Η Τζο και η Ράισα γνωρίστηκαν όταν ήταν ακόμη παιδιά, έξω από το γραφείο του διευθυντή. Η πρώτη μεγαλώνει με τη γιαγιά της, τη Λόλα, και έχει μάθει να τα βγάζει πέρα μόνη της. Η δεύτερη είναι επιμελής, συγκροτημένη και ονειρεύεται να γίνει επιστήμονας. Παρά τις διαφορές τους, γίνονται αχώριστες και μεγαλώνουν μαζί, μέχρι τη στιγμή που η Ράισα ετοιμάζεται να φύγει για την Καλιφόρνια για να σπουδάσει στο Caltech.

Η αναχώρησή της δεν είναι εύκολη για καμιά τους. Η Τζο έχει ήδη χάσει τη γιαγιά της και φοβάται πως τώρα θα χάσει και τη μοναδική της φίλη, ενώ η Ράισα βρίσκεται ανάμεσα σε όσα θέλει η ίδια και σε όσα περιμένει από εκείνη η οικογένειά της. Η μητέρα της, μάλιστα, βλέπει την Τζο σαν ένα βάρος που την κρατά πίσω από το μέλλον που θα μπορούσε να έχει.

Λίγο πριν τον αποχωρισμό τους όμως, ένα μαγικό όστρακο ανοίγει μια πύλη σε έναν άλλο κόσμο και τις μεταφέρει στο Νακάλι, το νησί από τις ιστορίες της γιαγιάς Λόλα.

Οταν ξυπνούν, τίποτα δεν μοιάζει να βγάζει νόημα. Η Ράισα έχει φτερά, η Τζο φορά ένα στέμμα και οι κάτοικοι του νησιού συμπεριφέρονται σαν να τις γνωρίζουν. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως οι ίδιες δεν θυμούνται απολύτως τίποτα από την προηγούμενη νύχτα. Για να επιστρέψουν πίσω, θα πρέπει να ανακαλύψουν τι συνέβη, να βρουν το χαμένο όστρακο και να ξανασυνδέσουν τα κομμάτια της βραδιάς που έχουν χαθεί.

Η ιδέα δίνει στην ταινία έναν διασκεδαστικό συνδυασμό από «The Hangover» και «Eternal Sunshine of the Spotless Mind», προσαρμοσμένο σε μια ταινία για όλη την οικογένεια. Οι δύο φίλες ψάχνουν τα ίχνη μιας νύχτας που δεν μπορούν να θυμηθούν, συναντώντας στην πορεία τους αλλόκοτους χαρακτήρες από τη φιλιππινέζικη μυθολογία.

Το Νακάλι είναι ίσως το πιο γοητευτικό στοιχείο της ταινίας. Πολύχρωμο, διαρκώς σε κίνηση και γεμάτο δάση, ναούς, σπηλιές και απόκρημνες ακτές, μοιάζει με ένα εικονογραφημένο παραμύθι που έχει ζωντανέψει στην οθόνη. Η comic-book αισθητική, με τα έντονα χρώματα, τις απότομες κινήσεις και το παιχνίδι ανάμεσα στο 2D και το 3D, χαρίζει στον κόσμο μια ενέργεια που παραπέμπει από το «Spider-Man: Μέσα στο Αραχνο-σύμπαν» μέχρι την «Φαντασία».

Παράλληλα, η ταινία εμπνέεται από τη φιλιππινέζικη μυθολογία, γεγονός που δίνει στον μαγικό αυτό κόσμο μια ξεχωριστή ταυτότητα, γεμίζοντάς το με πλάσματα και ιστορίες που δεν εμφανίζονται συχνά στο mainstream animation.Ανάμεσα στα πλάσματα αυτά, οι δύο φίλες συναντούν τον Ρόου, έναν συμπαθητικό αλλά απρόβλεπτο λυκάνθρωπο-σκύλο που μεταμορφώνεται ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση και τη Μανάνγκ, το φτερωτό, δαιμονικό πλάσμα των ιστοριών της Λόλα, που μπορεί να χωρίσει το σώμα της στα δύο και να μετατρέψει την παρουσία της σε μια από τις πιο σκοτεινές εικόνες της ταινίας. Πάνω απ' όλους, όμως, δεσπόζει η Μπατίμπα, ένα πνεύμα που κατοικεί μέσα σε ένα δέντρο και συλλέγει τα πολύτιμα αντικείμενα των ανθρώπων, επειδή μέσα τους είναι κρυμμένες οι αναμνήσεις των ιδιοκτητών τους.

Η Μπατίμπα γνωρίζει τι συνέβη τη νύχτα που οι δύο φίλες έχουν ξεχάσει και είναι η μόνη που μπορεί να τις βοηθήσει να επιστρέψουν στον κόσμο τους. Το τίμημα, όμως, είναι σκληρό: για να ανοίξει ξανά η πύλη, πρέπει να της παραδώσουν μια ανάμνηση. Και όσο περισσότερο καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αποφασίσουν ποιο κομμάτι της κοινής τους ζωής είναι διατεθειμένες να χάσουν.

Η περιπέτεια λειτουργεί καλύτερα όταν το μαγικό στοιχείο αρχίζει να καθρεφτίζει τη σχέση τους. Οι κάτοικοι του Νακάλι θυμούνται τη νύχτα που εκείνες έχουν ξεχάσει: είχαν τραγουδήσει, χορέψει, κάνει τατουάζ και είχαν γίνει μέρος της παράξενης παρέας του νησιού. Καθώς προσπαθούν να ανασυνθέσουν όσα συνέβησαν, αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν και όσα απέφευγαν να πουν η μία στην άλλη.

Η Ράισα φοβάται πως η Τζο δεν μπορεί να καταλάβει ότι η ζωή της αλλάζει, ενώ η Τζο δεν ξέρει πώς να δεχτεί ότι η φίλη της θα συνεχίσει χωρίς εκείνη. Η σύγκρουσή τους οδηγεί στον αναμενόμενο χωρισμό, όμως η ταινία έχει φροντίσει να τον στηρίξει πάνω σε μια σχέση που παρακολουθούμε από την παιδική τους ηλικία.

Εκεί βρίσκεται και η πιο δυνατή και συναισθηματικά έντονη στιγμή της. Η Ράισα περνά μέσα από τις κοινές τους αναμνήσεις, από τη γνωριμία τους μέχρι όλα εκείνα τα μικρά περιστατικά που τις έκαναν αυτό που είναι. Η ταινία αφήνει για λίγο στην άκρη τον καταιγισμό των εικόνων και στηρίζεται στις ίδιες τις αναμνήσεις, καταλήγοντας σε μια συγκινητική κορύφωση για το πώς οι άνθρωποι που μεγαλώνουν μαζί διαμορφώνουν ο ένας τον άλλον.

Η τελική μάχη με τη Μανάνγκ επιστρέφει την ταινία στη δράση, αυτή τη φορά με το πολύχρωμο Νακάλι να μετατρέπεται σε ένα σκοτεινότερο, σχεδόν τρομακτικό τοπίο. Είναι από τα καλύτερα οπτικά κομμάτια της ταινίας, με τη δυνατότητα της Μανάνγκ να χωρίζει το σώμα της να λειτουργεί ταυτόχρονα και ως εικόνα του επικείμενου χωρισμού των δύο φίλων.

Μια γοητευτική και συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης, που χρησιμοποιεί τέρατα, μαγεία και χαμένες αναμνήσεις για να μιλήσει τελικά για κάτι πολύ πιο απλό: πως οι άνθρωποι που μεγαλώνουν μαζί μας μπορεί κάποτε να φύγουν μακριά, αλλά όσα ζήσαμε μαζί τους συνεχίζουν να αποτελούν κομμάτι του ποιοι είμαστε.

Ομως το «Ξεχασμένο Νησί» δεν καταφέρνει πάντα να διαχειριστεί όσα θέλει να χωρέσει. Η μυθολογία, οι χαρακτήρες, η περιπέτεια, οι οικογενειακές προσδοκίες και το δράμα ενηλικίωσης συνωστίζονται σε μια αφήγηση που κινείται διαρκώς. Σε αρκετά σημεία δε, το animation είναι τόσο γεμάτο ιδέες και πληροφορίες, ώστε η βασική ιστορία δυσκολεύεται να πάρει ανάσα.

Οταν, αντίθετα, η ταινία επιστρέφει στην Τζο και τη Ράισα, βρίσκει την πιο καθαρή φωνή της. Γιατί τελικά δεν ενδιαφέρεται τόσο για το αν μια φιλία μπορεί να μείνει ίδια, όσο για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις και να αποδέχεσαι πως οι άνθρωποι που αγαπάς μπορεί να πάρουν διαφορετικούς δρόμους.

Χρόνια αργότερα, όταν οι δύο φίλες συναντιούνται ξανά, η Τζο έχει γίνει συγγραφέας και έχει μετατρέψει την περιπέτειά τους σε μια σειρά βιβλίων. Η Ράισα έχει προχωρήσει τη δική της ζωή, αλλά οι δυο τους μπορούν ακόμη να μοιραστούν μια τελευταία «best night ever». Δεν χρειάζεται να επιστρέψουν στο παρελθόν. Αρκεί ότι το θυμούνται.

Το «Ξεχασμένο Νησί» είναι ένα πολύχρωμο και ευρηματικό animation, με έναν ξεχωριστό κόσμο, εντυπωσιακή εικαστική ταυτότητα και μια συναισθηματική καρδιά που λειτουργεί καλύτερα όταν η ταινία αφήνει στην άκρη την υπερβολή της. Η αφήγηση είναι συχνά υπερφορτωμένη και δεν εξηγεί πάντα με την απαραίτητη καθαρότητα τους κανόνες του κόσμου της, όμως η σχέση των δύο ηρωίδων δίνει στην περιπέτεια το απαραίτητο βάρος.

Μια γοητευτική και συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης, που χρησιμοποιεί τέρατα, μαγεία και χαμένες αναμνήσεις για να μιλήσει τελικά για κάτι πολύ πιο απλό: πως οι άνθρωποι που μεγαλώνουν μαζί μας μπορεί κάποτε να φύγουν μακριά, αλλά όσα ζήσαμε μαζί τους συνεχίζουν να αποτελούν κομμάτι του ποιοι είμαστε.