Τον τελευταίο καιρό, οι κινηματογραφικές μεταφορές των διαφόρων σειρών anime παλεύουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στο fan service και στην αυτόνομη κινηματογραφική εμπειρία. Σε ένα τέτοιο λεπτό σχοινί φαίνεται να προσπαθεί να ισορροπήσει και η νέα περιπέτεια του Ριμούρου με τίτλο «That Time I Got Reincarnated as a Slime – Η Ταινία: Τα Δάκρυα της Γαλάζιας Θάλασσας». Η ταινία επιχειρεί να επεκτείνει τον κόσμο της σειράς με μεγαλύτερη κλίμακα και πιο φιλόδοξες συγκρούσεις, όμως από νωρίς γίνεται σαφές πως η πρόθεσή της να εντυπωσιάσει οπτικά υπερβαίνει την ανάγκη για ουσιαστική αφήγηση.
Μετά την ολοκλήρωση της τελετής έναρξης της Ομοσπονδίας του Δαιμονικού Βασιλείου Τέμπεστ, ο Ριμούρου και οι σύντροφοί του προσκαλούνται από την Ουράνια Αυτοκράτειρα Ελμεσία της μεγάλης φυλής των ξωτικών, της Δυναστείας των Μάγων Θάλιον, να επισκεφθούν το ιδιωτικό νησί-θέρετρό της. Καθώς η ομάδα απολαμβάνει τις σύντομες διακοπές της, εμφανίζεται μια μυστηριώδης γυναίκα με το όνομα Γιούρα. Ενα νέο περιστατικό αρχίζει να ξετυλίγεται με φόντο την απέραντη γαλάζια θάλασσα.
Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση ότι η ταινία θέλει να πει περισσότερα απ’ όσα τελικά καταφέρνει να αρθρώσει, καθώς οι ιδέες για πολιτικές εντάσεις και προσωπικές διαδρομές παραμένουν σε επιφανειακό επίπεδο, ενώ η ιστορία σπάνια αποκτά το βάρος που απαιτείται για να στηρίξει τις εξελίξεις, δημιουργώντας μια παράξενη απόσταση ανάμεσα σε όσα διακυβεύονται και σε όσα τελικά σου παραδίδει μέχρι το φινάλε.
Σκηνοθετικά, η ταινία κινείται με ασφάλεια μέσα σε γνώριμα μοτίβα. Οι σκηνές δράσης έχουν ρυθμό και καθαρότητα, αλλά λείπει η ιδιαίτερη ταυτότητα που θα τις έκανε πραγματικά αξέχαστες, υπερτερώντας ένα θέαμα που ποτέ δεν απογειώνεται. Αλλά το σενάριο είναι ίσως το πιο αδύναμο χαρτί του. Παρά τις ενδιαφέρουσες βάσεις, η εξέλιξη μοιάζει βιαστική και συχνά αποσπασματική. Τα μηνύματα περί συνύπαρξης, εμπιστοσύνης και ευθύνης περνάνε αλλά, χωρίς καμία συναισθηματική ένταση και, κυρίως, σύνδεση με τους χαρακτήρες, δεν σε ακουμπάνε καν. Ολα λειτουργούν μηχανικά, τίποτα όμως δεν κορυφώνεται πραγματικά.
Εκεί όπου ίσως η ταινία βρίσκει περισσότερα τη δύναμή της είναι στο animation. Τα χρώματα, οι υφές και κυρίως η κλιμάκωση στο φινάλε αποδεικνύουν τη δυναμική του studio, προσφέροντας στιγμές καθαρής οπτικής απόλαυσης που κρατούν το ενδιαφέρον ζωντανό ακόμη και όταν η αφήγηση αδυνατεί να ακολουθήσει.
Το «That Time I Got Reincarnated as a Slime – Η Ταινία: Τα Δάκρυα της Γαλάζιας Θάλασσας» είναι μια από εκείνες τις ταινίες που δεν είναι απαραίτητα κακές, αλλά δεν έχουν όμως και τίποτα το ιδιαίτερο που θα τις κάνει να ξεχωρίζουν. Παραμένει μια ευχάριστη, οπτικά προσεγμένη εμπειρία που δύσκολα θα αγγίξει πέρα από τον πυρήνα των φίλων της σειράς, αφήνοντας την αίσθηση μιας ευκαιρίας που θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί πολύ περισσότερο.