Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Φωτογραφίες του Μιχάλη Κωνσταντά, σε μια βόλτα στο Παγκράτι
Μια γνωριμία από την ανάποδη. Πρωτομιλήσαμε με την Τόνια Σωτηροπούλου όταν ήταν πολυπόθητο Bond girl, σ' ένα κλειστό μπαρ του Ηλέκτρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Από τότε πέρασαν χρόνια και το Bond girl έγινε αναγνωρισμένη ηθοποιός, πρωταγωνίστρια του Πίτερ Στρίκλαντ («Berberian Sound Studio»), του Νίκου Περάκη («Ψυχραιμία»), με ρόλους στο ελληνικό... νέο-νέο ρεύμα (από τον Θανάση Τότσικα στο «Saison Morte» στον Γιώργο Φουρτούνη στο «MJ» και σε κάθε βήμα του Βασίλη Κεκάτου, influencer στο instagram, πάντα με μια επιλεκτικότητα στις συνεργασίες της, πλέον κομμάτι και της παραγωγής ταινιών, με την ίδια ζέση πίσω από την κάμερα που δείχνει και μπροστά στον φακό, με μια καριέρα μοιρασμένη στην Ελλάδα και στην Αγγλία, πάντα με τεράστια αγάπη για τα ζώα, και έμπρακτα για όσα ζουν στο καταφύγιο A Little Shelter.
Τώρα, η Τόνια Σωτηροπούλου φέρνει τη «Βαλίτσα» του Δημήτρη Παπαθανάση και της Tanweer στις αίθουσες, στις 15 Οκτωβρίου. Κωμωδία με στοιχεία θρίλερ, θέλει τέσσερις γυναίκες (Ναταλία Τσαλίκη, Αναστασία Παντούση, Λίλα Μπακλέση, Βάσω Καβαλιεράτου) ν' ανακαλύπτουν, στη διάρκεια ενός φιλανθρωπικού γκαλά, στην τουαλέτα, μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά, δίπλα σ' ένα πτώμα. Να την κρατήσουν; Να την πάνε στην αστυνομία; Η πορεία κι οι επιλογές τους θα τις φέρουν επικίνδυνα κοντά σ' ένα δίκτυο απατεώνων - ανάμεσά τους κι η Ιριδα, η ηρωίδα της Τόνιας, μια γυναίκα που δεν θέλει να παρανομήσει αλλά η ζωή δεν της δίνει εναλλακτικές.
Για την ταινία, αλλά και για τη βαλίτσα της δικής της ζωής, για όσα σκέφτεται, όσα αγαπάει, όσα βρίσκει αστεία κι όσα τρομακτικά, όσα φωτεινά και ουσιαστικά, μίλησε στο Flix η Τόνια Σωτηροπούλου, το Bond girl που έγινε μια πολυμήχανη και δημιουργική γυναίκα.
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Ποια είναι η Ιριδα, τι σημαίνει για σένα ο ρόλος αυτός;
Η Ιριδα είναι ένας πολύ διαφορετικός χαρακτήρας από άλλους που έχω κάνει στο παρελθόν κι αυτή είναι και η ομορφιά της. Ενώ φαινομενικά κάποιος θα την κατατάξει στην αντίπαλη ομάδα των «κακών», θεωρώ ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει προσπαθήσει πάρα πολύ στη ζωή του και είχε διάφορες ατυχίες. Είχε ένα πολύ δύσκολο παρελθόν κι εξακολουθεί να έχει ένα δύσκολο παρόν. Πιστεύω ότι, σ’ ένα πολύ μεγάλο βαθμό, έχει πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση και προσπαθεί πάντα να βρει τον εαυτό της, τουλάχιστον εγώ κάπως έτσι την προσέγγισα.
Κάνει κι ένα επάγγελμα που, ενώ είναι γενναίο, είναι πολύ ανασφαλές, αυτό της ηθοποιού. Είναι struggling actress που πάντα προσπαθεί να τα καταφέρει, όπως συμβαίνει σε όλους μας, προσπαθεί ν’ ανέβει το επόμενο σκαλοπάτι. Και λόγω κάποιων κακών συγκυριών, έχει κάνει λάθος επιλογές, με αποτέλεσμα να βρίσκεται μπλεγμένη σε κάτι που δεν θέλει καθόλου.
Εμπιστεύομαι πάρα πολύ το ένστικτο και την κρίση του Δημήτρη Παπαθανάση, είναι ένας πάρα πολύ αστείος χαρακτήρας από μόνος του, και ως ηθοποιός το να σε σκηνοθετεί μία τέτοια προσωπικότητα είναι δώρο Θεού.»
Αλλά επειδή κανένας χαρακτήρας δεν είναι βαθιά προβληματικός, βαθιά τραυματισμένος, τίποτα δεν είναι μη αναστρέψιμο, όπως τα πάντα στη ζωή. Ολοι έχουμε έναν καλό κι έναν κακό πόλο, φως και σκοτάδι. Αυτό που με συγκινεί στο τέλος είναι ότι είναι ένας άνθρωπος με ενσυναίσθηση, πιστεύει στη γυναικεία αλληλεγγύη και πράττει πάνω σ’ αυτό και προσπαθεί, ουσιαστικά, στη ζωή της.
Πώς συνεργαστήκατε με τον Δημήτρη Παπαθανάση; Η σχέση σας προηγείται αυτής της ταινιας.
Αρχικά, με τον Δημήτρη είμαστε φίλοι αρκετά χρόνια τώρα και μέσα στα χρόνια έχουμε δουλέψει μαζί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Ηταν σε δύο δουλειές βοηθός σκηνοθέτη, όπου ήμουν κι εγώ μέρος του πρότζεκτ ως ηθοποιός, κι έχουμε κάνει πολλή παρέα. Είναι ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι πάρα πολύ το ένστικτό του και την κρίση του, ένας πάρα πολύ αστείος χαρακτήρας από μόνος του, και ως ηθοποιός το να σε σκηνοθετεί μία τέτοια προσωπικότητα είναι δώρο Θεού. Αυτόματα αισθάνεσαι, όχι επειδή είμαστε φίλοι - γιατί και με πολλούς από το καστ δεν ήταν φίλος αλλά έγινε - ότι έχεις κάποιον που θα σε προστατεύσει και θα σε ακούσει.
Είναι ένας πολύ πράος άνθρωπος και γλυκός, με πολύ σπουδαίο όραμα. Ο,τι έχει κάνει πριν, που ήταν και σε δικό του σενάριο και σκηνοθεσία, μου έχει αρέσει πολύ και τον πιστεύω πολύ. Είχαμε συνεργαστεί και στην ταινία μικρού μήκους που σκηνοθέτησε και έγραψε, το «Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει», η οποία έχει κάνει ένα πολύ σπουδαίο ταξίδι σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, κι είχα την τύχη να συμμετέχω στην παραγωγή, ως executive producer.
Οπότε ο Δημήτρης είναι ένας φίλος και συνοδοιπόρος στα επαγγελματικά μας και στη ζωή μας και εύχομαι να μου δοθεί η ευκαιρία ποικιλοτρόπως να συνεχίσω να συνεργάζομαι μαζί του για πολλά χρόνια. Επίσης, είναι ο καλύτερος πρώτος βοηθός στον κόσμο, γιατί μπορεί να σκάει Αρμαγεδδών, να τον βλέπεις, να είναι όλοι σ’ έναν πανικό, τύπου τελειώνει ο κόσμος, και θα έρθει, θα κάνει ένα τσαφ και θα κατευνάσει τα πνεύματα και θα το λύσει. Και γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι και καλός σκηνοθέτης: ξέρει πώς να έχει τον έλεγχο της κατάστασης, είναι πολύ ήρεμος, είναι καπετάνιος!
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Η «Βαλίτσα» είναι μια ταινία με δυναμικές γυναίκες ηρωίδες. Πόσο καλύτερα είναι τα πράγματα για τις γυναίκες σήμερα – ή μήπως δεν είναι; Θα ξεπεράσουμε ποτέ τις αγκυλώσεις της πατριαρχίας με τις οποίες μεγαλώσαμε;
Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό που γίνεται με ταινίες όπως είναι η «Βαλίτσα» σήμερα, όπου ο κεντρικός άξονας είναι γύρω από τις γυναίκες κι όχι μ’ έναν τρόπο γραφικό. Δηλαδή, είναι μια fun κοριτσοπαρέα πρώτου επιπέδου, όχι γυναίκες ηρωίδες τραυματισμένες από τη μοίρα που προσπαθούν στη ζωή τους να βρουν έναν σωτήρα. Είναι ένα στερεότυπο από το οποίο ξεφεύγουμε και είναι μια κωμωδία που επιτέλους έχει σαν άξονα γυναίκες που είναι πραγματικά τόσο αστείες - κι εμείς, ως γυναίκες, ξέρουμε πόσο πολύ γελάμε μεταξύ μας με τα πάντα και πόσο αστεία είναι η ζωή γενικά.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό που γίνεται με ταινίες όπως είναι η "Βαλίτσα" σήμερα, όπου ο κεντρικός άξονας είναι γύρω από τις γυναίκες κι όχι μ’ έναν τρόπο γραφικό.»
Είμαι πολύ ευγνώμων για ακόμα μια φορά στην Κατερίνα Μπέη, που έγραψε αυτό το ρόλο για εμένα, όπως και στην Tanweer, γιατί με σκέφτηκαν. Θεωρώ πως είναι ένα κομμάτι της εξέλιξης και μου αρέσει πάρα πολύ το πώς συμβαίνει αυτό σε όλα τα genres τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Οπως ήταν το «Πολύ Κοριτσίστικο Ονομα το Πάττυ», που μ’ άρεσε πάρα πολύ, ή η «Αρκουδότρυπα», που είναι άλλες ιστορίες ανθρώπων, αλλά έχουν να κάνουν με γυναίκες ηρωίδες που «το έχουν». Κι είναι πανέμορφο αυτό.
Διαπιστώνουμε ότι σου αρέσει το σινεμά και «από μέσα», όχι μόνο με την ιδιότητα της ηθοποιού, πώς γεννήθηκε αυτή η επιθυμία;
Επειδή μ’ αρέσει πάρα πολύ ο κινηματογράφος, προσπαθώ πολλά χρόνια, μέσα από την πορεία μου, να κάνω επιλογές που πολλές φορές έχουν πολύ μεγάλο κόστος, οικονομικά αλλά και στο πόσο πιο γρήγορα ή πιο εύκολα για εσένα μπορεί να εξελιχθεί κάτι. Προσπαθώ όμως να μείνω πιστή στο σινεμά το οποίο αγαπώ τόσο πολύ.
Βλέπω τον εαυτό μου μόνο εν μέρει ως καλλιτέχνη, αισθάνομαι ότι είμαι πολύ περισσότερο business oriented και μ’ αρέσει πολύ να δουλεύω με ομάδες, με ανθρώπους. Βλέπω μια ταινία, είτε είναι μικρού είτε μεγάλου μήκους, σαν ένα παιδί το οποίο αυτή η ομάδα το έχει από τη σύλληψη, που είναι το σενάριο, μέχρι τέσσερα, πέντε, μπορεί και δέκα χρόνια μετά να υλοποιηθεί. Και θα ήθελα πάντα να είμαι κομμάτι αυτού του ταξιδιού.
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Οπότε, έχοντας το αβαντάζ, θεωρώ, να μπορώ να δραστηριοποιούμαι και στο κομμάτι του business, άρχισα άτυπα να παντρεύω αυτά τα δύο κομμάτια. Επειδή ξέρω και πόσο δύσκολη είναι η χρηματοδότηση για τον κινηματογράφο, πόσω μάλλον για ανεξάρτητες ταινίες ή μικρού μήκους, σκεφτόμουν: εγώ έχω, ας πούμε, συνεργασία με την Adidas, αυτό θα ταίριαζε στην ταινία και θα ταίριαζε και σ’ εκείνους, οπότε ας κάνουμε ένα πάντρεμα, ένα προξενιό.
Αυτό το έκανα λοιπόν άτυπα, χωρίς να είναι συνειδητά κομμάτι της δουλειάς μου. Η επίσημη έναρξη έγινε από τον Διονύση Σαμιώτη, ο οποίος πριν λίγα χρόνια μου είπε, «Ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό και γι’ αυτό, πολύ ωραία ήταν, αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να δεις επαγγελματικά. Εγώ θεωρώ ότι είναι κομμάτι της εξέλιξής σου. Ελα να το κάνουμε». Οπότε ξεκίνησα. Πάνε τρία χρόνια και έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα. Κάθε πρότζεκτ είναι τελείως διαφορετικό και μου έχει ανοίξει πάρα πολλούς ορίζοντες.
Είναι για μένα και μια ευκαιρία να παντρεύω όλο αυτό το κομμάτι των γνωριμιών, από το Λονδίνο, επειδή δραστηριοποιούμαι κι εκεί πολλά χρόνια, να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους. Κι είναι μια συνολική νίκη, γιατί δεν είναι μόνο οι απολαβές που θα έχεις αν κλείσεις ένα deal για μια ταινία. Είναι το να ξέρεις ότι η φίλη σου ταίριαξε πολύ σε αυτό το πρότζεκτ, ότι είναι κάτι που κάνει κάποιους πολύ χαρούμενους και ότι όλοι μαζί δημιουργούμε αυτό το παιδί. Ετσι το βλέπω.
Σε όλους τους φίλους που είναι ηθοποιοί, όταν συζητάμε, συμβουλεύω να έχουν και κάτι άλλο on the side, όχι μόνο οικονομικά, για την ψυχή τους. Ολοι μας είμαστε ικανοί σε πολλά πράγματα.»
Κι επίσης δεν μπορώ, επειδή είμαι άνθρωπος της ασφάλειας και θέλω πάντα να κάνω ένα πρόγραμμα πριν συμβεί το οτιδήποτε, να περιμένω απλώς τι δουλειά θα μου προτείνουν φέτος. Είναι ένα πολύ επισφαλές επάγγελμα του ηθοποιού κι εγώ θέλω να κάνω και συγκεκριμένα πράγματα. Κουράστηκα να εξαρτάται το κομμάτι του πώς αισθάνομαι για μένα, κι όχι η καριέρα μου, από το τι δουλειές θα μπορέσω να κλείσω φέτος, από αυτές που ενδεχομένως θέλω.
Οπότε είναι ένας πάρα πολύ δημιουργικός τρόπος που κάπως σου διώχνει αυτή την ανασφάλεια, όπως κι ένα κομμάτι του ναρκισσισμού που έχουμε οι ηθοποιοί, γιατί είσαι αντικειμενικά πιο πρακτικός. Ολοι θέλουμε να μας αγαπάνε και να μας αποδέχονται, όλοι οι άνθρωποι, σε όλα τα επαγγέλματα. Είναι ένα κομμάτι που το δίνεις στον εαυτό σου, το δουλεύεις, το καταφέρνεις και κλείνει πολλά κενά.
Κι εγώ πάντα, σε όλους τους φίλους που είναι ηθοποιοί, όταν συζητάμε, συμβουλεύω να έχουν και κάτι άλλο on the side, όχι μόνο οικονομικά, για την ψυχή τους. Ολοι μας είμαστε ικανοί σε πολλά πράγματα. Δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε στον τίτλο που έχουμε δώσει στον εαυτό μας: «Εγώ είμαι μόνο δημοσιογράφος», «εγώ είμαι μόνο αυτό».
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Υπάρχει μια πλευρά σου - η αστεία - που δεν έχει εξερευνηθεί πολύ. Με ποια πράγματα γελάς και τι κάνεις εσύ για να γελάσουν οι άλλοι;
Αρχικά ευχαριστώ, γιατί για μένα το καλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να μου κάνει κάποιος είναι να μου πει ότι είμαι αστεία, και το λέω από την καρδιά μου. Εχω μια πολύ ευαίσθητη φλέβα για τους ανθρώπους που έχουν χιούμορ. Μπορεί ο άλλος να είναι σκατάνθρωπος, αλλά θεωρώ ότι το χιούμορ είναι πολύ σημαντικό κομμάτι, δείγμα ευφυΐας και αυτό που κάνει τη ζωή βιώσιμη.
Γελάω με πολλά πράγματα. Η ζωή από μόνη της θεωρώ ότι είναι πολύ αστεία. Με επηρεάζει θετικά οτιδήποτε μαύρο, υπάρχει αυτό το γιν-γιανγκ πάρα πολύ έντονα.
Νομίζω ότι ένα από τα πράγματα που κάνει τους γύρω μου να γελάνε σε πολλές συνθήκες είναι το πρόσωπό μου. Εγώ δεν το βλέπω, αλλά μου λένε ότι δεν μπορώ να κρύψω το συναίσθημά μου, οπότε αυτό είναι κάτι αστείο. Εχω resting bitch face, αλλά έτσι είναι το πρόσωπό μου.
Το καλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να μου κάνει κάποιος είναι να μου πει ότι είμαι αστεία, και το λέω από την καρδιά μου. Μπορεί ο άλλος να είναι σκατάνθρωπος, αλλά θεωρώ ότι το χιούμορ είναι πολύ σημαντικό κομμάτι, δείγμα ευφυΐας και αυτό που κάνει τη ζωή βιώσιμη.»
Σοκάρομαι στον δρόμο, γιατί γνωρίζομαι με κάποιους ανθρώπους που τυχαίνει να μου μιλήσουν και μου λένε: «Ρε συ, εσύ είσαι τόσο ωραίο άτομο και τόσο καλή και αστεία, ενώ φαίνεσαι πολύ απόμακρη και ξινή».
Αλλά μεγάλωσα και σ’ ένα πολύ αστείο περιβάλλον, με πολύ χιούμορ, όπου ήταν όλοι διαταραγμένοι με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Οπότε είναι και η σωτηρία μου αυτό.
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Αν χάσεις τη βαλίτσα σου, για ποιο πράγμα θα στενοχωρηθείς που δεν θα έχεις πια;
Πιστεύω θα στενοχωριόμουνα πάρα πολύ αν με κάποιο τρόπο έχανα τις αναμνήσεις μου. Με αντικείμενα δεν έχω κανένα δέσιμο. Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που έχουν σημασία για μένα γιατί μου τα έχει δώσει κάποιος αγαπημένος μου, αλλά όλα αυτά μπορείς να τα αντικαταστήσεις, δεν πειράζει, it’s OK, την υγεία μας να ‘χουμε.
Σου αρέσει να πηγαίνεις κόντρα στην εικόνα που έχουν φτιάξει για σένα. Είναι μια ανάγκη σου αυτό, ή ένα παιχνίδι;
Δεν είναι κάτι που θέλω ν’ ανατρέψω, είναι ένα κομμάτι δικό μου, αυτό είμαι ως ηθοποιός. Θέλω να εξελίσσομαι, να πηγαίνω παρακάτω. Πολλές φορές όλοι έχουμε μια κοινωνική περσόνα, το τι πιστεύουν οι άλλοι για εμάς. Αυτό εν μέρει είναι κάτι δικό τους, εν μέρει όμως προέρχεται κι από τη δική μας άμυνα, τη δική μας συστολή, από το πόσο αφήνουμε τα πράγματα να μας επηρεάσουν, από το ότι μπορεί να φοβόμαστε ν’ αποκαλύψουμε στοιχεία του χαρακτήρα μας γιατί μπορεί ο άλλος να τα κατακρίνει.
Εγώ μεγαλώνοντας άρχισα να το σταματάω αυτό. Δεν ήθελα πια να είμαι έτσι. Μάλλον έπαψα να φοβάμαι. Ούτως ή άλλως μας κρίνουν, αλλά ταυτόχρονα χεστήκανε κιόλας για μας. Είναι ενός λεπτού συζήτηση. Δεν μπορείς ν’ αρέσεις σε όλους ούτως ή άλλως.
Μου λένε ότι δεν μπορώ να κρύψω το συναίσθημά μου, οπότε αυτό είναι κάτι αστείο. Εχω resting bitch face, αλλά έτσι είναι το πρόσωπό μου.»
Νομίζω ότι αυτό που με ξεκλείδωσε και με κάνει δημιουργική είναι ότι δεν έχω να αποδείξω κάτι. Δεν με νοιάζει. Προφανώς και θέλω να κάνω πράγματα που είναι ωραία, που έχουν απήχηση, και είναι ωραίο ν’ ακούμε και «μπράβο», αλλά για μένα πλέον δεν είναι αυτοσκοπός.
Θέλω να εξελίσσομαι και, ως ηθοποιός, να έχω την αυτοπεποίθηση που δεν είχα. Γιατί μπορεί μια κοινωνική ομάδα να σε χαρακτηρίζει, μπορεί να έχεις δυσκολευτεί κάπως στη ζωή σου, όπως όλοι μας, και να κρυβόμαστε λίγο μέσα στο καβούκι μας. Οπότε εγώ αυτό θέλω να καταρρίψω. Και το άλλο που καταρρίπτω ταυτόχρονα είναι το σύνδρομο του καλού παιδιού που έχω.Γιατί δεν αφορά και κανέναν, θέλω να πω. Ολοι καλοί είμαστε κι οι κακοί είναι στη φυλακή, θεωρητικά. Οπότε είναι κομμάτι της εξέλιξης και το πόσο κουράζεσαι πια να κρύβεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό - και για ποιο λόγο, τελικά.
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Πώς συνδυάζεις τον κόσμο της υποκριτικής και του σινεμά με τον κόσμο των influencers; Κι εκεί είσαι πολύ επιλεκτική στο τι παρουσιάζεις.
Για μένα ήταν κάτι που ξεκίνησε πολύ νωρίς. Είχα την τύχη, πριν από 11 χρόνια ή και παραπάνω, να έχω εμπορικές συνεργασίες στο Instagram, γιατί πέτυχα και τη μετάβαση της διαφήμισης. Είχα υπάρξει και στα 20s μου ο άνθρωπος που έπαιρνε για πρόσωπο μια εταιρεία, μόνο που τότε η διαφήμιση δεν ήταν τα social media, ήταν η τηλεόραση, το έντυπο, μια βαφή μαλλιών σε κουτί. Οπότε είχα περάσει κι από αυτό και ήμουν τυχερή γιατί ήμουν ήδη κάπως γνωστή στη μετάβαση και είχα Instagram από νωρίς.
Το βρήκα πολύ ωραίο επιχειρηματικό βήμα, αλλά και ως γυναίκα μού άρεσε να δουλεύω για εταιρείες που με αντιπροσωπεύουν, που χρησιμοποιώ και μου αρέσουν, και κάπως να έχουμε μια κοινή αισθητική. Πολλές φορές έχω κάνει φάουλ μέσα στα χρόνια, όχι πια, γιατί ξέρω τι μου αρέσει και τι είμαι.
Και είναι καταπληκτικό γιατί, κάνοντάς το τόσα χρόνια και πλέον ούσα και κομμάτι της παραγωγής, μπορώ εκ των έσω να έχω μια αντίληψη για το τι ακριβώς θα χρειάζονταν ένας διαφημιστικός όμιλος ή κάποιες εταιρείες για να δείξουν το προϊόν τους περαιτέρω. Κι ένας πάρα πολύ ωραίος τρόπος, που ζει και για πάντα, είναι η προσθήκη μέσα σε ταινίες. Οπότε κάπως έτσι το ένα έφερε το άλλο.
Τα social media για μένα είναι και είναι ένα πολύ σπουδαίο μέσο, το οποίο δεν υποτιμώ καθόλου. Και δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που μπορεί να πουν για κάποιον "εντάξει, δεν έχει δουλειά, influencer είναι". Ολοι κρινόμαστε από τα νούμερα, την απόδοση, την αισθητική.»
Για μένα είναι και είναι ένα πολύ σπουδαίο μέσο, το οποίο δεν υποτιμώ καθόλου. Και δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που μπορεί να πουν για κάποιον «εντάξει, δεν έχει δουλειά, influencer είναι». Ολοι κρινόμαστε από τα νούμερα, την απόδοση, την αισθητική. Δεν είναι εταιρείες που πετάνε λεφτά, κάποιος πιστεύει σ’ εσένα και πρέπει κάπως να το υλοποιήσεις και να έχει και εξέλιξη αυτό.
Είναι, λοιπόν, ένα μεγάλο κομμάτι του βιοπορισμού μου κι ευτυχώς που υπάρχει. Γιατί, αντίστοιχα, θα έπρεπε να προδώσω και να κάνω άλλες επιλογές ως ηθοποιός που μπορεί να μην ήταν καλές ούτε για εμένα ούτε για εκείνες.
Και να μην υπάρχει όλος αυτός ο πουριτανισμός του «αυτός ο ηθοποιός κάνει μόνο θέατρο», «αυτός ο ηθοποιός βγήκε στην τηλεόραση». Είναι κομμάτι της δουλειάς μας. Ολοι πρέπει να κάνουμε αυτό που μας αρέσει και να κάνουμε τα πάντα, είμαστε λίγο απ’ όλα. Προσπαθώ να έχω πάντα μπροστά το αν είναι ειλικρινής η επιλογή μου απέναντι σ’ εμένα.
Ο κόσμος των κοινωνικών δικτύων είναι αληθινός; Μπορούμε να τον εμπιστευτούμε;
Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε άκρως επιφυλακτικοί, ούτως ή άλλως δεν υπάρχει πλέον και μεγάλο χρονικό περιθώριο να σκεφτείς και να καταλήξεις αν κάτι που διαβάζεις είναι σωστό ή λάθος. Γιατί τα πράγματα τρέχουν πάρα πολύ γρήγορα, υπάρχει τεράστια κατανάλωση και τεράστιος όγκος πληροφορίας με άπειρα παρεμφερή, είτε είναι προϊόντα, είτε είναι μια ιδέα. Αλλά ταυτόχρονα νομίζω ότι υπάρχουν και άπειρα αξιόλογα accounts όπου όντως μπορείς να μάθεις πράγματα από αυτά. Ακολουθώ κάποια accounts που έχουν να κάνουν με τέχνη, ή με ιστορία κι είναι τόσο άμεσος ο τρόπος που μιλούν για τον κάθε πίνακα και τόσο αστείος πολλές φορές, που πράγματα που δεν είχα μάθει στο σχολείο ή στην ενήλική μου ζωή πηγαίνοντας σε όλα αυτά τα μουσεία, πλέον τα αφομοιώνω και αισθάνομαι ότι τα ξέρω πραγματικά. Οπότε επειδή ό,τι καταναλώνεις είναι αυτό που σε τρέφει, πρέπει απλώς να μην είμαστε έρμαιο αυτού που μας πετάει ο αλγόριθμος κάθε μέρα και να φιλτράρουμε τι είναι αυτό που θέλουμε. Αυτό είναι για μένα, ένα ξεκαθάρισμα. Αλλιώς σου τρώει πάρα πολλή φαιά ουσία και πάρα πολύ χρόνο και συναισθηματικά μπορεί πραγματικά να σε ταπώσει.
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Εσένα, ανορθόδοξα, σε γνωρίσαμε πρώτα από το εξωτερικό και μετά στην Ελλάδα. Πόσο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος Ελληνας μια διεθνή καριέρα; Από την εμπειρία σου πώς μπορεί να κάνει κανείς αυτό το άλμα;
Ημουν τυχερή γιατί ήταν άλλα χρόνια, άλλη συνθήκη τότε. Ηταν λίγο πιο κλειστό το σύστημα, δηλαδή αν ήσουν εκεί, είχες παρουσία.
Στο «Skyfall», ξέρεις τι πιστεύω ότι μου έφερε αυτόν τον ρόλο; Αλήθεια τώρα. Στην οντισιόν, η φοβερή casting director Ντέμπι ΜακΓουίλιαμς μου ζήτησε να ξαπλώσω σ’ έναν καναπέ. Ξάπλωσα λοιπόν σ’ αυτόν τον καναπέ, απ’ όπου είχαν περάσει χιλιάδες άτομα και πάρα πολύ όμορφες κοπέλες. Και στη δεδομένη συγκυρία που εγώ ξάπλωσα, μπούκαρε το σκυλί της Ντέμπι. Εγώ, επειδή είχα πάρα πολύ στρες, εστίασα εκεί, επειδή αγαπώ πολύ τα ζώα και είμαι πολύ κοντά τους. Πάντα έχουμε έναν δεσμό και νομίζω ότι βγήκε ένα εντελώς ανθρώπινο στοιχείο που ήταν προφανώς μαγνητικό. Κι όλη αυτή η αγάπη αισθάνομαι, συμπαντικά, ότι μου έφερε αυτό. Αλήθεια το πιστεύω βαθιά μέσα μου. Ηταν μια ωραία συγκυρία.
Πιστεύω ότι είναι εξίσου εύκολο κι εξίσου δύσκολο να καταφέρει κάποιος απ’ οπουδήποτε κάτι στη διεθνή αγορά, μιλάμε δηλαδή για Αγγλία και Αμερική συγκεκριμένα. Τώρα γίνονται άπειρες παραγωγές και υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευελιξία να είναι ο καθένας απ’ οπουδήποτε. Αυτό που θα συμβούλευα όσες κι όσους ενδιαφέρονται για τη διεθνή αγορά είναι πραγματικά η γλώσσα, η προφορά τους. Δεν είναι το να πας να παίξεις κάποιον που είναι Αγγλος. Αν είναι, θα πάρουν κάποιον Αγγλο. Αλλά πρέπει να σταθείς επάξια απέναντι στο επίπεδο αυθεντικότητας που έχει η γλώσσα.
Από την άλλη, ένα πάρα πολύ δύσκολο πράγμα που αντιμετωπίζουμε όλοι, ακόμα κι εμείς που έχουμε κάνει ήδη πράγματα στο εξωτερικό και έχουμε ατζέντη, είναι οι οντισιόν. Μετά τον COVID έχουν κόψει τις οντισιόν στο δωμάτιο. Μόνο στην Ελλάδα κάνουν οντισιόν από κοντά. Στο εξωτερικό, μόνο αν τύχει να φτάσεις στους τελευταίους δύο, που και πάλι παίζεται, μπορεί να το κάνεις μέσω Zoom.
Ειδικά στους σκηνοθέτες της δικής μου γενιάς, αυτό που με μαγεύει, πέρα από τα έργα τους, είναι η συγκινητική προσπάθειά τους και το πόσο καλό σινεμά ξέρουν. Επιλέγω, λοιπόν, να υπάρχω γύρω τους και μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο.»
Οταν υπάρχει αυτή η απόσταση, ιδίως για πάρα πολύ μεγάλα πρότζεκτ, όπου συνήθως σου γράφουν επιγραμματικά τι είναι ο χαρακτήρας και σου δίνουν ένα πολύ μικρό narrative, καλείσαι να σκηνοθετήσεις τον εαυτό σου και να δημιουργήσεις έναν χαρακτήρα που δεν γνωρίζεις στην πραγματικότητα, γιατί δεν έχεις διαβάσει όλο το σενάριο. Είναι πάρα πολύ δύσκολο τελικά να καταλήξει σ’ εσένα. Πρέπει αντικειμενικά να έχουν μια εικόνα στο μυαλό τους όπου να ταιριάζεις απόλυτα, και να δοκιμάζεις πολλά διαφορετικά πράγματα που μπορεί πολλές φορές να φαίνονται και γελοία, γιατί κρίνεται στο τι θα τους τραβήξει την προσοχή.
Είμαστε πάντα πάρα πολλοί. Φυσικά, είναι πολύ περισσότερες οι παραγωγές, άρα και οι ευκαιρίες, αλλά πρέπει να καταβάλλεις τον τετραπλάσιο χρόνο στο να συνδεθείς πραγματικά με ανθρώπους που μπορεί να σε βάλουν λίγο πιο κοντά στην πόρτα, μόνο και μόνο για να σε γνωρίσουν προσωπικά.
Εγώ είμαι της άποψης πως ό,τι θέλεις να κάνεις, τόλμα το, βγες και κάν’ το, προσπάθησε και να είσαι πρόθυμος να δουλέψεις πολύ. Αυτό που είναι να έρθει για σένα θα έρθει. Αλλά θέλει υπομονή και να μην απογοητεύεσαι. Απλώς, αντικειμενικά, υπάρχει αυτό που, πια, μας δυσκολεύει πάρα πολύ: το κομμάτι της ανθρώπινης επαφής.
Και κάτι που λέω εδώ στους casting directors - εντάξει, είμαστε μικρή αγορά, δουλεύω 20 χρόνια, είναι φίλοι μου οι περισσότεροι - τους λέω, «Ρε συ, άκουσα από τον τάδε κι από τον τάδε, που τους είδατε γι’ αυτή την ταινία ή τη σειρά. Πάρε ένα τηλέφωνο και πες ότι δεν πήρε το ρόλο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε για πάντα». Γιατί κοιμάσαι και ξυπνάς με αυτό, το πώς αυτό θα αλλάξει τη ζωή σου, έστω και για φέτος. Απάντησε, δώσε ένα feedback στον άλλον, κάνε τον καλύτερο.
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Ποια θεωρείς ότι είναι η σχέση σου με τον ελληνικό κινηματογράφο; Εχεις στηρίξει ανθρώπους πολύ νέους, μικρομηκάδες, σαν τον Γιώργο Φουρτούνη στο «MJ», έχεις μια σχέση με τον Βασίλη Κεκάτο, έπαιξες και στο «Milky Way» και τις «Αγριες Μέρες μας». Αλλά έχεις και σχέσεις βαθιές με σκηνοθέτες που είναι η ιστορία μας και η παράδοσή μας, όπως ο Νίκος Περάκης. Πού τοποθετείς τον εαυτό σου μέσα σ’ αυτή την ιστορία και ποια είναι τα πράγματα που θα ήθελες να κάνεις τώρα, τι όνειρα έχεις;
Εχω υπάρξει κι εδώ πολύ τυχερή, γιατί η πρώτη μου δουλειά ήταν με τον Περάκη. Νομίζω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι λίγο Μίδας: όποιος ηθοποιός ξεκινά μαζί του, κάπως όλοι έχουμε παραμείνει, έχουμε κάνει καριέρα. Εχει ένα φοβερό ένστικτο και είναι μια πατρική κινηματογραφική φιγούρα που πάντα σε συντροφεύει και είναι εκεί για να σε συμβουλεύσει. Είναι για μένα μια πολύ βαθιά σχέση ζωής, αγάπης, εκτίμησης και σεβασμού και αισθάνομαι πολύ τυχερή που ανήκω σ’ αυτό το σύμπαν, γιατί ο άνθρωπος είναι θρύλος.
Δεν θέλω να υπάρχει απομάγευση του τι είμαστε ως άνθρωποι και ως λαός, ως χώρα, γιατί υπάρχει ταυτόχρονα πολύ μεγάλη αδελφικότητα. Εκείνο που θα ήθελα να αλλάξει είναι να φιλτράρουμε λίγο τον θυμό μας, να κοιτάμε τον άλλον απέναντί μας και να πούμε, "έκανε αυτό στον δρόμο, στο φανάρι. Ας είναι η πρώτη μου επιλογή να μην του κατεβάσω καντήλια. Ας σκεφτώ ότι μπορεί κι αυτός να έχει μια δύσκολη μέρα."»
Με συγκινούν οι σκηνοθέτες και τους αγαπώ πολύ, αν και πολλές φορές είναι πολύ τρελοί, το βλέπω. Αλλά όσο δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να είναι εκτελεστικό όργανο και να εξαρτάται η δουλειά του από το ποιος θα τον πάρει και πού, άλλο τόσο δύσκολο είναι για έναν σκηνοθέτη να ολοκληρώσει το έργο του, να το υλοποιήσει, να βρει χρήματα και μετά να διαπρέψει.
Οπότε, ειδικά στους σκηνοθέτες της δικής μου γενιάς, όπως ο Βασίλης, ο Φουρτούνης, ο Χρήστος Νίκου ή ο Μανώλης Μαυρής, ή ο Αγγελος Φραντζής, που είναι μοναδικός σκηνοθέτης και άνθρωπος, αυτό που με μαγεύει, πέρα από τα έργα τους, είναι η συγκινητική προσπάθειά τους και το πόσο καλό σινεμά ξέρουν. Επιλέγω, λοιπόν, να υπάρχω γύρω τους και μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο. Είναι άνθρωποι με τους οποίους, μιλώντας γι’ αυτά που ξέρουν, εξελίσσεσαι, γίνεσαι καλύτερος ηθοποιός, ακόμα κι αν δεν δουλεύεις μαζί τους.
Και πολλές φορές έχεις την τύχη, όπως συμβαίνει με τον Βασίλη, που τον αγαπώ πολύ βαθιά και αισθάνομαι ότι είναι οικογένειά μου, να σε βλέπει, να σε ξέρει και να σε πετάει εντελώς αντίθετα απ’ οτιδήποτε πιστεύεις ότι μπορείς να καταφέρεις. Αυτό είναι πολύτιμο για μένα και θέλω να το διατηρήσω. Με όλους τους ανθρώπους που ανέφερα θα ήθελα να δουλεύω ξανά και ξανά και, με όσους δεν έχω δουλέψει αλλά είμαστε πολύ φίλοι, όπως ο Χρήστος, θα ήθελα κάποια στιγμή να με σκηνοθετήσουν.
Είναι ωραίο γιατί υπάρχει και μια ειλικρίνεια μεταξύ μας. Με κάποιους συμπορευόμαστε μέσα στα χρόνια, όπως ο Θανάσης Τότσικας, που τον εκτιμώ πολύ βαθιά και θεωρώ ότι είναι ευφυέστατος και πολυπράγμων και κάποια στιγμή θα του δοθεί σίγουρα ο χώρος να φανεί το έργο του. Δεν έχω συνηθίσει να συναναστρέφομαι ανθρώπους από τους οποίους έχω κάτι να κερδίσω επαγγελματικά. Εχω έναν αρκετά διευρυμένο κύκλο ανθρώπων επειδή παίρνω πράγματα απ’ αυτούς και επειδή με μαγεύουν. Και πάλι επιστρέφω σ’ αυτό που είναι πολύ σημαντικό για μένα: την ειλικρίνεια απέναντι στις σχέσεις, στο πόσο σημαντικός είναι κάποιος για σένα και στους λόγους για τους οποίους είναι. Είναι κομμάτι της εξέλιξής σου.
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Τι σε θυμώνει στην Ελλάδα σήμερα, τι θα ήθελες ν’ αλλάξει τώρα;
Κάτι που με ανησυχεί πάρα πολύ, το οποίο το βλέπω στην καθημερινότητά μου έντονα και είναι εντελώς κοινωνικό, δεν έχει να κάνει με τον κλάδο ή το επάγγελμά μου, είναι ότι ο κόσμος είναι πάρα πολύ μπαϊλντισμένος και τρομερά θυμωμένος. Είναι σαν να βγαίνεις στον κόσμο και να είσαι σε video game: δύο στους δέκα ανθρώπους είναι τόσο πηγμένοι από τη ζωή τους, έχουν τόσα νεύρα και ξεσπούν στους γύρω τους, στον δρόμο, φωνάζουν. Aισθάνομαι ότι έχει χαθεί η ευαισθησία και αυτό είναι πραγματικά τρομακτικό.
Νομίζω ότι είναι απόρροια και της έλλειψης ελπίδας, γιατί η ζωή είναι πραγματικά πολύ δύσκολη. Δεν ξέρω αν είναι κάτι που παρατηρώ τώρα που είμαι σε μια βαθιά και ουσιαστική ενηλικίωση, στα 40 μου, και μπορεί να υπήρχε πάντα κι εγώ τώρα να το βλέπω. Δεν θέλω να υπάρχει απομάγευση του τι είμαστε ως άνθρωποι και ως λαός, ως χώρα, γιατί υπάρχει ταυτόχρονα πολύ μεγάλη αδελφικότητα. Είμαστε ο λαός που θα απλώσει το χέρι και θα βοηθήσει τον άλλον. Αυτό υπάρχει.
Η ευτυχία δεν πιστεύω ότι είναι στιγμές. Πιστεύω ότι είναι μια συνθήκη που ακολουθούμε. Σίγουρα συμβαίνουν φρικτά και δύσκολα πράγματα, αλλά το θέμα είναι, για πόσο από την ημέρα μας αξίζει να σκεφτόμαστε μόνο αυτά; Πού εστιάζεις.»
Εκείνο που θα ήθελα να αλλάξει είναι να υπάρχει περισσότερη ενσυναίσθηση και να φιλτράρουμε λίγο τον θυμό μας, να μην τον βάζουμε μπροστά. Σίγουρα συμβαίνουν σοκαριστικά και δύσκολα πράγματα σε όλους, αλλά, κάπως, να κοιτάμε τον άλλον απέναντί μας και να πούμε, «Ξέρω ’γω, έκανε αυτό στον δρόμο, στο φανάρι. Ας είναι η πρώτη μου επιλογή να μην του κατεβάσω καντήλια. Ας σκεφτώ ότι μπορεί κι αυτός να έχει μια δύσκολη μέρα».
Φυσικά, πολιτικά και κοινωνικά, οι μισθοί, οι δουλειές, όλη αυτή η συνθήκη είναι τρομερά αγχωτική. Αλλά σίγουρα δεν θα αλλάξει εύκολα αυτό το κομμάτι από τη μία κυβέρνηση ή το ένα σύστημα, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, πάντα οι άνθρωποι θα παλεύουν και θα προσπαθούν να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Αρα πρέπει, τουλάχιστον, ό,τι περνάει από το χέρι μας, το πώς αισθανόμαστε για τον εαυτό μας και για τον συνάνθρωπό μας, να το κοιτάξουμε λίγο μέσα μας, να υπάρχει μια ενδοσκόπηση για να αναθαρρήσουμε.
Αυτές οι εκρήξεις στην καθημερινότητά μας, που μου συμβαίνουν κι εμένα φυσικά, με τρομάζουν, γιατί είναι κάτι πολύ πρωτόγονο. Και δεν θα ήθελα να είμαστε αυτό.
Πότε θεωρείς μέσα στην καθημερινότητά σου ότι αισθάνεσαι ευχαριστημένη, γαλήνια;
Εχω συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να είναι οπουδήποτε, αν το επιλέξω. Δηλαδή, αν κάνω μια αυτόματη ενδοσκόπηση - και προσπαθώ να το κάνω όταν με στρεσάρει πολύ κάτι - και πω «κάτσε, αυτό σε τρεις μέρες θα έχει σημασία; Οχι. Αύριο τι έχεις να κάνεις; Να δεις έναν άνθρωπο που αγαπάς, κάτι αληθινά ευχάριστο. Είμαι υγιής, είμαι καλά». Εκεί είναι το θέμα.
Εχω πάρει πάρα πολλή αγάπη και συνδέομαι βαθιά μετα ζώα. Με συγκινούν πάρα πολύ, ιδίως τα σκυλιά. Νομίζω ότι είναι μιαμετουσίωση κάτι θεϊκού. Υπάρχει πλήρης ενσυναίσθηση και μια σχέση όπου είσαικυριολεκτικά όλος ο κόσμος τους. Δεν θα σε κρίνουν, δεν τους νοιάζει πόσα λεφτάβγάζεις, πώς είσαι, αν πάχυνες.»
Γιατί μπορεί να πας στο καλύτερο ταξίδι της ζωής σου και να μην είσαι παρούσα, να είσαι κλεισμένη στη σκέψη σου και να είσαι σκατά. Ενα πράγμα που μου δίνει χαρά και με αποφορτίζει αυτόματα, γιατί είναι πολύ πάνω από εμένα, είναι η επαφή με τη φύση. Το πρωί, παίρνω τον σκύλο μου και πάμε στον Εθνικό Κήπο. Είναι κάτι που αυτόματα με κάνει να εστιάζω εκεί, στα χρώματα, στα λουλούδια, στο οξυγόνο, στον σκύλο μου που είναι τόσο ωραίος. Είναι τόσο όμορφο αυτό.
Και το ίδιο συμβαίνει με τις γλυκές και όμορφες κουβέντες που μπορεί να ακούσεις, όταν ο άλλος στις λέει μέσα απ’ την ψυχή του. Η ευτυχία δεν πιστεύω ότι είναι στιγμές. Πιστεύω ότι είναι μια συνθήκη που ακολουθούμε. Σίγουρα συμβαίνουν φρικτά και δύσκολα πράγματα, αλλά το θέμα είναι, για πόσο από την ημέρα μας αξίζει να σκεφτόμαστε μόνο αυτά; Πού εστιάζεις.
Ποια είναι η σχέση σου με τα ζώα, πώς ξεκίνησε και πώς εξελίσσεται;
Στα ζώα βρίσκω πράγματα που δεν βρίσκω στους ανθρώπους (γέλια), ας ξεκινήσουμε απ’ αυτό. Για μένα είναι πολύ μεγάλοι δάσκαλοι και συνοδοιπόροι. Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι με πολλά ζώα. Ευτυχώς υπήρχε ένα mindset του τύπου «βρήκα αυτό, θα το φέρω στο σπίτι, ΟΚ». Μέναμε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα, 60 τετραγωνικά, αλλά μέσα στα χρόνια είχαμε, παράλληλα πολλές φορές, σκύλο, γάτα, παπαγάλους, καναρίνια, χελώνες, χάμστερ, ινδικό χοιρίδιο. Είχα μαζέψει βατραχάκια κάποια στιγμή και, όταν μεγάλωσαν, τα αφήσαμε σε μια λιμνούλα, είχα σκαντζόχοιρο για τρία χρόνια, κουνέλι, πάπια, κότες. Ολα αυτά ως προσωπικότητες που ζουν μέσα στο σπίτι.
Οπότε έχω πάρει πάρα πολλή αγάπη και συνδέομαι βαθιά με τα ζώα. Με συγκινούν πάρα πολύ, ιδίως τα σκυλιά. Νομίζω ότι είναι μια μετουσίωση κάτι θεϊκού. Υπάρχει πλήρης ενσυναίσθηση και μια σχέση όπου είσαι κυριολεκτικά όλος ο κόσμος τους. Δεν θα σε κρίνουν, δεν τους νοιάζει πόσα λεφτά βγάζεις, πώς είσαι, αν πάχυνες. Είναι τόσο βαθιά αυτή η σύνδεση.
Και αυτό που έχω μάθει κυρίως από τους σκύλους - αν και όλα τα ζώα είναι υπέροχα. Εχω, μάλιστα, τεράστιο σεβασμό στα πουλιά. Τα περιστέρια, για παράδειγμα, τα σέβομαι πάρα πολύ, είναι πάρα πολύ έξυπνα. Και είναι απίστευτο ότι μπορούν να πετάξουν. Εγώ δεν μπορώ να πετάξω ποτέ στη ζωή μου, είναι το Αγιο Πνεύμα, ρε παιδί μου! (γέλια)
photo © Μιχάλης Κωνσταντάς
Σκεφτόμουν, όμως, τους σκύλους και αυτό είναι πολύ μεγάλο μάθημα για μένα. Και μέσα από το καταφύγιο, το A Little Shelter που έχουμε με την Κατρίνα Τσάνταλη, έχουμε ζήσει ιστορίες πολύ τραυματικές, με ανθρώπους που έχουν κάνει φοβερό κακό. Κι όμως βλέπεις αυτά τα πλάσματα, όσο λαβωμένα κι αν είναι, να βγαίνουν με φοβερό φως και θέληση για σύνδεση με τους ανθρώπους, όσο άσχημα κι αν έχουν περάσει. Είναι κάτι που εμείς δεν έχουμε. Εμείς έχουμε ένα τραύμα και το κουβαλάμε για πάντα: «θα πεθάνω μ’ αυτό, πρώτα θα βγει η ψυχή και μετά το χούι!». Αυτά δεν το έχουν. Πάντα σου δίνουν ευκαιρίες.
Επίσης, είναι τρομερό το πόσο ζουν στο τώρα. Θεωρώ ότι η ζωή τους, αν έχουν την τύχη να βρίσκονται σ’ ένα σπίτι που τα αγαπάει, είναι απόλυτα στο παρόν. Ξυπνάνε και είναι, ξύπνησα, το αγαπημένο μου. Φαγητό, το αγαπημένο μου! Βόλτα, το αγαπημένο μου! Παιχνίδι, το αγαπημένο μου! Και είναι στο τώρα. Κι αν νιώσουν θλίψη, είναι η απόλυτη θλίψη, αλλά είναι στο τώρα. Την επόμενη στιγμή, παιχνίδι, το ξεχάσαμε. Λιχουδιά, το ξεχάσαμε!
Εσκεμμένα κάνουν πράγματα που μας κάνουν να γελάμε και το βρίσκω πολύ συγκινητικό. Η στωικότητα, η υπομονή τους και η ατελείωτη αγάπη. Και είναι πολύ αστεία τα ζώα. Εχουν χιούμορ.
Του χρόνου τέτοιο καιρό τι θα ήσουν ευχαριστημένη να σου έχει συμβεί ή να έχεις καταφέρει;
Θα το πω πολύ ουσιαστικά τώρα για να πιάσει, manifestation! Θα ήθελα του χρόνου τέτοια εποχή, να έχω γυρίσει τρεις ταινίες που θα μ’ αρέσουν πολύ, να υπάρχει ροή στα πάντα και μία ευκολία, να έχω ταξιδέψει σε μέρη όπου δεν έχω πάει, να έχω χαρεί νίκες φίλων και ανθρώπων που αγαπώ και θαυμάζω, ό,τι επιθυμούν και το περιμένουν χρόνια να τους δοθεί φέτος, να είμαι εκεί. Γιατί είναι πολύ σημαντικό να γιορτάζουμε τους άλλους, σου δίνει πάρα πολλή ενέργει αυτό, σε κάνει καλύτερο. Οπότε στις νίκες των φίλων κι αγαπημένων ανθρώπων και, πάνω απ’ όλα, όπως είναι τώρα, όσοι αγαπώ, να είναι υγιείς.