Polisse: Αστυνομία, ταυτότητα

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 13 MAY 2011  /  Γιώργος Κρασσακόπουλος

Η καθημερινότητα των αστυνομικών της ομάδας προστασίας παιδιών του Παρισιού, μεταφέρεται στην οθόνη σε μια ταινία που ξεκινά γεμάτη ένταση, νεύρο κι αλήθεια, για να καταλήξει γρήγορα μια άμορφη συσσώρευση αποσπασματικών στιγμιοτύπων και μια άσκηση στον ναρκισσισμό για την σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια του.

Πρώην ηθοποιός και τώρα στην τρίτη μόλις ταινία της πίσω από την κάμερα, η Μαϊγουέν (λε Μπεσκό, είναι το επώνυμο που δεν χρησιμοποιεί), δοκιμάζει κάτι αληθινά τολμηρό με μια ταινία που μοιάζει δύσκολη, τόσο στο θέμα, όσο και στην μορφή της. Ακολουθώντας τις ζωές των αστυνομικών μιας ομάδας για την προστασία των παιδιών, φιλοδοξεί να δείξει την ρουτίνα τους στο τμήμα, την εμπλοκή τους με τις σκληρές, συχνά απάνθρωπες υποθέσεις που αντιμετωπίζουν, την ψυχολογία και τις προσωπικότητές τους, τον τρόπο που η δουλειά σημαδεύει την προσωπική τους ζωή.

Το στοίχημα που βάζει, είναι τόσο φιλόδοξο που θα μπορούσε να ξεπεράσει τις δυνατότητες σκηνοθετών πολύ πιο έμπειρων, αλλά ανέλπιστα σχεδόν, στο πρώτο μισό του φιλμ, δείχνει να λειτουργεί. Βοηθούμενη από ένα εξαιρετικό καστ έμπειρων ηθοποιών κι ένα σενάριο που χτίζει αληθοφανείς χαρακτήρες και καταστάσεις, κατορθώνει μέσα από ένα οργανωμένο κινηματογραφικό χάος, να μας συστήσει μια πολυπληθή ομάδα ηρώων, να τους προσδιορίσει ως χαρακτήρες και την ίδια στιγμή να μας βυθίσει σε μια αληθοφανή αναπαράσταση του τι ακριβώς και πόσο δύσκολη είναι η δουλειά τους, όχι μόνο σε πρακτικό αλλά και σε ψυχολογικό επίπεδο.

Τι κρίμα λοιπόν, που παρά το εντυπωσιακό αυτό ξεκίνημα, το φιλμ καταλήγει να παραπαίει, από την στιγμή που η ίδια η σκηνοθέτης εμπλέκεται στη δράση, κρατώντας τον ρόλο μιας φωτογράφου που καταγράφει τις αποστολές της ομάδας. Στην αρχή σιωπηλή παρατηρητής, στη συνέχεια καταλυτική παρουσία για ένα τουλάχιστον από τα μέλη του αστυνομικού σώματος, με μια προσωπική ιστορία που μοιάζει αδιάφορη από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή, πυροβολεί ή ίδια την ταινία της στο πόδι.

Κι αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Η διάρκεια του φιλμ κουράζει, τα όσα συμβαίνουν μοιάζουν από ένα σημείο και μετά επαναλαμβανόμενα, η ανάγκη για κορύφωση οδηγεί το σενάριο σε μερικές κακόγουστα υπερβολικές στιγμές, που αντί να προσθέτουν, αφαιρούν από την δύναμη του τελικού αποτελέσματος.

Σύμφωνα με την ίδια τη Μαϊγουεν, η ταινία προέκυψε όταν είδε στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ για την υπαρκτή αυτή ομάδα της αστυνομίας και θέλησε αμέσως, να κάνει μια ταινία γι αυτούς. Η γνωριμία της, με αληθινούς αστυνομικούς οδήγησε στη συγγραφή του σεναρίου κάτι που είναι εμφανές, τουλάχιστον στην αρχή του φιλμ. Όσο η ταινία αντιμετωπίζει τους χαρακτήρες της σαν αληθινούς ανθρώπους, δίχως να αρνείται τα ελαττώματα, τις αδυναμίες τα πάθη τους, τα πράγματα δείχνουν να λειτουργούν άψογα. Όταν αρχίζει να τους βλέπει όμως σαν σχηματικούς ήρωες ενός δράματος με κοινωνικό μήνυμα, ή ακόμη χειρότερα σαν δευτερεύοντες χαρακτήρες σε μια ιστορία που εξυπηρετεί κυρίως τον ναρκισσισμό της Μαϊγουέν, χάνει το πραγματικό του κέντρο βάρους και παίρνει το σχήμα μια επώδυνα χαμένης ευκαιρίας.

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.