Το Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη (αποστολή: Λήδα Γαλανού, Βένα Γεωργακοπούλου, Ρόμπυ Εκσιέλ, Μανώλης Κρανάκης), παρακολουθεί ταινίες και παράλληλες δράσεις και σημειώνει τις ενδιαφέρουσες τοποθεσίες στον κινηματογραφικό χάρτη.
Με έναν μαγικό τρόπο, ο τίτλος του νέου ντοκιμαντέρ της Maria Cyber «Ζουμε Αναμεσά Σας» θα μπορούσε να είναι ο γενικός τίτλος ενός ολόκληρου φεστιβάλ που από ταινία σε ταινία - καθώς οι μέρες προχωρούν και βλέπουμε ολοένα και περισσότερες επιλογές του - δίνει χώρο σε αυτό που δεν είναι ορατό με το πρώτο μάτι.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Αυτό δηλαδή που κάνει η Μαρία Κατσικαδάκου (aka Maria Cyber). σε ένα ορθά πρωτίστως «εκπαιδευτικό», αλλά και τόσο βαθιά ανθρώπινο ντοκιμαντέρ για τους ανθρώπους με διαβήτη. Μέσα από τη δική της κοινότητα φίλων και συνοδοιπόρων στις... ενέσεις ινσουλίνης, η Maria Cyber μεταφέρει με χιούμορ, αυτοσαρκασμό αλλά και όλα τα σωστά ερωτήματα που περιμένουν απαντήσεις την καθημερινότητα των ανθρώπων με διαβήτη. Και εκτός από την ίδια την ζωή με το διαβήτη, το ντοκιμαντέρ της αναδεικνύει αυτό που διατρέχει εδώ και δεκαετίες τη ζωή της και τα «έργα» της ως ακτιβίστρια των LGBTQI+ και ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά και ως ένα υπέροχο μυαλό: την ανάγκη της αλληλεγγύης, τη σημασία του να μην νιώθεις μόνος σε έναν κόσμο που κάνει τα πάντα για να νιώθεις ακριβώς έτσι.
Οπως τόνισε ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης που παρουσίασε την προβολή: «Η Μαρία Κατσικαδάκου είναι μια ξεχωριστή και λαμπερή προσωπικότητα, που έχει διαγράψει σημαντική πορεία σε όλους τους αγώνες για προάσπιση και προστασία δικαιωμάτων. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι ότι βρίσκει τον τρόπο να μετατρέπει σε ποίηση τα όσα βιώνει και μας κάνει κοινωνούς σε αυτά τα βιώματα. Το ντοκιμαντέρ που θα δούμε είναι για τον διαβήτη, και με πολύ χιούμορ η σκηνοθέτρια μας εισάγει σε αυτόν τον κόσμο, μιλώντας για πράγματα που οφείλουμε να ακούσουμε όλες και όλοι».
Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ της Μαρίας Cyber στις Ειδικές Προβολές του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης υπήρξε μια στιγμή από αυτές που η «αλήθεια» της ζωής αποδεικνύεται το πιο ισχυρό τεκμήριο, ακόμη περισσότερο και από την ίδια την (όποια) τέχνη.
Ζουν Αναμεσά Μας και όσοι μπόρεσαν χθες για πρώτη φορά να απολαύσουν ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ντοκιμαντέρ, το «Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η Γιαγιά Μου» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου που έφτασε στο Φεστιβάλ πλήρως προσβάσιμο για να γιορτάσει τα 30 χρόνια του.
H προβολή ήταν προσβάσιμη όχι μόνο σε θεατές κωφούς, βαρήκοους και με προβλήματα όρασης, αλλά για πρώτη φορά και σε νευροδιαφορετικούς θεατές. Ηταν η την πρώτη φορά που ένα ντοκιμαντέρ προβάλλεται σε συνθήκες επαυξημένης προσβασιμότητας στην Ελλάδα, μέσα από τη χρήση κινηματογραφικών εικονογραμμάτων (FilmpiX), ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την εμπειρία θέασης για νευροδιαφορετικούς ανθρώπους. Παράλληλα, η προβολή ήταν αισθητηριακά φιλικη (sensory friendly), με χαμηλότερο ήχο και φως, με στόχο να μπορούν να την απολαύσουν άτομα που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού. Διαβάστε εδώ περισσότερα για την προβολή και τις συνθήκες προσβασιμότητας.
Αφανείς ήρωες που γίνονται ορατοί μέσω των ταινιών και οι ξεχασμένοι ηθοποιοί του Φωκίωνα Μπόγρη στο «Σωνιέρου 4», μέσα από την ιστορία του Κώστα Στεφανάκη, οι μουσικοί και οι «τελετάρχες» στο «Γιατί Είναι Μαύρα τα Βουνά: Τελετές» του Φοίβου Κοντογιάννη, οι καλλιεργητές κακάο στο «Bitter Chocolate» του Αλέξανδρου Σκούρα, οι «κάτοικοι» της Ομόνοιας στην «Πλατεία Αοράτων» του Θόδωρου Σελέκου, ένας ή περισσότεροι σε κάθε ταινία που προβάλλεται στο Φεστιβάλ.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Flix βλέπει και γράφει για ταινίες από το πρόγραμμα του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Σωνιέρου 4 (The Golden Grip) του Φωκίωνα Μπόγρη | Διεθνές Διαγωνιστικό
Ποιος να το περίμενε ότι ο Φωκίων Μπόγρης, έχοντάς μας συνηθίσει σ' ένα σινεμά σκληρότητας, βίας, αναφορικότητας, θα έκανε την πιο ρομαντική ταινία που έχουμε δει τελευταία. Γιατί αυτό είναι το «Σωνιέρου 4», ένας εκλεκτικός φόρος τιμής στον ηθοποιό Κώστα Στεφανάκη, μαζί στην τέχνη του σινεμά και στους ανθρώπους που επίμονα κυνήγησαν ένα όνειρο.
Η πορεία του είναι γραμμική, η ουσία του κάθε άλλο. Η ιστορία του Στεφανάκη έχει τη στόφα των ίδιων των ταινιών ενός νεορεαλισμού, ενός Καζάν, αλλά και μιας λατρεμένης b-movie για λίγους. Γιατί λιγότερη ήταν, τελικά, η φήμη του και πιο παραγνωρισμένη η δουλειά του, από τους, πραγματικά, πάνω από 100 ρόλους του και τον αντίκτυπο που η μορφή του, το δυνατό, ευθυτενές κορμί του και η ελαφριά κρητική προφορά του με το συριστικό σίγμα, στις ταινίες όπου έπαιξε.
Κι ήταν ταινίες πραγματικά κάθε είδους, ξεκινώντας από τα τέλη του '60, μια γραμμή που συνδέει τον Φίνο με τον Ομηρο Ευστρατιάδη, τον Κούνδουρο με τον Δημήτρη Βογιατζή, τον Θόδωρο Μαραγκό με τον Σωτήρη Γκορίτσα, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τον Παντελή Βούλγαρη με τον Γκουσγκούνη, το «Διεστραμμένοι από τη Γέννα τους» και τον «Παρθενοκυνηγό», τον Χρυσόστομο Λιάμπο και την Γκρέκα Φιλμ του Λεφάκη με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο. Οι ρόλοι του ακούμπησαν όπου υπήρχε «δράσις, αγωνία και ωμός ρεαλισμός», μπόλικη τσόντα, εμβλήματα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, εμπορικές ταινίες του '80 αλλά και πλήθος από βιντεοταινίες. Μέχρι τον έναν του πρωταγωνιστικό ρόλο, στην «Κάθαρση» που, ουσιαστικά, έφτιαξε για εκείνον ο νεαρότατος τότε, οριακά 30χρονος, Φωκίων Μπόγρης το 2009, διαγράφοντας έτσι αυτός, ο σκηνοθέτης, έναν πλήρη λατρευτικό κύκλο στη σχέση τους.
Το υλικό της ταινίας είναι καταπληκτικό, αποσπάσματα που σπάνια βλέπει το ευρύ κοινό, συνεντεύξεις με τους σωστούς, αυθεντικού ενδιαφέροντος ανθρώπους, με τον Δημήτρη Κολιοδήμο να διαγράφει την πορεία της αφήγησης και τις εμπειρίες τους να μοιράζονται «τεχνίτες» του ελληνικού σινεμά, ένα γκρουπ τόσο ποικιλόμορφο, όσο η καριέρα του Στεφανάκη. Ανάμεσά τους και δίπλα στους πολύ κοντινούς του ανθρώπους, τις οικογένειές του, ο Ομηρος Ευστρατιάδης, ο Μαραγκός, ο Γκορίτσας, η Κίσκα Μανουσέλη, ο Μπιμπίλας, ο Κάλοου, η Ορσαλία-Ελένη Κασσβέτη, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης (που πάντα λείπει) σε πολύτιμη παλιότερη συνέντευξη και ο ίδιος ο Στεφανάκης να μιλά στην κάμερα με το σκληρό παρουσιαστικό του, το τραχύ του πρόσωπο, με μια παιδική εσωστρέφεια και τόσο ευαίσθητο βλέμμα.
Το μοντάζ είναι εξαιρετικό, τόσο σημαντικό σε μια τέτοια ταινία-αποθησαυρισμό, η '70s greexploitation μουσική απολαυστική, αλλά κυρίως εντυπωσιακή η πολύ μεγαλύτερη διάσταση που αγγίζει η ταινία. Γιατί είναι, ταυτόχρονα, μια βιογραφία, αλλά και ολόκληρη η ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και των ανθρώπων του (έστω, των μισών του χρόνων), του μόχθου, της πλάκας και της τρυφερότητας, και του κινηματογράφου όλου του κόσμου γιατί οι αναλογίες ισχύουν στο απόλυτο σ' αυτή την ιδιόμορφη, ανθρωποκεντρική τέχνη. Κι είναι κι ένα πορτρέτο τόσο ταυτισμένο, τελικά, με τη νέα Ελλάδα, ενός αυτοδημιούργητου ανθρώπου που κυνήγησε, όχι πάντα με επιτυχία αλλά με μεγάλη αγάπη, ένα όνειρο, κόντρα στα στερεότυπα. Κι αυτό είναι στ' αλήθεια ρομαντικό, όσο είναι κάθε βήμα για τη δημιουργία μιας ταινίας.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη την Δευτέρα, 9/3, στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης στις 15.00 και στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Λήδα Γαλανού
Πλατεία Αοράτων του Θεόδωρου Σελέκου | Ανοιχτοί Ορίζοντες - Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους
«Είναι παράξενη αυτή η πόλη», θα πει σε κάποια στιγμή της αφαιρετικής, ποιητικής, σαν ανεπαίσθητο ραπάρισμα (με απόηχους από τις απόκοσμες πρόζες του Κωνσταντίνου Βήτα) αφήγηση του Θεόδωρου Σελέκου στο ημίωρο «Πλατεία Αοράτων» που προσομοιάζει περισσότερο σε ένα κινηματογραφικό essay παρά σε ένα ντοκιμαντέρ με την γνώριμη έννοια του όρου.
Ενα δοκίμιο πάνω στην απουσία, ίσως, αφού ο Σελέκος, με προϋπηρεσία σε video clip (ανάμεσα σε άλλα για τους ATH Kids, Saske και Εθισμός), αφηγείται εδώ σε φιλμ μια ή και περισσότερες προσωπικές ιστορίες που συνδέονται με την πόλη. Συνδετικός τους κρίκος το πέρασμα των ανθρώπων από το σημείο μηδέν της «πρωτεύουσας» και το ίχνος που μένει τελικά πάνω στο σώμα των δρόμων, των κρυφών περασμάτων, των στοών, των εγκατελελειμμένων κτιρίων, της ίδια της πλατείας - μυθικής έτσι κι αλλιώς μέσα στις δεκαετίες, τώρα και με νέες μορφές urban ποίησης που εμπλουτίζουν το μύθο της.
Χωρισμένο σε μικρά κεφάλαια, με αφετηρία το πρότζεκτ «Ημερολόγιο Ομόνοιας» της Κωνσταντίνας Θεοδώρου, το «Πλατεία Αοράτων» μεταφέρει την ατμόσφαιρα ενός νουάρ που διαδραματίζεται πάνω στις αλλαγές του φωτός όταν αυτό στρέφεται προς την κίνηση ή την ακινησία της πόλης. Και η υποδηλωτική αφήγηση του Σελέκου επιτείνει αυτήν την αίσθηση μιας μυθοπλασίας που ζωντανεύει μέσα από μια αόρατη στο βλέμμα των πολλών πραγματικότητα - φωτογραφημένη εδώ νατουραλιστικά παρά την επιτηδευμένη «ομορφιά» του φιλμ από τον Εβάν Μαραγκουδάκη και ενορχηστρωμένη από τον Σελέκο σαν μια βόλτα στο κέντρο της πόλης που όλο νιώθεις ότι είσαι μόνος αλλά όλο γύρω σου περιφέρονται φαντάσματα.
Η αποκάλυψη στο φινάλε πως όλα τα κείμενα που ακούγονται έχουν βρεθεί γύρω από την Ομόνοια, έρχεται να ολοκληρώσει αυτό το freestyle ραπάρισμα σε ένα ολοκληρωμένο κυκλικό ποιητικό οδοιπορικό λίγο πιο βαθιά στη σύγχρονη ανησυχία μιας γενιάς που δεν γνώρισε ποτέ live την Ομόνοια στρογγυλή.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Μανώλης Κρανάκης
Μην Ανεβαίνετε Πάνω (Don’t Come Upstairs) του Μάικ Λόμπελ | Ανοιχτοί Ορίζοντες
[Επειδή το κείμενο αναφέρει σημαντικές τροπές της πλοκής του ντοκιμαντέρ, αν έχετε πρόθεση να το δείτε, διαβάστε το κείμενο μετά. Σε κάθε περίπτωση η ταινία λειτουργεί και γνωρίζοντας τι ακριβώς συνέβαινε εκεί… πάνω.]
«Οταν ήμουν 10 ετών, ρώτησα τον πατέρα μου ποια είναι η δουλειά του για μια εργασία στο σχολείο. Μου φώναξε. Και από τότε δεν τον ξαναρώτησα ποτέ.»
Για περίπου 30 χρόνια, ο Μάικ Λόμπελ, η αδερφή του Μελ και ο μικρός του αδελφός Κρις δεν γνώριζαν τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς τους και πρόσβαση στον πάνω όροφο του σπιτιού ήταν απαγορευμένη. Κάτι όμως που στην αρχή έμοιαζε με΄ένα παιδικό παιχνίδι, καθώς τα τρία παιδιά φαντασιώνονταν τι θα μπορούσε να είναι το επάγγελμα του πατέρα τους, εξελίχθηκε με τα χρόνια σε ένα τραύμα που απλώθηκε τόσο στις σχέσεις με τον πατέρα τους και τη μητέρα τους, αλλά και στον τρόπο που οι ίδιοι «ενηλικιώθηκαν» μέσα από τη δημιουργία των δικών τους οικογενειών.
Το ντοκιμαντέρ του Μάικ Λόμπελ - ηθοποιός, με ένα φεγγάρι επτά σεζόν επιτυχίας στο τηλεοπτικό «Degrassi: The Next Generation» - είναι περισσότερο μια απόφαση μιας ολόκληρης οικογένειας να σταθεί μπροστά στην κάμερα και να μιλήσει. Να μιλήσει για ένα μυστικό που υπήρξε καθοριστικό τόσο για την ευημερία της οικογένειας όσο και για τη δυστυχία της. Και να μιλήσει τελικά για θέματα έλλειψης εμπιστοσύνης και ασφάλειας, αλλά και για έναν «μυστηριώδη« πατέρα, ακριβώς τη στιγμή που και τα τέσσερα μέλη της οικογένειας ένιωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν να ζουν όπως και πριν.
Λίγη ώρα μετά από αυτήν την εισαγωγή και ενώ ο Λόμπελ σκηνοθετεί τη ζωή του και της οικογένειάς του μέσα από ευρηματικές μινιατούρες, ανεξάντλητα home movies και με ρυθμό ενός χολιγουντιανού θρίλερ, θα σταθεί και ο ίδιος και εμείς απέναντι στον πατέρα. Και εκεί το «Μην Ανεβαίνετε Πάνω» θα γίνει η ταινία που (δεν) φαντάζεσαι, αφού οι ανατροπές της ιστορίας που επιτέλους μαθαίνουμε, αλλά κυρίως τα διλήμματα που θα γεννηθούν στον θεατή για το πώς νιώθει απέναντι στον πρωταγωνιστή της ιστορίας μετατρέπουν ένα ντοκιμαντέρ σε μια συναρπαστική εμπειρία.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της πλοκής είναι βέβαια το ίδιο το μυστικό, που ακόμη και όταν αποκαλύπτεται, προκαλώντας γέλιο στην αρχή, μια σειρά από ερωτήματα που ψάχνουν απαντήσει στη συνέχεια, παραμένει απλά μια αφορμή για το μεγαλύτερο θέμα του ντοκιμαντέρ και της οικογένειας που είναι πως ένα διαγενεαλογικό τραύμα μεταφέρεται και διαβρώνει τις σχέσεις των ανθρώπων ακόμα και όταν, παρά τα φαινόμενα, η αγάπη είναι δεδομένη.
Ο πατέρας της οικογένειας ήταν, ακόμη και πριν γνωρίσει τη μητέρα τους, ένας έμπορος ναρκωτικών. Και ο πάνω όροφος ήταν το μέρος όπου έκρυβε τσάντες με ουσίες ή χρήματα. Είχε βέβαια και άλλες κρυψώνες και αυτοκίνητα που δεν ήταν στο όνομα του και ένα δίκτυο συνεργατών με τους οποίους ολοκλήρωνε τις συναλλαγές του. Η εξομολόγηση του μπροστά στην κάμερα του γιου του είναι αφοπλιστική, κυρίως για τον τρόπο που ο ίδιος αντιμετωπίζει το «επάγγελμα» του ως μια ακόμα δουλειά που έφερνε τα χρήματα στο σπίτι. Το πραγματικά αφοπλιστικό αλλά και συγκινητικό όμως είναι ότι, το νιώθεις, πως και αυτός ο άνθρωπος μιλάει πρώτη φορά για τα δικά του όνειρα να γίνει χορευτής που διαλύθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά, για την προβληματική σχέση με τον πατέρα του, για την κατάρριψη της πεποίθησης του ότι αφού τίποτα δεν πήγε στραβά σε σχέση με την ριψοκίνδυνη δουλειά του, δεν υπήρχε κάτι για το οποίο θα έπρεπε να απολογηθεί.
Και κάπως έτσι, το «Μην Ανεβαίνετε Πάνω» γίνεται ένα ψυχοθεραπευτικό θρίλερ για κάθε οικογένεια (που όχι τυχαία θα γυριζόταν μόνο από κάποιον Αμερικάνο ή Καναδό, εν προκειμένω), αφού το μυστικό του πατέρα Λόμπελ θα μπορούσε να είναι κάθε δουλειά ενός απόμακρου πατέρα και η συνενοχή της μητέρας, κάθε σιωπή κάθε μητέρας που πιστεύει ότι προστατεύει τα παιδιά της, την ίδια ώρα που τα εκθέτει σε μια terra ingenita από ενοχές, ανασφάλειες, τραύματα και ανείπωτες αλήθειες.
Παρά τις επαναλήψεις και την τελική του υφή ως κάτι μικρότερο από αυτό που υποσχόταν τουλάχιστον στα πρώτα του λεπτά, το «Μην Ανεβαίνετε Πάνω» είναι μια εμπειρία που σε βάζει συχνά στη θέση των εμπλεκομένων, αλλά και σε μια αναρώτηση για τους πάνω ορόφους της δική σου ζωής και οικογένειας που δεν τόλμησες ποτέ να μάθεις τι κρύβουν.
Το «Μην Ανεβαίνετε Πάνω» προβάλλεται ξανά την Κυριακή 8 Μαρτίου στις 17.30 στο Μακεδονικόν και online από τις 8/3 μέχρι και τις 15/3.
Μανώλης Κρανάκης
Ιχνη (Traces) των Αλίσα Κοβαλένκο, Μαρίσια Νικιτίουκ | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Στα ίχνη του τραύματος αναφέρεται ο τίτλος της ταινίας, πραγματικά, σωματικά, αλλά και ψυχικά και πνευματικά - αλλά και στα ίχνη μιας πορείας αρχέγονης, συμπαράστασης μεταξύ γυναικών που κινδυνεύουν.
Η ταινία διαγράφει κύκλους: κάθε κύκλος και μια μαρτυρία. Η Ουκρανή Ιρίνα Ντόβναν βασανίστηκε και βιάστηκε από Ρώσους στρατιώτες, με τρόπο τρομερό, η φωτογραφία της στους NYT έκανε τον γύρο του κόσμου, όμως επιβίωσε κι απέκτησε στόχο ζωής: να συλλέξει μαρτυρίες επιζωσών γυναικών που υπέστησαν την ίδια βία και να τις πάει στο Δικαστήριο της Χάγης. Μέσα στην ταινία, κύκλο-κύκλο, βλέπουμε αυτές τις μαρτυρίες, της Τετιάνα, της Μεφοδίιβνα, της Χαλίνα, της Ολγκα, η μία πιο επώδυνη, πιο απάνθρωπη, πιο φρικτή από την άλλη. Ομως οι γυναίκες αυτές είναι ζωντανές και προσπαθούν να φροντίσουν το συλλογικό τους τραύμα, χωρίς να σβήσουν τα ίχνη του.
Πώς κάνει η ταινία αυτά τα αβάσταχτα λόγια να γίνουν ανεκτά ώστε να περάσουν το μήνυμά τους; Εχοντας την ευφυΐα να συνδέει τις ζοφερές μνήμες τους με το παρόν τους, σ' ένα περιβάλλον ησυχίας, φύσης, φωτός, φροντίδας για μικρά πράγματα, για τον κήπο τους, τα ζώα, την αγάπη τους. Κι έτσι μια ταινία δύσκολη στη θέασή της, επειδή προκαλεί μια καθολική ντροπή για την ανθρωπότητα, γίνεται λίγο πιο εύπεπτη, λίγο πιο όμορφη και τρυφερή. Αλλά, κυρίως, γίνεται ένα τεκμήριο της προσβολής κάθε ηθικής και κάθε νόμου, σε κάθε πόλεμο, της Ουκρανίας /Ρωσία και σε όλους όσους, ξαφνικά, ξεπηδούν απειλητικά δίπλα μας.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Λήδα Γαλανού
Ιερά Οδός, 21 χλμ. της Νικολέτας Παράσχη | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Η ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού που βρίσκεται στο ίδιο μέρος από το 1960. Μια drag queen που κάνει κάθε βράδυ performance στη σκηνή ενός θεάτρου. Ενας περιπλανώμενος ταξιδευτής που αγναντεύει το δικό του «Νεπάλ» από το ψηλό μπαλκόνι του διαμερίσματος του. Μια ιδιοκτήτρια ενός πάρκινγκ που βρίσκεται ανάμεσα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και στα κατά καιρούς πολυτελή μπουζουξίδικα στο απέναντι ρεύμα. Ενας τοπογράφος που αναζητά ίχνη μιας αρχαίας διαδρομής μέσα σε ανεξερεύνητες εξοχές μέσα στο κέντρο της πόλης. Ενας ξεναγός που αφηγείται ιστορίες αγάπης εκτός τόπου και χρόνου.
Να μερικοί μόνο από τους ήρωες του ντοκιμαντέρ της Νικολέτας Παράσχη με τίτλο «Ιερά Οδός, 21 χιλιόμετρα» που ξεκινώντας από την αφετηρία της (στο 0 χιλιόμετρο μέσα στον Κεραμεικό) και φτάνοντας μέχρι το τελικό 21ο χιλιόμετρο στην Ελευσίνα, διασχίζει τη μεγαλύτερη, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, ιερά οδό στον κόσμο, προσπαθώντας να βρει τι συνδέει την ιερότητα και το μυστήριο του παρελθόντος με το σήμερα.
Το πορτρέτο της οδού χτίζεται χωρίς συγκεκριμένη πυξίδα, με οδηγό θραύσματα ιστοριών, ανθρώπων και τοποσήμων, καθώς χιλιόμετρο με το χιλιόμετρο γνωρίζουμε τις αναπάντεχες στάσεις της Ιερά Οδού (από τον Βοτανικό Κήπο μέχρι το Δαφνί και από την υπαίθρια αγορά στον Ελαιώνα μέχρι το Ιερό της Αφροδίτης στο Σκαραμαγκά, πριν φτάσουμε Ελευσίνα), την τεθλασμένη της πορεία μέσα σε άλλες σύγχρονες διαδρομές και - σημαντικό - την ιστορία της μέσα στους αιώνες, είτε μέσα από αποφθέγματα διάσημων συγγραφέων και θεωρητικών, είτε μέσα από απλούς ανθρώπους και ένα βλέμμα που εστιάζει σε μικρές φαινομενικά ασήμαντες κι όμως ολοζώντανες καθημερινότητες της οδού.
Περιττό, αλλά κυρίως σε άλλη τελείως κατεύθυνση από την όποια ενέργεια των εικόνων, το voice over της Νικολέτας Παράσχη. Θεματικά, γιατί προσπαθεί ανεπιτυχώς και αυτοαναφορικα να συνδέσει μια προσωπική διαδρομή (αυτή της δημιουργού της ταινίας) με τα χιλιόμετρα της Ιεράς Οδού. Ρυθμικά καθώς η επιτήδευση και το βαρυσήμαντο της αφήγησης δεν δημιουργούν, όπως μοιάζει να ήταν η φιλοδοξία της δημιουργού του, μια μυστικιστική ατμόσφαιρα αλλά μάλλον ένα αποξενωτικό προς το θεατή, φιλολογικό και φιλολογίζον πλέγμα που σε συνδυασμό με την επί τούτου επιβλητική μουσική υπόκρουση κάνει την τελική διαδρομή να χάνει το ενδιαφέρον της και να ολοκληρώνεται μόνο ως μια ενημερωτική και παρά ελάχιστα πνευματική απόσταση μέσα στο χωροχρόνο.
Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.
Μανώλης Κρανάκης
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.