Ο Σάο Καν, ο σκοτεινός Aρχοντας του Outworld συνθλίβει τον Βασιλιά Τζέροντ σε μία οδυνηρή μονομαχία και κατακτά το βασίλειό της Edenia, μπροστά στα μάτια της μικρής του κόρης - της Πριγκίπισσας Κιτάνα. Επόμενη στάση μετά από 20 χρόνια: το Βασίλειο της Γης. Eνα τουρνουά πολεμιστών από τα δύο βασίλεια θα καθορίσει αν ο Σάο Καν θα γίνει ο κυρίαρχος όλων και η ομάδα της Earthrealm είναι μείον έναν μαχητή.
Για αυτό αναζητούν τον Τζόνι Κέιτζ - έναν ξοφλημένο, πρώην πρωταθλητή πολεμικών τεχνών και πάλαι ποτέ σταρ φτηνών ταινιών του είδους. Τον βρίσκουν στο ComicCon, να μην τον πλησιάζει κανείς για αυτόγραφο, φωτογραφίες, merchandise. Ο Τζόνι Κέιτζ δεν πείθεται, αλλά δεν έχει και επιλογή: τον τηλεμεταφέρουν στον Outworld και το πρωτάθλημα ξεκινά. Μόνο που οι αγωνιστές της Earthrealm έχουν μία κρυφή σύμμαχο: την Πριγκίπισσα Κιτάνα που δύο δεκαετίες μετά θέλει να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα της.
Το 1995, το δημοφιλές παιχνίδι είχε πρωτομεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη με ένα καστ που ήθελε τον Κριστόφ Λαμπέρ στον ρόλο του Σάο Καν, την Ταλίζα Σότο ως Κιτάνα, τον Λίντεν Ασμπι στο ρόλο του Τζόνι Κέιτζ και την Mπρίτζετ Γουίλσον σ' αυτόν της Σόνια (η οποία έκανε όλες τις σκηνές μάχης χωρίς κασκαντέρ). Τριάντα χρόνια πριν τα σκηνικά ήταν κατά μεγάλο βαθμό φυσικά, οι μάχες λιγότερο επεξεργασμένες από εφέ, το αποτέλεσμα πιο σωματικό. Η Σόνια έσπαγε το κεφάλι το Κέιτο ανάμεσα στα πόδια της και το ένιωθες στην καρέκλα σου. Ομως, για τους φανατικούς gamers, το σενάριο ήταν μία προδοσία. Επικεντρωμένο στο Earthrealm βασίλειο - «σαν να ντρέπεται που η πραγματική ιστορία είναι το Outworld».
Το 2021, ο Σάιμον ΜακΚόιντ αναλαμβάνει το reboot και τώρα επιστρέφει με το σίκουελ και με μία φαρέτρα γεμάτη από νέα εργαλεία. Το ΑΙ έχει ζωγραφίσει στην οθόνη ολόκληρους κόσμους, έχει πολλαπλασιάσει κομπάρσους, έχει επιτρέψει μονομαχίες να γίνονται στον αέρα. Ομως... απογοητευτικά «φτηνά». Σε όλα τα επίπεδα παραγωγής, το αποτέλεσμα μοιάζει ευτελές, πρόχειρο, επιφανειακό. Παράλληλα, παρόλο το ότι είναι κατανοητό ότι δεν μπορείς να έχεις σεναριακές απαιτήσεις από ένα υλικό που προέρχεται από video game, η ιστορία είναι επίσης αδούλευτη και ασυνάρτητη. Ακόμα και οι ίδιες οι μάχες μοιάζουν τζούφιες. Δεν μεταφέρουν την ένταση, απλώς στη δείχνουν.
Παρόλα αυτά, πιο πιστό στο game, κρατά τον άξονα της δράσης στο Outworld και βάζει στο επίκεντρο την Πριγκίπισσα Κιτάνα, δικαιώνοντας την ιστορία της. Η Αντελαϊν Ρούντολφ την ερμηνεύει με ορμή και δυνατούς ώμους, ενώ και η Τάτι Γκάμπριελ, στο ρόλο της φίλης και συμπολεμίστριά της Τζέιντ κλέβει πολλές φορές την παράσταση.
Η αντίστοιχη ομάδα των Earthrealmers είναι βαρετή. Και το ξέρουν. Για αυτό έχουν γράψει τον Τζόνι Κέιτζ ως αυτοσαρκαζόμενο ξοφλημένο (αντί για αλαζόνα κωλόπαιδο - ο ρόλος αυτός τώρα έχει πάει στον νεκραναστημένο Κέιτο). Και αυτοί οι δυο προσφέρουν τις πιο χιομοριστικές ατάκες, τα πιο ειρωνικά τρολαρίσματα - ανάσες comic relief, σάτιρας, σπιρτάδας, καλοδεχούμενης υπονόμευσης μίας πραγματικότητας που δεν μπορείς να πάρεις σοβαρά.
Αυτό βέβαια μπορεί να χαλάσει τους πιουρίστες gamers, γιατί αλλοιώνει το χαρακτήρα του παιχνιδιού. Για όλους τους υπόλοιπους εμάς όμως, ήταν ανακουφιστικό.