Τα θερινά της Θεσσαλονίκης ανοίγουν ξανά και κάπως έτσι, σχεδόν αθόρυβα, μπαίνει σε τροχιά το καλοκαίρι. Η αγαπημένη περίοδος πολλών, σινεφίλ και μή. Μια μικρή, επαναλαμβανόμενη τελετουργία που επιστρέφει κάθε χρόνο ίδια και διαφορετική.
Τα θερινά δεν σηματοδοτούν απλώς την έναρξη της σεζόν αλλά επαναφέρουν έναν τρόπο θέασης και συνύπαρξης που μοιάζει να αντιστέκεται στον χρόνο. Μπορεί να έχουν λιγοστέψει, όμως όσα παραμένουν κουβαλούν ακόμη μια αγάπη για το σινεμά που δύσκολα μεταφράζεται σε κλειστές αίθουσες.
Κάπου ανάμεσα σε αυτά, αρχίζει και φέτος η διαδρομή. Το ερώτημα είναι πάντα το ίδιο: ποια θα είναι η πρώτη στάση;
Απόλλων | Σαρανταπόρου 4
Ο Απόλλωνας ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των θερινών που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Μοιάζει να υπήρχε πάντα εκεί, σταθερός, γνώριμος, σχεδόν αυτονόητος μέσα στον χάρτη της πόλης. Φέτος ανοίγει την Παρασκευή 1 Μαΐου με διπλή προβολή, όπως ταιριάζει σε μια σωστή τελετή έναρξης. Η αρχή γίνεται με τη νυχτερινή, υπνωτική μελαγχολία του Chungking Express του Γουόνγκ Καρ Γουάι, πριν δώσει τη θέση της στο Φτηνά Τσιγάρα του Ρένου Χαραλαμπίδη, μια ταινία που έχει αποκτήσει, σχεδόν ανεπαίσθητα, τον χαρακτήρα θερινού ραντεβού που επαναλαμβάνεται.
Το πρόγραμμα κινείται ξανά στον γνώριμο άξονα: επανεκδόσεις, αφιερώματα, μικρές κινηματογραφικές επιστροφές. Ανάμεσά τους, το αφιέρωμα στον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, που ξεκινά στις 4 Μαΐου με το Φάννυ και Αλέξανδρος και εκτείνεται μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Ναταλί | Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου
Το Ναταλί ακολουθεί έναν πιο ανάλαφρο, ποπ ρυθμό που αυτό αποτελεί διαχρονικά μέρος της ταυτότητάς του. Η έναρξη γίνεται την Πέμπτη 30 Απριλίου με το Ο Διάβολος Φοράει Prada 2, ενώ από την επόμενη ημέρα το πρόγραμμα περνά σε διπλές προβολές. Από τη μία η νέα δουλειά του Ντέιβιντ Φράνκελ, από την άλλη το πρώτο Twilight, ένα φαινόμενο που καθόρισε την ποπκουλτούρα μια ολόκληρη γενιά θεατών.
Η συνύπαρξη της μυθοπλασίας με την πανσέληνο της νύχτας της 1ης Μαΐου, γεννά μια παράξενη ισορροπία που θα κάνει την κινηματογραφική εμπειρία ακόμα πιο έντονη.
Σινέ Αλεξ | Αγίας Σοφίας & Ολύμπου
Το Άλεξ δεν είναι απλώς ένας κινηματογράφος, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορία της πόλης. Από το 1968 μέχρι σήμερα, διατηρεί εκείνη την αίσθηση συνέχειας που δύσκολα συναντάται πια. Ο χώρος, καταπράσινος και προσεγμένος, εξακολουθεί να προσφέρει μια ευχάριστη ανάσα στο κέντρο της πόλης. Οι καρέκλες σκηνοθέτη, τα μεταλλικά τραπεζάκια και η λιτή φροντίδα των λεπτομερειών συνθέτουν ένα σκηνικό με διακριτική, διαχρονική γοητεία.
Η φετινή έναρξη στις 6 Μαΐου γίνεται με το Πυρετός το Σαββατόβραδο και ελεύθερη είσοδο. Μια επιλογή που μοιάζει σχεδόν αυτονόητη: ρυθμός, κίνηση και μια πίστα που δεν σβήνει ποτέ.
Θερινός Κινηματογράφος Ελληνίς | Λεωφόρος Στρατού 11
Το Ελληνίς, στο κέντρο της πόλης, διαμορφώνει έναν μικρό χώρο απόδρασης μέσα στον αστικό ιστό. Τα χρώματα, η διακόσμηση και ο τρόπος που έχει διαμορφωθεί παραπέμπουν διακριτικά σε κυκλαδίτικο τοπίο — ή έστω στην αίσθησή του. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, παραμένει ένα σταθερό σημείο συνάντησης για θερινό σινεμά κάτω από τα αστέρια, με απλότητα και συνέπεια.
Η σεζόν ανοίγει τη Δευτέρα 4 Μαΐου με δύο προβολές: το I Was a Stranger του Μπραντ Αντερσεν και το Michael του Αντουάν Φουκουά. Ένα πρόγραμμα που δείχνει σαφή κατεύθυνση: ιστορίες που απορροφούν και κρατούν.
Σινεμά με Θέα | Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Υπάρχουν θερινοί κινηματογράφοι που βασίζονται αποκλειστικά στο πρόγραμμά τους και άλλοι που επενδύουν στην εμπειρία συνολικά. Το «Σινεμά με Θέα» ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Στην ταράτσα του Μεγάρου Μουσικής, με τον Θερμαϊκό να ανοίγεται μπροστά, οι προβολές αποκτούν μια επιπλέον διάσταση. Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το πρόγραμμα κινείται σε πιο σινεφίλ διαδρομές, διατηρώντας μια ισορροπία ανάμεσα στο απαιτητικό και το απολαυστικό.
Η ημερομηνία έναρξης δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί. Ωστόσο, η παρουσία του μέσα στο καλοκαίρι θεωρείται δεδομένη ως μια σταθερά που επιστρέφει στον χρόνο της.
Η Θεσσαλονίκη ήταν πάντα τα θερινά της. Ανάμεσα σε πολυκατοικίες και στενά, αυτά τα σινεμά λειτουργούν ως μικρές αποδράσεις μέσα στον ίδιο τον αστικό ιστό. Χώροι όπου η μοναχική θέαση συναντά μια παράξενη, σιωπηλή συλλογικότητα. Εκεί όπου μια ταινία γίνεται αφορμή για κουβέντα, για βλέμματα, για εκείνη τη σύντομη παύση πριν ανάψουν ξανά τα φώτα.
Κάθε καλοκαίρι, με τον ίδιο σχεδόν τρόπο, η πόλη επιστρέφει σε αυτή την εκδοχή του εαυτού της.
