Δεύτερη μέρα για τη Ζιλιέτ Μπινός στη Θεσσαλονίκη, όπου με συνομιλητή τον Γιώργο Κρασσακόπουλο, επικεφαλής προγράμματος του Φεστιβάλ ανέδειξε όλες τις πτυχές του σκηνοθετικού της ντεμπούτου «In-I In Motion» για την κοινή pefromarnce με τον Ακραμ Καν που γύρισε τον κόσμο.
«Νομίζω πως είναι η διαδικασία του να ακολουθείς κάτι που έχεις ξεκινήσει. Λες ναι, θέλω να το κάνω και πρέπει να το φτάσεις μέχρι το τέλος. Δεν είπα ποτέ τώρα θα γίνω σκηνοθέτης ή αυτό θα είναι το ντεμπούτο μου. Ανέλαβα να φέρω εις πέρας μια φιλοδοξία και μετά ήταν αδύνατον να κάνω πίσω.»
Δεύτερη μέρα και για την τιμή στον Γιώργο Πανουσόπουλο που συνεχίζει με... μανία να βρίσκεται μέσα στις συζητήσεις μας. Ειδική προβολή του ντοκιμαντέρ του Στέργιου Πάσχου «Πέστο ο Πόθος που Φυτρώνει», εισαγωγή από τον Λευτέρη Χαρίτο που είχε συνεργαστεί μαζί του και ακόμη μια ευκαιρία για να επιστρέψουμε στο έργο του.
Τελευταία μέρα για την Αγορά - που σε ακόμη μια επιτυχημένη έκδοση της, ολοκληρώθηκε με την απονομή των βραβείων της στα νέα πρότζεκτ που θα συναντήσουμε στο μέλλον και με ένα πάρτι από αυτά που το τμήμα της Αγοράς γνωρίζει καλά να κάνει στο κλασικό bordelau.
Οι νικητές των βραβείων της Αγοράς
Η ομάδα της Αγοράς σε party mood
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Flix βλέπει και γράφει για ταινίες από το πρόγραμμα του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Η Νύχτα Μυρίζει Γιασεμί του Αντώνη Κόκκινου | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Μαυρόασπρη και γυρισμένη στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού είναι η ταινία του Αντώνη Κόκκινου Κι όμως έχει τόσο φώς και ελπίδα. Ο έμπειρος σκηνοθέτης αντιμετωπίζει το σκληρό θέμα του εγκλεισμού σαν να είναι προσωπική του υπόθεση. Και την κάνει και δικιά μας. Οι γυναίκες, που εμπιστεύονται την διακριτική κάμερά του, ποτέ δεν φαίνεται ολόκληρο το πρόσωπό τους, γρήγορα, όσες αντιστάσεις κι αν έχουμε, μιλάνε και με τη δικιά μας φωνή. Κι ας μην έχουμε κάνει ποτέ αδίκημα ή σφάλμα, κι ας μην έχουμε ποτέ μπει σε κλούβα και κελί, κι ας μην μας κρύβει τον ουρανό ένα συρματόπλεγμα και μια πόρτα κλείνει πίσω μας με ένα «νταν», που μας ανατριχιάζει.
Γιατί αυτά που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες του Κόκκινου, μορφωμένες και αγράμματες, Βουλγάρες Ρομά ή Ελληνίδες, έγκλειστες για ναρκωτικά, κλοπές ή οικονομικές απάτες, είναι πολλά και δύσκολα. Κυρίως η κατάθλιψη, η έλλειψη των αγαπημένων τους (όσες έχουν) και ο χρόνος, που στη φυλακή δεν περνά με τίποτα. Διηγούνται που βρίσκει η καθεμιά τη σωτηρία της. Στην ρουτίνα των καθημερινών ασχολιών στο κελί. Στη δουλειά, («να κάνω κάθε πρωί ο,τι και όλες οι γυναίκες έξω στον κόσμο, να βαφτώ, να ντυθώ, να πάω στη Βιβλιοθήκη, να μιλήσω με γυναίκες, έχω εδώ τα άπαντα του Μπόρχες, τον Εκο, αλλά και περιπέτειες σε πολλές γλώσσες»). Στη συμμετοχή σε διάφορα προγράμματα («ευκαιρία να μάθω νύχια, κομμωτική, για να ζήσω μετά τη φυλακή, χωρίς να καταφύγω πάλι στα εύκολα»).
Μια γυναίκα, υπέροχη και ποιητική, κάθε βράδυ δημιουργεί κι ένα καινούργιο, διαφορετικό όνειρο (να περπατήσει σε ένα δρομάκι με το παιδί της, να κάτσουν κάπου για καφέ) και το ζει ολόκληρο, με λεπτομέρειες, για να περάσει η νύχτα. Κι όλες δηλώνουν ότι μετά τη φυλακή θα βρουν την ευτυχία, δεν θα ξαναμπούν σε κελί.
Ο Κόκκινος δεν περιορίζεται στην δύναμη της μαρτυρίας. Οσα πλάνα μπορεί να πάρει στις φυλακές είναι γεμάτα ουσία και ομορφιά. Τα φροντισμένα και κυκλωμένα από παραβάν κρεβάτια, το καθένα ένα μικρό προσωπικό καταφύγιο, τα απλωμένα στο αεράκι ρούχα, οι κρύοι διάδρομοι, η έρημη αυλή με το δίχτυ του βόλει και τα μηχανήματα γυμναστικής, τα καγκελωτά παράθυρα. Και οι ήχοι, πόση σημασία έχουν οι ήχοι. «Κορίτσια ,το προαύλιο θα κλείσει σε 5’», «Κορίτσια, άρχισε το επισκεπτήριο» και ,κάποια στιγμή, «Μαρία, πάρε τα πραγματάκια σου και φύγε». Η αποφυλάκιση. Για να ξεσπάσουν σε όλο τον Κορυδαλλό σφυρίγματα, χειροκροτήματα, φωνές, να γίνουν όλες και όλοι, μέσα και οι φύλακες, ένα.
«Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει, μονάχος βρες την άκρη της κλωστής κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι». Μια αυτοσχέδια χορωδία φυλακισμένων γυναικών τραγουδά το «Δίχτυ» του Ξαρχάκου. Δεν θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς καλύτερο τέλος για ένα υποδειγματικό και τόσο συγκινητικό ντοκιμαντέρ.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Βένα Γεωργακοπούλου
Κούβα και Αλάσκα (Cuba & Alaska) του Γιεγκόρ Τρογιανόφσκι | Top Docs
Υποκείμενα του αισιόδοξου μέσα στη σκληρότητά του ντοκιμαντέρ του Γιεγκόρ Τρογιανόφσκι είναι η Γιούλια και η Ολεξάντρα, ή αλλιώς Κούβα και Αλάσκα (παρατσόυκλια που πήραν η πρώτη όταν εμφανίστηκε ηλιοκαμένη σε ένα φεστιβάλ και η δεύτερη λόγω του ξανθού, ψυχρού και απόμακρου παρουσιαστικού της), εθελόντριες διασώστριες και νοσοκόμες στην πρώτη γραμμή του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία. Και αντικείμενο η γνησιότητα και η ανθεκτικότητα της φιλίας τους μέσα στη βάρβαρη συνθήκη των καθημερινών συρράξεων, ακόμη -και ιδίως- και μετά την απομάκρυνση της μίας μετά από τραυματισμό από θραύσματα στο πόδι.
Θέμα, ωστόσο, εντελώς κεντρικό, πρωτίστως μέσα από το καίριο μοντάζ, γίνεται η ασίγαστη θετικότητα και η πίστη τους σε ένα καλύτερο μέλλον. Κάθε τραγικό συμβάν στην θαρραλέα πορεία τους στην περιφέρεια του Χαρκόβου, την κινηματογραφημένη κι από τις ίδιες μέσα από κινητά τηλέφωνα ή φορητές στο σώμα κάμερες, το διαδέχονται στιγμές αυτής ακριβώς της πεποίθησης σε μια αυριανή συμφιλίωση. Μπούσουλάς τους είναι ο οπτιμισμός και ενίοτε το χιούμορ, όχι μόνο ως υπενθύμιση πως τίποτα δε χάθηκε άδικα, αλλά και ως όπλα, νομίζεις, εξορκισμού του κακού.
Είναι ο συνετός χειρισμός των αντιθέσεων αυτών -της θλίψης και της χαράς, του σκοτεινού και του φωτεινού, της αναστάτωσης και της ελπίδας- που ορίζουν και το ύφος μιας ταινίας που, συν τοις άλλοις, δεν καταφεύγει στην αστοχία του αυτοπροσδιορισμού της ως φεμινιστική πρόταση, αλλά ξεκινά εκ προοιμίου από την παραδοχή της απόλυτης ισότητας των φύλων απέναντι και στην πιο «αρρενωπή» πρόκληση.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη την Κυριακή 15.3.2026 στις 22:30 στην αίθουσα Σταύρος Τορνές και στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Ρόμπυ Εκσιέλ
Μικροσκοπικοί Θεοί (Tiny Gods) του Πάνου Δεληγιάννη | Διαγωνιστικό Newcomers
Ο Πάνος Δεληγιάννης, περισσότερο γνωστός μας από το ντοκιμαντέρ «Príncipes Felizes» του 2018, επιστρέφει στα πάτρια και μάλιστα στην Κυψέλη, την όμορφη, πολυσυλλεκτική γειτονιά της Αθήνας, όπου ζει η Κλειώ Γκιζελή, όταν δεν ταξιδεύει στα μονοπάτια του μυαλού και της τέχνης της. Η Γκιζελή είναι εικαστικός, θα έλεγες μάλλον γλύπτρια, μια και κατασκευάζει έναν ολόκληρο πληθυσμό από μικροσκοπικά «κουκλάκια», παραμυθένια και στραπατσαρισμένα, αθώα και εφιαλτικά μαζί, έναν λαό από τρολ και ξωτικά, με ολοζώντανες φυσιογνωμίες και περίτεχνα μαλλιά και ρούχα, κατασκευάζοντας έτσι ένα συναρπαστικό σύμπαν από δημιουργικότητα κι ευπρόσδεκτη λόξα.
Τη δημιουργία αυτών των πλασμάτων, γεμάτων από μύθους, βιώματα, εκκεντρικά υλικά, γυαλάδες και ρυτίδες παρακολουθεί ο Δεληγιάννης, φτιάχνοντας το πορτρέτο της Γκιζελή, καθώς εκείνη μάς ξεναγεί και στην καθημερινότητά της, τα ψώνια στο μπακάλικο, τις συναντήσεις με φίλους, με μάστορες της φαντασίας σαν τους αδελφούς Αλαχούζους που τη συμβουλεύουν, το μάθημα εικαστικών που κάνει στα παιδιά του δημοτικού, την παράσταση που αναδεικνύει το έργο της στον μεγεθυντικό φακό της οθόνης.
Ομως όσο σύνθετα και μαγευτικά είναι τα πλάσματα αυτά, τόσο το πορτρέτο της Γκιζελή είναι μονοδιάστατο. Εκείνη, η ανεμοπαρμένη καλλιτέχνις, κάνει και την αφήγηση της ταινίας, αλλά με κείμενο γραμμένο και μάλλον γλυκερό. Αυτή η παιδικότητα, του ανθρώπου που παίζει με κούκλες, με τόσες προεκτάσεις, μοιάζει εδώ επίκτητη, ενώ μέσα από τις εικόνες και το «κλειστό» κείμενο δεν μαθαίνουμε για εκείνη και τη σκέψη της τίποτα που δεν είναι γραμμένο, προστατευμένο, τίποτε αυθόρμητο ή βαθύτερο. Κι ενώ θέλουμε να βουτήξουμε κι εμείς μέσα στην κορνίζα με τα μαγικά πλάσματα μινιατούρες, από την ίδια την ταινία μένουμε απομακρυσμένοι, με στιγμιαίες επισκέψεις του μυαλού, σαν το τόσο φορσέ μελισσάκι ανιμέισον που περνά από τον αθηναϊκο ουρανό για έξτρα φορσέ παιδικότητα.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη την Πέμπτη 12.3.2026 στις 15.30 στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης και στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Λήδα Γαλανού
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.