Μαγικές κινούμενες εικόνες, σπάνιες, φυσιολατρικές και υπαρξιακές, αυτό κατακτά ο Βενσάν Μινιέ στο νέο του ντοκιμαντέρ, όπως και στην προηγούμενη ταινία του, τη «Λεοπάρδαλη του Χιονιού».
Βαθειά στα Βόσγια Ορη, μια οικογενειακή τριπλή συνάντηση - παππούς φυσιοδίφης, πατέρας φωτογράφος άγριων ζώων και δωδεκάχρονος γιος - γίνεται αφορμή για μια περιπλάνηση μέσα σε δάση γεμάτα λύγκες, ελάφια, κουκουβάγιες και τον σπάνιο αγριόκουρκο. Η κάμερα είναι τόσο ευαίσθητη (και ο Μινιέ τόσο μάστορας), που αποτυπώνει την ομίχλη που γλιστρά ανάμεσα στα έλατα, τα πρωινά φώτα που αχνίζουν πάνω στα σώματα των ζώων, τις λεπτομέρειες ενός φτερού ή ενός ιστού αράχνης που πάλλεται στον άνεμο. Εικαστικά, το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, κατά στιγμές συνταρακτικό, μια ξεχωριστή περίπτωση κινηματογραφικής μυσταγωγίας, συνδυασμένης με το σάουντρακ του Γουόρεν Ελις και τον δεξιοτεχνικό ήχο (υποψήφιο για Σεζάρ, μαζί με την κατηγορία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ).
Το φιλμ δεν περιορίζεται στην παρατήρηση της φύσης. Επιχειρεί να υφάνει μια αφήγηση γύρω από τη μετάδοση της γνώσης από γενιά σε γενιά, μέσα από σκηνές οικογενειακής οικειότητας, προφορικής ιστορίας και «μαθητείας» στο δάσος. Παρότι οι συμμετέχοντες δεν είναι ηθοποιοί, η σκηνοθεσία είναι τόσο προσεκτικά δομημένη που συχνά γίνεται αισθητή. Ορισμένες σκηνές μοιάζουν υπερβολικά επιμελημένες, σαν να υπηρετούν περισσότερο μια ποιητική πρόθεση παρά μια αυθόρμητη καταγραφή. Το αποτέλεσμα κινείται σε μια γκρίζα ζώνη ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη δραματοποιημένη αναπαράσταση, πράγμα παράξενο γιατί οι απίστευτες εικόνες της φύσης γίνονται εύκολα πιστευτές, ενώ οι διάλογοι όχι.
Η θεματική της κληρονομιάς και της συνέχειας είναι ξεκάθαρη, όπως και ένα ήπιο σχόλιο για την κλιματική κρίση και την ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση, αλλά η προσέγγιση παραμένει περισσότερο στοχαστική και λυρική. Ταυτόχρονα, δεν είναι η πανώρια φύση που κάνει τους θεατές να νιώθουν μικροί, είναι η τελειότητα των τριών ανδρών, τόσο ειδυλλιακή, τόσο σοφή και προετοιμασμένη, που τους κάνει να νιώσουν οριακά απομακρυσμένοι από την ιστορία. Ωστόσο είναι τέτοια η ομορφιά και η μαγεία που ο Μινιέ παγιδεύει στα πλάνα του, που κάνουν την εμπειρία αυτής της βόλτας στο δάσος ν' αξίζει τον κόπο και με το παραπάνω.