Η Δανάη είναι 25 χρονών. Μένει σ’ ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα, με την κολλητή της και το γάτο της. Ονειρευόταν να σπουδάσει χορό, τελικά φοίτησε θεατρολογία, κάνει performance με άλλους street artists στην κατάληψη του Rex, δουλεύει μπαργούμαν και τσεκαδόρος στα live, βάφει τα μαλλιά της πολύχρωμα, αγαπά τα κινέζικα φορέματα, έχει piercings, αλλά φοβάται τις βελόνες. Μοντέρνα, γλυκιά, δυναμική, ανεξάρτητη, αλλά κι άγουρη στις μπίζνες των ενηλίκων, αποφασίζει να γίνει δότρια ωαρίων. Γιατί θέλει να βοηθήσει ζευγάρια που δεν μπορούν να κάνουν παιδί, γιατί θα πληρωθεί και στο σπίτι τους έχει χαλάσει το πλυντήριο, γιατί οι γιατροί της IVF επιχείρησης τη διαβεβαιώνουν ότι «δεν κοστίζει και τίποτα».

Μόνο που δεν είναι ακριβώς έτσι. Η κάμερα την ακολουθεί σε όλη την πολύμηνη διαδικασία - από τις αρχικές εξετάσεις, τις ιατρικές καθησυχαστικές διευκρινίσεις και οδηγίες, τις καθημερινές ενέσεις ορμονών, τις συζητήσεις με τις φίλες, τις δουλειές, τα πάρτυ, τη ζωή που προσπαθεί να κυλήσει ομαλά όσο η κοιλίτσα της φουσκώνει, την ωοληψία. Και την επόμενη μέρα.

Η Μαίρη Μπουλή εμπνεύστηκε από μια βιωματική της εμπειρία, αφιέρωσε πέντε χρόνια στην έρευνα, διάβασε, ρώτησε, αναζήτησε και βρήκε την (τόσο ανεπιτήδευτα μαγνητική) Δανάη και μαζί ανακάλυψαν την αλήθεια. Τι συμβαίνει πραγματικά με τη δωρεά ωαρίων και τις κλινικές γονιμότητας, την ψυχολογική και σωματική υποστήριξη που (δεν) λαμβάνουν οι δότριες και τα ίχνη που μπορεί να αφήσει πάνω τους μια τέτοια διαδικασία. Πόσο κοστίζει, τελικά, το γυναικείο σώμα σε μια πατριαρχική αγορά που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως δοχείο;

Η Μπουλή ξεκινά το ντοκιμαντέρ απαλά, λυρικά, τρυφερά - στο πώς καδράρει το σώμα της Δανάης, πώς την φωτίζει, πώς την εμφανίζει και την εξαφανίζει από τις άκρες των πλάνων. Σταδιακά όμως, το κέντρο βάρος φεύγει από την αισθητική αρμονία και μετατοπίζεται στο ίδιο το θέμα - ως οφείλει. Η κάμερα στέκεται ως αυτόπτης μάρτυρας σε εξεταστήρια να καταγράφει πώς αντιμετωπίζουν οι άντρες γιατροί ένα νέο κορίτσι. Με πόση ανετίλα (οριακά αγένεια), δικαιωματισμό και σεξιστικά αστειάκια συμπεριφέρονται στο σώμα της. Τι διακοσμεί τους τοίχους των γραφείων τους, τι έχουν επιλέξει για screensaver στις οθόνες των υπολογιστών τους. Πώς μετρούν τα ωάρια της και ο ενθουσιασμός τους δεν κρύβεται - τα μάτια τους σχηματίζουν τα δεκάδες χιλιάδες ευρώ που θα αποκομίσουν από τη δική της γονιμότητά.

Κάπως έτσι μία προσωπική ιστορία γίνεται βαθιά συλλογική, καίρια κοινωνική, επιτακτικά πολιτική. Αλλά και οδυνηρά ενηλικιωτική. Η Δανάη δεν παύει να είναι φωτεινή, αστεία, απροσποίητη, αυθεντική. Ομως το βλέμμα της μελαγχολεί και βαραίνει. Κάτι έχει αλλάξει, κάτι έχει χαθεί, κάτι ανεπίστρεπτα παραβιάστηκε.

Για αυτό και η κάμερα αποχωρεί από τα ιατρικά γραφεία (αν και περιμέναμε να πιέσει λίγο περισσότερο τους εκπροσώπους της βιομηχανίας γονιμότητας με ακόμα πιο αιχμηρές ερωτήσεις.) και τις παστέλ αίθουσες αναμονής των κυριλέ κλινικών (αν και θα είχε ενδιαφέρον να μας έδειχνε και την άλλη πλευρά του νομίσματος: τις απεγνωσμένες γυναίκες που που υποβάλλονται σε IVF με δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος και σημαντική επιβάρυνση της υγείας τους) και κάθεται δίπλα στη Δανάη. Στον καναπέ της, όσο πονάει (αλλά το γελάει), όσο η ζωή της συνεχίζεται, όσο το κορμί της (εργαλείο της στο χορό) έχει αλλάξει, όσο σταματά να γελάει όταν παραδέχεται ότι, τελικά, αυτή η εμπειρία κοστίζει πολλά.