O Μπατίστ δουλεύει τα πρωινά σε ένα τηλεφωνικό κέντρο για ασφάλειες οικιακών ζώων. Το βράδυ ανεβαίνει στη σκηνή ως ένας χαρισματικός μίμος σε ένα one man show που για την ώρα έχει το δικό του κοινό, αλλά δεν μπορεί να του εξασφαλίσει το προς το ζην.
Ενα βράδυ, μετά από μια παράσταση, θα τον επισκεφτεί o Πιερ, ένας διάσημος συγγραφέας που θα του κάνει μια… ανήθικη πρόταση. Υποχρεωμένος να τελειώσει το νέο του βιβλίο σε συγκεκριμένο deadline χρειάζεται κάποιον να τον απαλλάξει απο το κινητό του, όσους δηλαδή τον καλούν καθημερινά αποσπώντας τον από το γράψιμο. Ο Μπατίστ θα διστάσει αλλά θα δεχτεί την πρόκληση. Θα μάθει να μιμείται στην εντέλεια τον συγγραφέα και θα αρχίσει να ζει σαν να ήταν αυτός, απαντώντας σε κλήσεις του ατζέντη του που τον πιέζει να τελειώσει το βιβλίο, του πατέρα του που τον μισεί, της κόρης του που τον συμβουλεύεται καθημερινά για τα ερωτικά της, την πρώην σύζυγό του που του ζητάει αύξηση στη διατροφή και μια γυναίκα που άφησε πίσω για το τίποτα.
Οποίος πει ότι η συνέχεια δεν είναι προβλέψιμη, θα πει μάλλον ψέματα, σαν αυτά που λέει ο Μπατίστ στους «αγνώστους» με τους οποίους συνομιλεί καθημερινά. Ή μήπως τελικά τους λέει την αλήθεια; Μήπως είναι η πρώτη φορά που ο Πιερ ασχολείται κανονικά με τους δικούς του ανθρώπους; Και μήπως και για τον Μπατίστ είναι αυτή η πρώτη φορά που «συνδέεται» με κάποιον; Και τι θα συμβεί όταν ο Μπατίστ θα χριστεί αυτόκλητος διορθωτής της χαοτικής ζωής του Πιερ και θα προσπαθήσει να γίνει καλός γιος, καλύτερος πατέρας και ο τέλειος εραστής;
Βασισμένο πάνω σε μια πολύ απλή ιδέα που όμως «ανοίγει» σε μια υπαρξιακή αναζήτησή για την ταυτότητα, την ευτυχία και τις ζωές των… άλλων, το φιλμ του Φαμπιέν Γκοντέ διατηρεί από το πρώτο μέχρι το τελευταίο του λεπτό μια ελαφρότητα που το κάνει να ρέει, σαν μια ιστορία που κάποια στιγμή άκουσες από κάποιον και θεώρησες απίστευτη. Που όμως εδώ γίνεται πιστευτή γιατί στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Ντενί Πονταλιντές διασκεδάζει με τη στόφα του σε ένα ρόλο που φαίνεται να του… μοιάζει, ενώ ο Σαλίφ Σισέ δίνει εδώ μια μεγάλη ερμηνεία που διασχίζει από την ντροπή μέχρι την ενηλικίωση και από τη μελαγχολία μέχρι την πηγαία κωμωδία σε μια γκάμα που παίζει αλάνθαστα με την έννοια του αξιολάτρευτου.
Τίποτα που να μην έχεις ξαναδεί και τίποτα που να ανεβάζει θεαματικά τον μέσο όρο της γαλλικής κωμωδίας που καταφέρνει, με μικρές μόνο εξαιρέσεις, να στέκεται σε μια αξιοπρεπή πίστα feelgood ταινίας για όλη την οικογένεια. Κάτι όμως λίγο περισσότερο αυτή εδώ η μικρή ταινία που καταφέρνει να σε βάλει στο κέντρο της και με απλά σταθερά βήματα να σε… ξε-γελάσει για τις τελικά πολύ καλές της προθέσεις.