Το Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη (αποστολή: Λήδα Γαλανού, Βένα Γεωργακοπούλου, Ρόμπυ Εκσιέλ, Μανώλης Κρανάκης), παρακολουθεί ταινίες και παράλληλες δράσεις και σημειώνει τις ενδιαφέρουσες τοποθεσίες στον κινηματογραφικό χάρτη.
Σημείο συνάντησης για το ντοκιμαντέρ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, η Αγορά του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κι όλων των διοργανώσεών του, δίνει τη δυνατότητα ανακάλυψης νέων κινηματογραφικών πρότζεκτ και υποστηρίζει την ολοκλήρωσή τους αλλά και τη διάχυσή τους στο κοινό. Κυρίως, δεσμεύεται να παρέχει ένα ασφαλές και συμπεριληπτικό περιβάλλον που ενθαρρύνει μια κουλτούρα σεβασμού και συνεργασίας.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Η Αγορά του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης άνοιξε και επίσημα τις πόρτες και την καρδιά της την Κυριακή, υποδεχόμενη κάποιες εκατοντάδες επαγγελματιών απ' όλο τον κόσμο και την Ελλάδα, φυσικά: παραγωγοί, σκηνοθέτες, διανομείς, εκπρόσωποι τηλεοπτικών φορέων, sales agents, σύμβουλοι κινηματογράφου, προγραμματιστές φεστιβάλ και χρηματοδότες ήρθαν για να μεταδόσουν και ν' ανταλλάξουν απόψεις για τις καινοτόμες τάσεις που αφορούν τη δημιουργία ντοκιμαντέρ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Κυριακή, ημέρα προετοιμασίας για το Pitching Forum και τα Docs in Progress που ακολουθούν τις επόμενες μέρες και κρυφοκοιτάμε τις συναντήσεις των επαγγελματιών.
Keep Calm and Pitch, για να γίνουν οι παρουσιάσεις αποδοτικά και ψύχραιμα.
Ομαδική φωτογραφία όσων συμμετέχουν στο Pitching Forum
Πέντε πρότζεκτ πήραν μέρος φέτος στο Agora XR Lab, τη σύμπραξη της Αγοράς με το τμήμα Immersive, ένα εργαστήριο αφιερωμένο σε XR και new media πρότζεκτ σε στάδιο ανάπτυξης. Το Agora XR Lab σχεδιάστηκε για ανερχόμενους δημιουργούς που επιθυμούν να εξερευνήσουν νέες μορφές αφήγησης τόσο στη μυθοπλασία όσο και στο ντοκιμαντέρ, στοχεύοντας στη διερεύνηση των ορίων του οπτικοακουστικού έργου στην ψηφιακή εποχή. Η πρωτοβουλία επικεντρώνεται σε πρότζεκτ που γεφυρώνουν τους τομείς του κινηματογράφου, των ψηφιακών μέσων, της νέας τεχνολογίας και των παραστατικών τεχνών και προωθεί την καινοτομία και τη συνεργασία, υποστηρίζοντας δημιουργικές, διεπιστημονικές συνεργασίες στον κινηματογράφο, στις τέχνες, στην επιστήμη, στην τεχνολογία και στην κοινωνική επιχειρηματικότητα.Σύμβουλος αυτής της νέας πρωτοβουλίας είναι η Βασιλική Κονσάρι.
Στα Agora Talks, μετά από μια σύντομη εισήγηση από τον Ντόμινικ Ασμολ Γουίλσντον, Εκτελεστικό Διευθυντή του International Documentary Association (IDA), ακολούθησε η συζήτηση It's only fair, με θέμα τη δύσκολη συμπερίληψη κινηματογραφιστών που διατρέχουν κίνδυνο σε πραγματικά δίκαιες και ισορροπημένες παραγωγές, σε χώρες με μικρή παραγωγή ή περιορισμένη χρηματοδότηση.
Τέλος, την Κυριακή έγινε η παρουσίαση της έκθεσης Think Tank του Doc Together, μιας πρωτοβουλίας που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2025 στο 27o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το DOK Leipzig. Στόχος της είναι η δημιουργία μιας μακροπρόθεσμης συμμαχίας μεταξύ των κλάδων του Ντοκιμαντέρ για την παροχή διαρκούς υποστήριξης σε κινηματογραφιστές που αντιμετωπίζουν λογοκρισία, εκτοπισμό ή βρίσκονται σε χώρες που βρίσκονται σε κρίση. Μετά την έναρξή της, το DOK Leipzig φιλοξένησε ένα Think Tank τον Οκτώβριο του 2025, συγκεντρώνοντας 60 συμμετέχοντ@ που εκπροσώπησαν ένα ευρύ φάσμα τομέων της βιομηχανίας. Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στις τρέχουσες προκλήσεις, βιωματικές εμπειρίες και την ανάπτυξη πιθανών στρατηγικών και λύσεων. Η έκθεση παρουσιάζει τα βασικά ευρήματα και αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Flix βλέπει και γράφει για ταινίες από το πρόγραμμα του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Exile(s), Ιστορίες ενός Νησιού του Γιώργου Ηλιόπουλου | Διεθνές Διαγωνιστικό Newcomers
«Οταν μιλάς για Ιστορία πρέπει να ξέρεις τις ιστορίες των ανθρώπων.»
Ο Γιώργος Ηλιόπουλος, εδώ στο πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ του, είναι σαφής. Η δική του ματιά πάνω στην Ιμβρο και την Ιστορία της θα είναι ειπωμένη από την πλευρά όσων ζουν εκεί, φυλές ανθρώπων με διαφορετική αφετηρία αλλά ίδια κατάληξη, στο πέρασμα ενός τόπου και ενός χρόνου όπου οι έννοιες «πατρίδα», «σύνορα», «ταυτότητα» και «όνομα» βρίσκονται και θα βρίσκονται υπό διαρκή διαπραγμάτευση.
Η Ιστορία είναι γνωστή. Μετά την παραβίαση από τους Τούρκους της Συνθήκης της Λωζάνης, που προέβλεπε μεν ως τουρκικά νησιά την Ιμβρο και την Τένεδο, αλλά εξαιρούσε τους Eλληνες των νησιών από την υποχρέωση ανταλλαγής πληθυσμών και προστάτευε την κοινότητα, οι Eλληνες κάτοικοι του νησιού άρχισαν φεύγουν χάνοντας τις περιουσίες τους.
Οι ιστορίες όμως των ανθρώπων περιγράφουν με τον πιο αποστομωτικό τρόπο όσα δεν χωράνε σε μια επίσημη πρόταση γύρω από το πληθυσμιακό, πολιτισμικό και ιστορικό ενός νησιού που μοιάζει κάθε φορά με ένα λευκό χαρτί που πάνω του γράφονται ιστορίες από ανθρώπινες φωνές που διεκδικούν ένα κομμάτι από την ιστορία του.
Στην μεγάλη παράδοση του σινεμά της παρατήρησης που θέτει τον σκηνοθέτη ως ισότιμο μέλος της κοινότητας που καταγράφει, ο Ηλιόπουλος έζησε μαζί με τους κατοίκους των χωριών της Ιμβρου και, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, έβαλε την κάμερα στα σπίτια, τις κουζίνες τους, τις γιορτές τους, σε έναν τόπο που μοιάζει πιο όμορφος όσο περισσότερο τον γνωρίζεις. Κυρίως έβαλε την κάμερα ευθεία στο βλέμμα των κατοίκων του νησιού καθώς αυτό περιγράφει τις διαδρομές που οδήγησαν τον καθένα από αυτούς να φτάσουν στην Ιμβρο.
Κούρδοι που έφτασαν στο νησί σε μια προσπάθεια της Τουρκίας να επανακτήσει πληθυσμιακά το νησί, Τούρκοι από τη Βουλγαρία που έφυγαν πρόσφυγες με την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, Ελληνες που έχουν απομείνει στο νησί, παιδιά και ενήλικες κάθε ηλικίας χαρτογραφούν την πολιτισμική ταυτότητα του τόπου τους. Λίγα χωρίζουν όσους τον θεωρούν κεκτημένη πατρίδα τους και όσους υποστηρίζουν πως πατρίδα είναι εκεί όπου είναι οι άνθρωποι που αγαπάς ή το ακόμη πιο αφοπλιστικό «πατρίδα είναι εκεί όπου βγάζεις το ψωμί σου και όχι εκεί που γεννήθηκες».
Κάθε ανθρώπινη συνάντηση μετατρέπεται σε ένα μικρό οδοιπορικό ξενιτιάς, αλλαγής ονομάτων, καθεστώτων και σπιτιών. Ανθρωποι που έπρεπε να γίνουν αποδεκτοί και, οι ίδιοι με τη σειρά τους να υποδεχτούν τους επόμενους, παιδιά παππούδων και γιαγιάδων από κάθε γωνιά του κόσμου, άνθρωποι μόνοι σε έναν τόπο που οι ίδιοι δεν θεωρούν απομονωμένο, αλλά αγαπούν σαν την κοινότητά τους. Κάθε συνάντηση είναι και μια παγίδα μνήμης, αναμνήσεων και χαμένων χρόνων που προσπαθούν να ανακτηθούν στο παρόν.
Και κάθε συνάντηση ανοίγει και κλείνει κάθε φορά τη συζήτηση γύρω από τα όσα χωρίζουν δύο χώρες που, με τραύματα ανοιχτά, συνυπάρχουν σε μια γωνιά αυτού του κόσμου, για να μπορεί η κάμερα να βλέπει έναν Τούρκο να τραγουδάει ελληνικά και έναν Ελληνα να ανιχνεύει παρόν και παρελθόν στα τουρκικά.
Η ευγενική, μελαγχολική ματιά του Ηλιόπουλου (στην παραγωγή προσδίδει το όνομα της Σοφίας Εξάρχου), πάνω σε αυτό το ακυρωτικό των διαφορετικών εθνικοτήτων, όχι μόνο δεν αφαιρεί από την μοναδικότητα των χαρακτήρων που «πρωταγωνιστούν» στο ντοκιμαντέρ του, αλλά ομογενοποιεί τη ματιά του σε έναν τόπο που περισσότερο από τις ανθρώπινες ιστορίες ξεχωριστά, μάλλον αφηγείται την ανθρώπινη ιστορία συλλογικά, πριν αυτή αποκτήσει δική της υπόσταση και θεωρητικό υπόβαθρο για να γίνει Ιστορία.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη την Δευτέρα, 9/3, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης στις 13.00 και στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Μανώλης Κρανάκης
Bitter Chocolate του Αλέξανδρου Σκούρα | Ανοιχτοί Ορίζοντες
«Bitter Chocolate», ήτοι πικρή σοκολάτα, είναι ο ευφυής τίτλος που κλείνει σε δυο λέξεις όλη την αλήθεια ενός πολύ ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ του Αλέξανδρου Σκούρα, γυρισμένου στη περιοχή Ασάντε της Νότιας Γκάνας. Εκεί όπου μια κοινότητα οργανικής καλλιέργειας κακάο συμπυκνώνει τα δυό μεγαλύτερα προβλήματα της Αφρικανικής Ηπείρου. Το στοίχημα της οικονομικής ανάπτυξης και ευμάρειας («το κακάο είναι χρυσός»), αλλά και την συνεχή αφαίμαξη του πληθυσμού από μια μετανάστευση που, όπως βλέπουμε και στο πλούσιο σε έρευνα, οξύ σε ματιά και νηφάλιο σε σκέψη ντοκιμαντέρ, δεν είναι πάντα αποτέλεσμα της φτώχιας.
Στην κοινότητα αυτή ένας δαιμόνιος, αλλά πια καταπονημένος Γκανέζος του Λονδίνου, ο Λέσλι, έχει στήσει εδώ και πέντε χρόνια την εταιρεία Three Mountain Cocoa, ένα πρότζεκτ οργανικού κακάο, που δίνει δουλειά και αυξημένες τιμές σε σχέση με το συμβατικό κακάο. Το ντοκιμαντέρ σταδιακά και ήρεμα μας εισάγει στον κόσμο της καλλιέργειας και της συλλογής του κακάο μέσα σε μια οργιαστική φύση. Στη ζωή της αρκετά μεγάλης σε αριθμό καλλιεργητών-ιδιοκτητών γης και απλών εργατών κοινότητας.
Αλλά και στις τριβές που προκαλούνται. Εδώ ακριβώς είναι και η κορύφωση της δουλειάς του Αλέξανδρου Σκούρα. Καταφέρνει να συλλάβει ή στήνει μπροστά στην κάμερά του (με μονολόγους και διαλόγους) τη σύγκρουση δυό κόσμων χωρίς ούτε στιγμή να κρίνει. Από τη μια μεριά το πάθος και η προσπάθεια του φιλόδοξουκαι πειστικού στην ειλικρίνειά του Λέσλι να «ξυπνήσει» και να εμπνεύσει τους συμπατριώτες του για να δημιουργήσουν κάτι στη χώρα τους, να εμπιστευτούν ένα πρότζεκτ, που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη και την ευρύτερη περιοχή. Και από την άλλη μεριά οι πάμπολλοι αποφασισμένοι να φύγουν στη Γερμανία νέοι, γιατί «εκεί είναι το πεπρωμένο τους, θα βρουν σε ένα λεπτό καλή δουλειά, θα αγοράζουν φτηνά τζιπ, κινητά τελευταίας γραμμής και ρούχα», εκεί θα δουλέψουν «πέντεχρόνια» και θα γυρίσουν στη Γκάνα να ξεκουραστούν. «Ιησού Χριστέ, ποιος στα είπε αυτά; Είσαι σοβαρός; Θέλεις να την αράξεις στα 33 σου; Είμαι εδώ πέντε και ακόμα κυνηγάω τη δουλειά», λέει στον ήρεμο, ακλόνητο, χαριτωμένο νεαρό, που έχει απέναντι του.
Και από δίπλα ο Αρχηγός της Κοινότητας με τα δικά του οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, τα δικά του παραδοσιακά φορέματα και τη δικαστική του εξουσία. Καιγύρω γύρω μια φύση-θεά και ένας αξιαγάπητος, ζωηρός πληθυσμός με παιδιά, γυναίκες, παιχνίδια , ποδόσφαιρο, καθημερινότητα. Αυτός ο τελευταίος νιώθεις ότι λείπει στην ταινία, αλλά ευτυχώς, στο τέλος της έξοχης δουλειάς του ο Αλέξανδρος Σκούρας, έστω και συμπυκνωμένα, μάς τον δείχνει.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Βένα Γεωργακοπούλου
Where Shadows Rest της Μαριάννας Οικονόμου | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Η κατάδυση και η ανάδυση, το σκοτάδι και το φως βρίσκονται στην καρδιά αυτής, της νέας ταινίας της Μαριάννας Οικονόμου («Ο πιο Μακρύς Δρόμος», «Οταν ο Βάγκνερ Συνάντησε τις Ντομάτες», «Οι Αζήτητοι»), που αν είχε ένα ευτυχέστερο ραντεβού με την Ιστορία θα ήταν ένα θαυμάσιο ντοκιμαντέρ.
Ο τόπος είναι η Ελευσίνα. Εκεί, στο λιμάνι, ο Κώστας, ένας άντρας στα 75, με πρόσωπο μαγνητικό για την κάμερα, εύγλωττος και ελαφρώς μυστηριώδης, μονήρης, πεισματικός, αλιεύει τα καράβια που έχουν ναυαγήσει και σηκώνει τα τοξικά, πια, υλικά τους από τον βυθό. Αδειάζει το νερό που έχει βάλει το αμπάρι και το πλοίο, σαν τσαλακωμένη Αφροδίτη, αναδύεται - για να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Ο Κώστας δεν θέλει στ' αλήθεια να πειράζει τα ναυάγια, νιώθει σαν να παραβιάζει τον τάφο των καραβιών, όμως το κάνει αφενός για λόγους περιβαλλοντικούς, αφετέρου για τα προς το ζην.
Λίγο παραπέρα, καθημερινά παίρνουν το μπάνιο τους οι ωραίες μεσόκοπες λουόμενες, με τα καπελάκια τους και την πρωινή κουβέντα τους. Πόσο χαίρονται και περηφανεύονται που η Ελευσίνα θα γίνει πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, πόσο ανυπομονούν και φαντάζονται μεγαλειώδεις τελετές, τα μοντελάκια που θα φορέσουν, τις ευεργετικές αλλαγές που θα γίνουν στην πόλη μ' αυτή την επένδυση.
Το σκηνικό έχει στηθεί με υπέροχες αντιθέσεις και μ' αυτή την ιδιαίτερη ικανότητα της Οικονόμου να εστιάζει στο μικρό και να του δίνει διάσταση θρύλου, να το ντύνει με χιούμορ και τρυφερότητα. Τα Μυστήρια, ο μύθος της Περσεφόνης και της Δήμητρας, της μάνας που στέρεψε τη γη αφού δεν πατούσε πια η κόρη της εκεί, η ζωή και ο θάνατος, ο μύθος και η πραγματικότητα, η αρχαιότητα και το σήμερα, ο βυθός και τα χωράφια, τα είδωλα και η θρησκεία, όλα δείχνουν το πρόσωπό τους και τις αρχέγονες συνδέσεις τους σ' αυτά τα ομιλητικά κεφαλάκια στη θάλασσα και στον νοτισμένο από θαλασσινό αλάτι άντρα που ελαφραίνει τα σίδερα.
Αλλά κάπου εκεί, ας πούμε στο τρίτο και τελευταίο κομμάτι της ταινίας, η τροπή αλλάζει. Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός ετοιμάζεται για το πρόγραμμα των εκδηλώσεων, ο Κώστας τού προτείνει μια φαντασμαγορική δράση για την έναρξη, μια εμβληματική ανάδυση, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του 2023 Eleusis δέχεται, το σχέδιο μπαίνει στην πράξη. Αλλά παραμονή της τελετής, μετά τη γενική πρόβα, ο Τύπος αποκαλύπτει ότι ο Κώστας ήταν μέλος της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Κι εκεί, η ταινία μπλοκάρει. Η δράση ακυρώνεται, η Οικονόμου μένει αμήχανη, η ταινία αίολη. Βιαστικά κλείνει το κεφάλαιο, με τον Κώστα Νιζάμη, υποψήφιο βουλευτή, άλλωστε, του νεοναζιστικού μορφώματος στη Β' Πειραιά, να δικαιολογείται, «εγώ δεν έδειρα κανέναν», την αφήγηση να εξηγεί ότι καμιά φορά πρέπει «να πιάσεις πάτο» πριν αναδυθείς ξανά - μα ο Νιζάμης δεν ξέπεσε κάπου, δεν ναυάγησε, μια συνειδητή πολιτική επιλογή έκανε, που τον χαρακτηρίζει ως απάνθρωπο.
Και το ντοκιμαντέρ που, όπως τόσες φορές συμβαίνει στο σινεμά, βλέπει την ιστορία και τη δομή του να γκρεμίζεται, δεν καταφέρνει ν' ανταπεξέλθει ή να ενσωματώσει το εμπόδιο με κάποιο νόημα ή να κλείσει την κάμερα. Ολοκληρώνεται σπασμωδικά, έχοντας αφήσει πίσω του μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι θαυμάσια, αν ο ήρωάς της δεν ήταν φασίστας κι αν κι αυτή, ακόμα, την ανατροπή, είχε μπορέσει να την αξιοποιήσει με τρόπο ενδιαφέροντα και ουσιαστικό, μια σκηνοθέτης της οποίας γνωρίζουμε καλά τη δύναμη, το θάρρος, την ευαισθησία και την ικανότητα.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Ο Χρυσός Κύκνος (The Golden Swan) της Ανέτε Οστρε | Διεθνές Διαγωνιστικό
Πώς μπορεί μια αδελφή να γυρίσει ντοκιμαντέρ για τη ζωή και τον θάνατο του λατρεμένου της αδελφού, που αποκεφαλίστηκε από τρομοκράτες ισλαμιστές στα βουνά τουΚασμίρ και να βρει τη δύναμη να μιλήσει για αγάπη, ανθρωπιά, ομορφιά και τέχνη;
Είναι αξιοθαύμαστη η ψυχή και η καλλιτεχνική ικανότητα της Νορβηγής Ανέτε Οστρε, σκηνοθέτιδας του «The Golden Swan». Ολοκληρώνεις την ταινία της, που είναι αφιερωμένη σε όλα τα θύματα της τρομοκρατίας, νοιώθοντας συντριβή, αλλά και μια πίστη στον άνθρωπο. Ισως γιατί και το θύμα των τρομοκρατών, ο νεαρός Νορβηγός Χανς Κρίστιαν Οστρε, ήταν ένας πασιφιστής, ελεύθερος καλλιτέχνης, ερωτευμένος με το θέατρο, τη μουσική και την Ινδία, τις παραδόσεις και τη φιλοσοφία της. Πήγε εκεί αρχές του 1995 για να ζήσει ανάμεσα στον κόσμο, για να σπουδάσει την παραδοσιακή θεατρική χορευτική τέχνη Κατακάλι, για να επισκεφτεί στα βουνά του Κασμίρ τη σπηλιά όπου ο Σίβα έλυσε το μυστικό της αιωνιότητας. Και βρήκε τραγικό θάνατο. Μαζί με άλλους 3 τουρίστες (δυο Βρετανούς, έναν Αμερικανό και έναν Γερμανό), έπεσε θύμα απαγωγής από την συνδεδεμένη με τον Μπιν Λάντεν ομάδα al Faran, που δήθεν «πάλευε» για την ανεξαρτησία του Κασμίρ – ακόμα ερίζουν για την πλήρη κατοχή του Ινδία και Πακιστάν. Ηταν τότε πρώτο θέμα στα παγκόσμια ΜΜΕ, η ισλαμική τρομοκρατία στα πρώτα της βήματα, οι αποκεφαλισμοί δεν είχαν αρχίσει ακόμα να μεταδίδονται live. Στις πέντε μαρτυρικές εβδομάδες που έμεινε στα χέρια τους ο Χανς Κρίστιαν δεν έπαψε να γράφει όπου μπορούσε μικρά σημειώματα, που τα έκρυβε στο σώμα του. Εκεί βρέθηκαν, πέρασαν στα χέρια της Ανέτε και αποτελούν βασικό υλικό της αφήγησης. Ποιήματα, σκέψεις και γράμματα. «Δεν θέλω να μισώ, Ανέτε, γιατί τότε θα είμαι σαν αυτούς», της γράφει. Σε στιγμές που τα μέτρα χαλαρώνουν, αυτό το μεγάλο, ενθουσιώδες παιδί τραγουδάει και χορεύει. Και ο «Τούρκος», όπως αποκαλούσαν οι τρομοκράτες τον αρχηγό τους, «με κοιτά με μίσος σαν να θέλει να με σκοτώσει».
Η Ανέτε Οστρε έχει βέβαια πλούσιο κινηματογραφικό υλικό για να ζωγραφίσει το πορτρέτο του αδελφού της. Οικογενειακές ταινίες και φωτογραφίες. Φιλμάκια πουεκστασιασμένος έστελνε από την Ινδία. Τηλεοπτικά ντοκουμέντα της εποχής από τις άκαρπες αναζητήσεις των τρομοκρατών. Φωτογραφίες με τους 4 αιχμαλώτους, που οι μουτζαχεντίν έστελναν απαιτώντας απελευθέρωση μουσουλμάνων τρομοκρατών από τις Ινδικές φυλακές. Νέα γυρίσματα στα Ιμαλάια, στις άγριες και πανέμορφες ορεινές περιοχές, όπου έζησε ο αδελφός της τις τελευταίες πέντε εβδομάδες της ζωής του. Η ιδια η Ανέτε ακούγεται στην ταινία να απευθύνεται στον Χανς Κρίστιαν, «πιστεύω ότι θα ξανασυναντηθούμε», του λέει, κι ας μην κατάφερε να μπει στη σπηλιά του Σίβα. Το μυστικό της αιωνιότητας είναι η αγάπη.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη την Δευτέρα, 9/3, στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη στις 13.00 και στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Βένα Γεωργακοπούλου
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.