Σαν να πηγαίνεις σε πάρτυ τη λάθος μέρα: μια αμηχανία προκαλεί η θέαση αυτής της κωμωδίας, ένα fomo απέναντι σε όσους, Ισπανούς κατά βάση, την είδαν γνωρίζοντας τα... προηγούμενα κεφάλαια, λίγο σαν να δει ένας Νορβηγός την ταινία «Τι Ψυχή θα Παραδώσεις Μωρή», χωρίς να είχε δει τη σειρά.
Η «Aida» ήταν, όντως, μια δημοφιλής, κλασική, τηλεοπτική σειρά-φαινόμενο στην Ισπανία, που διήρκεσε από το 2004 ως το 2014. Η ταινία, ένα ιδιότυπο sequel, βρίσκεται στο 2018 και υποθέτει ότι η σειρά συνεχίζει. Ετσι, «μπαίνει στο άδυτο» των γυρισμάτων, των πραγματικών συντελεστών, όπου οι ηθοποιοί παίζουν τους εαυτούς τους, υποδυόμενοι, ωστόσο, τους χαρακτήρες που έχει πλάσει ο Πάκο Λεόν (του «Σ' Αγαπώ Ισπανικά»), γι' αυτούς/ές και για τον εαυτό του.
Η σάτιρα της τηλεθέασης και του «καθημερινού» είναι ολοζώντανη, το ίδιο και ο σχολιασμός του δικαιωματισμού, της αλλαγής στα ήθη της κοινωνίας μεταξύ του τέλους της σειράς και του σήμερα, των social media και της πολιτικής ορθότητας - όχι τυχαίο ότι η ταινία τοποθετείται στο 2018, δίνοντας ελεύθερο πεδίο για χαριτωμένη καφρίλα.
Η αισθητική, με γρήγορο μοντάζ, ταυτόχρονους διαλόγους διαφορετικών ηρώων που τραβούν την προσοχή μια εδώ και μια εκεί και μια οριακά κιτς διάθεση διατηρεί το κέφι ψηλά. Από την άλλη πλευρά, και με τις άφθονες, προφανώς, αναφορές στην αγαπημένη σειρά να πέφτουν στο κενό στο μη-ισπανικό κοινό, το σενάριο της ταινίας δεν είναι στ' αλήθεια αστείο, αλλά ούτε και τόσο πρωτότυπο ή ανατρεπτικό, ώστε να κρατήσει το ενδιαφέρον αυτόφωτα .