Πώς από έναν χοντρό κορμό δέντρου, ένα τραχύ ξύλο, διαμορφώνεται ένα γλυπτό, ένα λεπτεπίλεπτο γυναικείο κεφάλι; Με υπομονή, με χρόνο, με κόπο και μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια. Κάπως έτσι ξεδιπλώνει και την ταινία του ο Κότζι Φουκάντα, του πάντα χαμηλότονου ανθρωποκεντρικού σκηνοθέτη (του «Αγάπη Ζωή» μεταξύ πολλών άλλων), ενός δημιουργού που για ευκολία μπορεί να χαρακτηριστεί ο σύγχρονος Ιάπωνας Ρομέρ - αλλά αυτή η υπομονή κρύβει και τη γοητεία της ταινίας, ίσως ακόμα και υπερβολικά.
Η πλοκή στρέφεται γύρω από τέσσερις ήρωες και... πολλούς ακόμα, καθώς ένα ημερολόγιο τοίχου σε γκρο πλαν αλλάζει μέρες και διαμορφώνει επεισόδια στην ιστορία τους. Ο Φουκάντα, άλλωστε, διασκεύασε σε σενάριο το θεατρικό «Tokyo Notes» του Ορίζα Χιράτα το οποίο, με τη σειρά του, είναι εμπνευσμένο από το «Tokyo Story» του Γιασουχίρο Οζου. Η Γιορίκο, λοιπόν, ζει στην πόλη Νάγκι κι έχει μια φάρμα με αγελάδες, αλλά ταυτόχρονα είναι καλλιτέχνης, ζωγραφίζει φτιάχνει πανέμορφα, ναΐφ ανθρωπόμορφα γλυπτά που δεν εκθέτει πουθενά και δεν δείχνει σε κανέναν. Μια μέρα, στο σπίτι της Γιορίκο έρχεται επίσκεψη η Γιούρι που ζούσε στην Ταϊπέι, παντρεμένη με τον αδελφό της Γιορίκο, όμως τώρα χώρισαν κι η Γιούρι επέστρεψε για ν' αναζητήσει το νέο κεφάλαιο της ζωής της. Οι δυο γυναίκες μοιάζουν πολύ συνδεδεμένες, σαν να μοιράζονται ένα μυστικό από το παρελθόν τους.
Η Γιορίκο έχει έναν γείτονα, του οποίου ο έφηβος γιος, ο Χατσούκο, επισκέπτεται συχνά τη Γιορίκο και τη φάρμα της, μαζί με τον κολλητό του φίλο, τον Κέιτα. Ο Χατσούκο αμέσως θ' αναγνωρίσει τη Γιούρι, από ένα πορτρέτο με μολύβι που τής έχει κάνει η Γιορίκο και το οποίο ο δικός του μπαμπάς έχει κρεμασμένο στον τοίχο του υπνοδωματίου του. Γιατί; Και γιατί αυτό το βλέμμα στο πορτρέτο θυμίζει το βλέμμα του Κέιτα όταν κοιτάζει τον Χατσούκο; Είναι μήπως το νεαρό αγόρι ερωτευμένο με τον φίλο του;
Ανομολόγητα πάθη, παρελθούσες ιστορίες καλά κρυμμένες κάτω από στρώματα σκόνης, αποτυπωμένα σε μια ταινία με ματιά αποστασιοποιημένη. Τίποτε δεν εκρήγνυται στο «Nagi Notes», όλα είναι ήσυχα και υπονοούνται, καθώς ο Φουκάντα τα αγκαλιάζει με προστατευτικότητα και τα φωτίζει καλοκαιρινά, ζεστά, σε πρωινά διάφανα και βράδια φεγγαρόφωτα. Ενα φιλμ ονειρικό και μύχιο, καθώς όλοι οι ήρωες σκέφτονται άλλα, συνταρακτικά και κάνουν και λένε άλλα, καθημερινά, μπανάλ. Αλλά, ταυτόχρονα και υπερβολικά, ίσως, αφαιρετικό, με αποτέλεσμα οι θεατές να νιώσουν ότι θέλουν ν' αποσυρθούν στη δική τους καλοκαιρινή ραστώνη, αφήνοντας την ταινία να παίζει στο background των δικών τους ονείρων. Και μόνο αργότερα, να καταλάβουν ότι αυτό που νοσταλγούν στιγμιαία είναι η αίσθηση της γλυκόπικρης ενηλικίωσης της ίδιας της ταινίας.