Το τρίτο μέρος του οδοιπορικού του Λεωνίδα Βαρδαρού με τον γενικό τίτλο «Γυναίκες Μαχήτριες» καλύπτει την περίοδο από το 1960 μέχρι και τη μεταπολίτευση και ουσιαστικά κλείνει μια μεγάλη ερευνητική διαδρομή που με αφετηρία το «Γυναίκες Μαχήτριες - Η Τριπλή Απελευθέρωση» και στη συνέχεια το «Γυναίκες μαχήτριες – Μέρος Β' 1944-1960» ανέδειξε τη συμβολή των γυναικών στη διαμόρφωση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Οπως και στα άλλα δύο μέρη, ο Βαρδαρός εμπιστεύεται και την αφήγηση και τη συγκίνηση της εξιστόρηση του στις γυναίκες που έζησαν τα γεγονότα, εδώ γυναίκες της γενιάς του Πολυτεχνείου που έζησαν πολλαπλά τα δεινά της δικτατορίας και κατάφεραν να οργανώσουν αντίσταση ανάχωμα προς τη δημιουργίας μιας νέας δημοκρατικής Ελλάδας. Ανάμεσα τους και ανώνυμες ηρωίδες και πιο γνωστές μορφές της εποχής, όπως η Νάντια Βαλαβάνη για παράδειγμα, αλλά και ιστορικοί που εξηγούν πως ακριβώς κινήθηκε η διαδρομή από τη νοθεία των εκλογών του 61 μέχρι την Χούντα των Συνταγματαρχών και από εκεί στη μεταπολίτευση.
Προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός πως οι αφηγήσεις τους είναι ωμές, με την ψυχραιμία της απόστασης, της αντικειμενικότητας (που δεν συναντάμε εύκολα) αλλά και της διάθεσης για αποκατάσταση αλήθειας που με τα χρόνια χάθηκε μέσα στους μύθους και τους κομματικούς καπηλευτές των πολλαπλών «επαναστάσεων» της εποχής.
Διαφορετικοί ρόλοι γυναικών, από διαφορετικές καταγωγές, διαφορετικές ηλικίες και αναγωγές αλλά με κοινό στόχο, ενώθηκαν κάποτε σε μια φωνή για να αλλάξουν κάπως τον κόσμο και ενώνονται ξανά εδώ σε μια φωνή για να πουν τις ιστορίες τους και να υπενθυμίσουν τελικά την Ιστορία.
Οπως είχαμε χαρακτηριστικά αναφέρει και στα δύο προηγούμενα μέρη του οδοιπορικού, απουσιάζει από το βλέμμα του Βαρδαρού μια πιο κινηματογραφική ματιά στη δομή και τη σκηνοθεσία, όμως η συνέπεια στη γραφή του επιβεβαιώνει μάλλον πως το ζητούμενο παραμένει κι εδώ πιο σημαντικό από τη διαδρομή.