Γεννημένος το 1932 στο Χάλμπερσταντ, ο Αλεξάντερ Κλούγκε ξεκίνησε την καριέρα του ως δικηγόρος. Αναλαμβάνοντας χρέη νομικού συμβούλου στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Ερευνας της Φρανφούρτης γνώρισε τον Τεοντόρ Αντόρνο και έγινε «ο αγαπημένος του γιος», προνομιούχος «κληρονόμος» της Σχολής της Φρανκφούρτης.
Με ήδη ισχυρό οπλοστάσιο γνώσεων και ανοιχτών οριζόντων διανόησης και σκέψης, ο Κλούγκε στράφηκε προς το σινεμά δουλεύοντας το 1958 ως βοηθός του Φριτς Λανγκ.
Το 1962, σε μια από τις πιο ιστορικές στιγμές της πορείας του, θα ανήκε στην ομάδα που υπέγραψαν το μανιφέστο του Ομπερχάουζεν, την διακήρυξη γέννησης του «Νέου Γερμανικού Σινεμά».
«Το παλιό σινεμά είναι νεκρό. Πιστεύουμε σε ένα καινούριο.»
Σε μια εποχή όπου η nouvelle vague είχε ξεκινήσει ήδη την επανάσταση στη Γαλλία και το free cinema πότιζε με ενέσεις ρεαλισμού την αρτηριοσκληρωτική Μ. Βρετανία, στη διχοτομημένη ακόμη Γερμανία μια ομάδα από νέους κινηματογραφιστές έπαιρναν τη σκυτάλη, διακηρύσσοντας την πλήρη «ανεξαρτησία» τους από το παρελθόν του γερμανικού σινεμά.
«Το σινεμά πρέπει να είναι πιο ανεξάρτητο. Ελεύθερο από τις συνήθεις συμβάσεις της βιομηχανίας. Ελεύθερο από τον έλεγχο των εμπορικών συνεργατών του. Ελεύθερο από την καθοδήγηση των χρηματοδοτών του. Εχουμε λεπτομερείς πνευματικές, οργανωτικές και οικονομικές ιδέες για την παραγωγή του νέου γερμανικού σινεμά. Μαζί, είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε κάθε ρίσκο.»
O Αλεξάντερ Κλούγκε στη συνέντευξη Τύπου στο Ομπερχάουζεν το 1962
Μαζί με τους Εντγκαρ Ράιτζ και Χάρο Σενφτ, η ομάδα των «επαναστατών» θα μεγάλωνε τα αμέσως επόμενα χρόνια, συστήνοντας μερικούς από τους σημαντικότερους Γερμανούς δημιουργούς, ανάμεσα στους οποίους ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ο Βέρνερ Σρέτερ, ο Βιμ Βέντερς, ο Χανς-Γιούργκεν Ζίμπεμπεργκ, ο Βέρνερ Χέρτζογκ, η Xέλκε Ζάντερ και άλλοι.
Και το ρίσκο τους ήταν ταυτόχρονα απλό αλλά και σαρωτικό: ένα σινεμά βασισμένο στην καλλιτεχνική ελευθερία, ένα σινεμά που θα κοιτούσε κατάματα την ιστορία της Γερμανίας, ένα σινεμά που θα βασιζόταν ταυτόχρονα στην πρακτική και τη θεωρία, ένα σινεμά που θα μπορούσε επιτέλους να στρέψει το βλέμμα του στη Δύση χωρίς να απαρνηθεί ούτε ίχνος από την καταγωγή του.
Ανεξαρτητοι οικονομικά, οι δημιουργοί του Νέου Γερμανικού Σινεμά ίδρυσαν τις δικές τους εταιρίες παραγωγής, εκμεταλλεύτηκαν τη χρηματοδότηση από την πιο «ελεύθερη» τότε τηλεόραση και παρέδωσαν έναν όγκο εργασίας που έκανε το γερμανικό σινεμά δημοφιλές τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων της χώρας.
Η πρώτη ταινία του Αλεξάντερ Κλούγκε, ανεπίσημου ηγέτη του κινήματος, με τον βαρυσήμαντο τίτλο «Αποχαιρετισμός από το Χτες» (1966) θα κέρδιζε τον Αργυρό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, δίνοντας ώθηση σε μια κινηματογραφική καριέρα που εξαπλώθηκε και στην τηλεόραση, αφού το 1987 ο Κλούγκε ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής προκειμένου να φέρει προγράμματα ποιότητας στη γερμανική τηλεόραση.
Αποχαιρετισμός από το Χθες (1966)
The Artists in the Big Top: Perplexed (1968)
O Αλεξάντερ Κλούγκε με την ηθοποιό του Χάνελορ Χόγκερ στη Βενετία για το «The Artists in the Big Top: Perplexed»
Οι πιο διάσημες ταινίες του είναι το «Αποχαιρετισμός από το Χθες» του 1966 και το «The Artists in the Big Top: Perplexed» με διακρίσεις στο Φεστιβάλ Βενετίας, το «Strongman Ferdinand» του 1976 με βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου στις Κάννες, το «Γερμανία το Φθινόπωρο» του 1978 με διάκριση στη Berlinale σε ένα σύνολο έργου που περιηγήθηκε μέσα στις ατραπούς του πειρaματικού σινεμά - συχνά στη φόρμα της μικρού μήκους ταινίας - αλλά και τους κινηματογράφου - δοκιμίου πριν καταλήξει στην τελευταία του ταινία «Primitive Diversity» που εν έτει 2025 πειραματίστηκε με την τεχνητή νοημόσυνη.
To 2008, παρουσίασε το «News From Ideological Antiquity: Marx-Eisenstein-Capital», που με διάρκεια 9 ωρών ήταν στην πραγματικότητα μια ανασύνθεση του ημιτελούς σχεδίου ταινία του Σεργκέι Αϊζενστάιν για το «Κεφάλαιο» του Καρλ Μαρξ.
News From Ideological Antiquity: Marx-Eisenstein-Capital (2008)
Primitive Diversity (2025)
Ως συγγραφέας, ο Αλεξάντερ Κλούγκε έγραψε μυθοπλασία αλλά και βιβλία κοινωνικής κριτικής, συγκεντρώνοντας βραβεία και διαχρονική αναγνωσιμότητα ανάμεσα στους νέους όλων των εποχών στη Γερμανία.
«Ο κινηματογράφος κάνει τις αισθήσεις πιο πλούσιες, αλλά ο εμπορικός κινηματογράφος τις συγκεντρώνει με την καπιταλιστική έννοια. Το γενικευμένο ενδιαφέρον είναι η δικτατορία του πιθανού. Μια καλή ταινία του Χίτσκοκ έχει νόημα, αλλά ποτέ παρατήρηση. Δεν βρίσκεις πραγματικούς ανθρώπους σε κίνδυνο που να κάνουν με τα πρόσωπά τους ό,τι κάνουν οι ηθοποιοί σε μια ταινία του Χίτσκοκ.»