Οσο η γενοκτονία στη Γάζα απασχολεί καθημερινά τα media, τους πολιτικούς, την κοινή γνώμη, λίγες αφορμές υπάρχουν για να γνωρίσουμε την πραγματική ζωή στην Παλαιστινιακή γη.
Αυτή την ευθύνη τα τελευταία χρόνια έχουν αναλάβει κινηματογραφικά οι (συναρπαστικοί και στην όψη και στον λόγο) αδελφοί Αραμπ και Τάρζαν Νάσερ που εξελίσσουν το έργο που ξεκίνησαν το 2015 με το «Dégradé» και συνέχισαν το 2020 με το «Gaza Mon Amour». Αυτή τη φορά εστιάζουν στη Γάζα της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά το σχόλιο για τη σημερινή, απάνθρωπη κατάσταση των Παλαιστινίων στη Γάζα δεν θα μπορούσε να είναι πιο μεγαλόφωνο.
Μετά από μια εισαγωγή-σφήνα με την πρώτη δήλωση Τραμπ για το πώς η Γάζα θα μπορύσε να γίνει «η Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής», η ιστορία, με αφετηρία το 2007, επικεντρώνεται στον νεαρό Γιάγια, υπάλληλο του Οζάμα στο φαλαφελάδικό του. Ενώ η περιοχή βρίσκεται ήδη σε ισραηλινό κλοιό, ο Οζάμα συνεργάζεται με την αστυνομία για να πουλάει, εκτός από φαλάφελ, και παυσίπονα παρανόμως, επιχείρηση που θα τον οδηγήσει στον θάνατο. Ο Γιάγια θα ορκιστεί εκδίκηση αλλά όταν γνωρίσει τον «στόχο» του, θ' αλλάξει και η γνώμη του γι' αυτόν και η ζωή του.
Η κωμωδία είναι χοντροκομμένη, η δράση υποτυπώδης για ένα «action movie» που θέλει να είναι η ταινία (ενώ, ταυτόχρονα, υπονομεύει το είδος), όμως η ενέργεια των υπό πίεση ανθρώπων και η ατμόσφαιρα ενός τόπου που διεκδικεί την ύπαρξή του με θεμιτά κι αθέμιτα μέσα αναδύονται εκρηκτικά. Η ταινία τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών.