο της με θόρυβο, ούτε προσπάθησε να πείσει το κοινό για το μέγεθος της επιρροής της. Το ντοκιμαντέρ «Kylie» του Μάικλ Χαρτ μοιάζει να καταλαβαίνει απόλυτα αυτή τη διπλή ταυτότητα και επιλέγει να τη μετατρέψει σε βασικό αφηγηματικό του άξονα.
Αντί να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο μιας εξιδανικευμένης μουσικής βιογραφίας, η σειρά ντοκιμαντέρ τριών επεισοδίων, με το καθένα να επικεντρώνεται σε μια μεγάλη εποχή της καριέρας της, από τα 80s μέχρι και σήμερα, χτίζεται σαν μια μελαγχολική αναδρομή πάνω στη φθορά της διασημότητας και στη διαρκή ανάγκη μιας καλλιτέχνιδας να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό της. Ο Χαρτ δεν κινηματογραφεί την Κάιλι σαν άπιαστο ποπ είδωλο αλλά σαν άνθρωπο που έζησε επί δεκαετίες μέσα σε ένα σύστημα που απαιτούσε συνεχώς ανανέωση, χαμόγελο και αντοχή. Κι αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ποιότητα του ντοκιμαντέρ του.
Η σκηνοθεσία ακολουθεί μια αρκετά κλασική δομή μουσικού ντοκιμαντέρ, όμως ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται το αρχειακό υλικό δίνει ρυθμό και συναισθηματικό βάθος στην αφήγηση. Οι παλιές τηλεοπτικές εμφανίσεις, οι backstage στιγμές και οι συνεντεύξεις από τους Τζέισον Ντόνοβαν, Ντάνι Μινόγκ Νικ Κέιβ και τον γκουρού των ποπ επιτυχιών των 80s Πιτ Γουότερμαν, δεν λειτουργούν απλώς ως νοσταλγικά inserts αλλά σαν κομμάτια μιας προσωπικότητας που αλλάζει μπροστά στην κάμερα όσο περνούν τα χρόνια. Ο Χαρτ δίνει χώρο στις μικρές σιωπές, στις άπιαστε ματιές και στις παύσεις της Κάιλι περισσότερο απ’ όσο στις ίδιες τις εξομολογήσεις της, κάτι που τελικά αποδεικνύεται πιο ουσιαστικό από οποιαδήποτε δραματοποιημένη αφήγηση.
Η δομή της σειράς κινείται χρονολογικά χωρίς ιδιαίτερους πειραματισμούς, όμως το μοντάζ καταφέρνει να κρατήσει ζωντανή τη συναισθηματική ένταση. Από την εποχή του «I Should Be So Lucky» και του «The Loco Motion» μέχρι την πιο ώριμη περίοδο του «Can’t Get You Out of My Head» και του «Slow», το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί την εξέλιξη της Κάιλι όχι μόνο ως performer αλλά και ως δημόσιας εικόνας που συνεχώς επανασχεδιαζόταν για να επιβιώσει μέσα στη βιομηχανία της ποπ.
Το πιο βαρύ και ουσιαστικό κομμάτι του ντοκιμαντέρ είναι χωρίς αμφιβολία το εκτενές μέρος του τρίτου επεισοδίου γύρω από τη μάχη της Καίλι με τον καρκίνο, εκεί όπου ο Χαρτ αφήνει στην άκρη τη νοσταλγική καταγραφή μιας ποπ καριέρας και μετατρέπει τη σειρά σε κάτι πολύ πιο προσωπικό και ανθρώπινο. Η αφήγηση επιστρέφει αρχικά στο 2005 και στην πρώτη διάγνωση της Κάιλι, δείχνοντας όχι μόνο τη δημόσια πλευρά εκείνης της περιόδου αλλά και την ψυχολογική εξάντληση που προκάλεσε τόσο στην ίδια όσο και στην οικογένειά της. Ομως το πραγματικό συναισθηματικό κέντρο του ντοκιμαντέρ έρχεται λίγο πριν το τέλος, όταν αποκαλύπτει πως διαγνώστηκε ξανά με καρκίνο το 2021 και επέλεξε να το κρατήσει απολύτως κρυφό.
Ο Χαρτ κινηματογραφεί αυτές τις στιγμές με εντυπωσιακή αυτοσυγκράτηση, αποφεύγοντας τον εύκολο μελοδραματισμό και αφήνοντας την κάμερα να παραμένει πάνω της όσο προσπαθεί να μιλήσει για εκείνη τη χρονιά όπου, όπως παραδέχεται, αισθανόταν «σαν άδειο κέλυφος». Το ντοκιμαντέρ συνδέει διακριτικά αυτή την περίοδο με το τραγούδι «Story», παρουσιάζοντάς το σαν μια έμμεση εξομολόγηση που κρυβόταν πίσω από τους στίχους του, ενώ η αντίθεση ανάμεσα στη θριαμβευτική επιτυχία του «Padam Padam» και στην εσωτερική της κατάρρευση δίνει στις τελευταίες σκηνές μια απρόσμενα πικρή και ανθρώπινη διάσταση.
Παρά τις αρετές του, το «Kylie», όμως, δεν ξεφεύγει εντελώς από τις συμβάσεις του είδους. Υπάρχουν κεφάλαια που περνούν βιαστικά και σημεία όπου το ντοκιμαντέρ δείχνει απρόθυμο να αγγίξει πιο δύσκολες ή αντιφατικές πτυχές της καριέρας της. Ο Χαρτ ενδιαφέρεται περισσότερο να διατηρήσει μια συναισθηματική οικειότητα παρά να αποδομήσει τον μύθο της, κι αυτό αφήνει μια αίσθηση ανολοκλήρωτης εξερεύνησης.
Παρόλα αυτά, το «Kylie» παραμένει ένα καλοδουλεμένο μουσικό ντοκιμαντέρ που καταφέρνει να βρει ανθρώπινο παλμό πίσω από την ποπ βιτρίνα. Ο Χαρτ αντιμετωπίζει την Κάιλι περισσότερο σαν μια φιγούρα που έμαθε να ζει μέσα στις μεταμορφώσεις της, άλλοτε προστατευμένη από τη δημόσια εικόνα της κι άλλοτε εγκλωβισμένη μέσα σε αυτήν. Το ντοκιμαντέρ μπορεί να ακολουθεί ασφαλή αφηγηματικά μονοπάτια, όμως στις καλύτερες στιγμές του βρίσκει κάτι αληθινό πίσω από την επιφάνεια της νοσταλγίας και της ποπ μυθολογίας. Καθώς πίσω από δεκαετίες επιτυχίας, σκηνικής λάμψης και αμέτρητων hits, η Κάιλι παραμένει μια καλλιτέχνιδα που συνεχίζει να κυνηγά την ίδια αίσθηση ελευθερίας που κάποτε έκρυβε μέσα σε ένα τραγούδι σαν το «All The Lovers».
Και τα τρία μέρη του ντοκιμαντέρ «Kylie» είναι διαθέσιμα στο Netflix, ενώ από τις 27 Μαΐου θα προβάλλεται και η συναυλία της «Tension Tour».
Ακούστε παρακάτω και το καινούργιο τραγούδι της Καίλι Μινόγκ, που κυκλοφόρησε μαζί με την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ της, με τίτλο «Light Up».