Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Μπορεί ο Μάρτιν ΜακΝτόνα να επιμένει κινηματογραφικά (ειδικά μετά τους αναμφισβήτητους θριάμβους των «Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» και «Τα Πνεύματα του Ινισέριν»), η αλήθεια όμως είναι ότι ποτέ δεν σταμάτησε να σκέφτεται θεατρικά. Πίσω από τα εντυπωσιακά επιλεγμένα φυσικά τοπία, πέρα από την προσεγμένη κινηματογράφηση που αποτυπώνει πρόσωπα και ορίζοντες σε θαυμαστούς φωτισμούς και πέρα από όποια σκηνοθετικό τρικ μπορεί να καμουφλάρει την πραγματική δύναμή του ως κινηματογραφιστή, ο ΜακΝτόνα πάντα παραμένει ένας δημιουργός που βλέπει την κάθε ταινία πάνω σε ένα υπερμέγεθες θεατρικό σανίδι, όπου η μεγαλύτερη δύναμη έρχεται από την ισχύ των λέξεων και τις αλληλοεπιδρώσες δυνάμεις ανάμεσα στους χαρακτήρες των ιστοριών του.
Για αυτό και είτε πρόκειται για ένα κρυφογουέστερν όπως το «Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι», είτε για ένα buddy comedy όπως τα «Τα Πνεύματα του Ινισέριν», πόσο μάλλον για ένα ψευτοκατασκοπικό (επιφανειακά αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικά κωμικό) θρίλερ όπως το «Wild Horse Nine», η ουσία παραμένει πως ο ΜακΝτόνα χρησιμοποιεί τα είδη, τις τοποθεσίες και τα κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά ως απλή διακόσμηση για κάθε ενδοσκοπική και άκρως ανθρωποκεντρική αφήγηση που στήνει.
Διαβάστε ακόμα: Βενετία 2026: Κύριε Μάλκοβιτς πώς αισθάνεστε που έχετε το Οσκαρ στο τσεπάκι;
Ετσι και στο «Wild Horse Nine», το ιστορικό πλαίσιο της ταινίας είναι απλά η αφορμή. Λίγο πριν το πραξικόπημα της Χιλής το 1973, οι πράκτορες της CIA Κρις (Τζον Μάλκοβιτς) και Λι (Σαμ Ρόκγουελ) αποστέλλονται από το Σαντιάγο της Χιλής στο Νησί του Πάσχα από τον προϊστάμενό τους, τον Εμ Τζέι (Στιβ Μπουσέμι), χωρίς προφανή αρχικά συγκεκριμένο στόχο. Ανάμεσα όμως στα εμβληματικά αγάλματα του νησιού και την συνάντησή τους με δύο επαναστάτριες φοιτήτριες που επιμένουν να μην συμβιβάσουν την οπτική τους, οι δύο μακροχρόνιοι συνεργάτες θα παλέψουν με το σκοτεινό παρελθόν τους, θα ανατρέψουν σε παλαιότερες και τρέχουσες συνωμοσίες, θα συνειδητοποιήσουν την πραγματική έκταση της μεταξύ τους εμπιστοσύνης και θα ανακαλύψουν τον αληθινό στόχο της διαδρομής τους, ακόμα κι αν αυτό καταστρέψει μια και καλή το ταξίδι τους σε αυτόν τον απομακρυσμένο παράδεισο.
Η δομή που ακολουθεί ο ΜακΝτόνα είναι γνώριμη σε όσους τον γνωρίζουν, αυτό όμως δεν την καθιστά λιγότερο θαυμαστή. Η σκωπτική ματιά που αντιμετωπίζει με σκοτεινό χιούμορ κάθε κίνδυνο, το λεπτοδουλεμένο χτίσιμο πολύπλοκων χαρακτήρων που είναι το ίδιο οικείοι όσο και αποκρουστικοί, ο σουρεαλισμός και η υπερβολή που συνυπάρχουν σε κάθε κοινότυπη και συνηθισμένη στιγμή της καθημερινότητας και η συνεχώς αυξανόμενη αίσθηση ασφυξίας που αναιρεί σταδιακά κάθε αίσθησης ελαφρότητας αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία της γραφής του που δεν είναι απλά αναμενόμενα αλλά αποτελούν πλέον προαπαιτούμενα για την επιτυχία της αφήγησης και της ικανότητάς της να παρασύρει τον θεατή σε συναισθηματικούς κόσμους τόσο διαφορετικούς αλλά και – παραδόξως – απόλυτα ταυτίσιμους.
Γιατί πέρα από κάθε αφηγηματικό τρικ και ανεξάρτητα από κάθε σαρκαστική προσέγγιση σε απόλυτα δραματικές καταστάσεις, αυτό που καταφέρνει εντυπωσιακά ο ΜακΝτόνα είναι να ξεγυμνώνει συναισθηματικά τους πρωταγωνιστές του, να καταρρίπτει όλες τους τις άμυνες και να τους αφήνει έκθετους στις πιο βαθιές τους ανασφάλειες, όσο κι αν εξωτερικά προβάλλουν αγέρωχοι, όντας ικανοί για το κακό (και το ακόμη χειρότερο).
Πιστό στις θεατρικές καταβολές του, το «Wild Horse Nine» αποτελεί μια γνήσια ελληνική τραγωδία, με τους ήρωες εγκλωβισμένους από τις πράξεις τους και απόλυτα ορισμένους από το παρελθόν τους, με την αναζήτηση της κάθαρσης (ή του Παραδείσου) να είναι που κινεί κάθε σύγκρουση και κάθε προσωπική επιφοίτηση, όσο τα διάσημα αγάλματα αλλά και τα άγρια άλογα των νήσων του Πάσχα παρακολουθούν (και κατά στιγμές επεμβαίνουν) ως εναλλακτικός Χορός. Είναι μια συνταγή προορισμένη να επιτύχει, με τον Μάρτιν ΜακΝτόνα να κάμπτει σταδιακά κάθε άμυνα του θεατή, οδηγώντας τον με απόλυτο έλεγχο σε ένα αναπόφευκτο φινάλε συναισθηματικής παράδοσης.
Μέσα σε όλα αυτά, ο Τζον Μάλκοβιτς μοιάζει καταδικασμένος να πρωταγωνιστήσει σε όλες τις συζητήσεις της επερχόμενης προ-οσκαρικής σεζόν, προσφέροντας μια ενδοσκοπική, κατά στιγμές τρυφερή και κατά στιγμές συναισθηματικά βίαια ερμηνεία, η οποία απλά αποδεικνύει την ικανότητά του να μετατρέπει σε όπλο κάθε μα κάθε στοιχείο του εαυτού του, από τον τρόπο με τον οποίο μεταβάλλει το βλέμμα του μέχρι τον τόνο με τον οποίο επιβάλλει την φωνή του και από κάθε πλατύ χαμόγελο μέχρι ένα ανεπαίσθητο κούνημα του δαχτύλου του. Δεν υπήρχε αμφισβήτηση ότι αποτελεί έναν από τους καλύτερους εν ζωή ηθοποιούς, όμως ευχαριστούμε, Μάρτιν ΜακΝτόνα, για την υπενθύμιση.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.