«Μαζί μας απόψε έχουμε έναν σταρ: τον Τζίμι Τζορτζ!». Ετσι παρουσιάζει η drag queen του νεοϋρκέζικου κλαμπ των 80ς τον Τζίμι. Και, ναι, στην underground σκηνή των queer shows, του πειραματικού σινεμά, των θεατρικών αυτοσχεδιαστικών performance, ο Τζίμι είναι κάπως διάσημος. Για την οικογένειά του, όμως, όχι. Είναι «το παιδί που είχε ταλέντο, αλλά δεν το έφτασε πουθενά - δεν πήγε στο Λος Αντζελες να κάνει ταινίες». Απρόσεχτος, ανώριμος και τεμπέλης για τον πιστό του σύντροφο Ντένις, γοητευτικός, εκκεντρικός, ακαταμάχητος για τον Βίνσεντ, τον νέο γείτονα και εραστή του, εύθραυστος, γλυκός κι άτυχος για την αδελφή του. Ποιος είναι ο πραγματικός Τζίμι Τζορτζ;
Ενας οροθετικός άντρας στην Νέα Υόρκη των 80ς. Χαρισματικός αλλά και νάρκισσος - τόσο στη ζωή όσο και πάνω στη σκηνή. Προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη θανάσιμη ασθένεια, να μην της επιτρέψει να τον καθορίζει, να αρπάξει και να καταβροχθίσει στιγμές ηδονής και χαράς (κι ας πληγώνει όλους τους γύρω του) και, πάνω από όλα, ενώ οι μέρες του οποίου μετρούν αντίστροφα και το AIDS του έχει στερήσει οξυδέρκεια και μνήμη, να κάνει ατελείωτες πρόβες για πρωταγωνιστήσει σε μία τελευταία παράσταση: να ενσαρκώσει την ανυπότακτη «Ελέν στο «Once Upon a Time in the East» του Αντρέ Μπρασάρ.
Η νέα ταινία του Αϊρα Σακς («Περάσματα», «Η Αγάπη Είναι Παράξενη») προσγειώνεται στην καρδιά της gay κουλτούρας της Νέα Υόρκης της δεκαετίας του ’80 - σε μία ιστορία για το AIDS, που ούτε το συζητά, ούτε το δείχνει. Ο φακός του Σακς δε θα αποτυπώσει τραγικούς αποχαιρετισμούς σε κρεβάτια νοσοκομείων, δε θα ζουμάρει σε σαρκώματα Καπόζι. Το κοινωνικό πλαίσιο του Τζίμι δε θα ξεράσει την συντριπτική ομοφοβία της Αμερικής του Ρίγκαν και την αμείλικτη προκατάληψη του πολιτικού κλίματος της εποχής. ούτε θα νιώσουμε τον τρόμο της πανδημίας που οδηγούσε τους ανθρώπους να σβήνουν στην μοναξιά και την αποξένωση.
Αυτό παραξενεύει αρχικά, μέχρι να καταλάβει κανείς ότι είναι θέμα επιλογής - σχεδόν πολιτικής. Ο Σακς χαρίζει στον Τζίμι μια ματιά αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς: τον αντιμετωπίζει σαν ασθενή, όχι σαν στίγμα.
Παρόλα αυτά, δε θα πέσει στην παγίδα να τον κάνει συμπαθή. Μία κακομαθημένη πριμαντόνα είναι, ένας εγωπαθής αρτίστας, χωρίς ιδιαίτερο ταλέντο (αλλά ο ίδιος θεωρεί ότι είναι σπουδαίος), ευαισθησία, ενσυναίσθηση, φραγμούς (βάζει τον μικρό του ανιψιό να μαγνητοσκοπήσει το αντίο στους γονείς του, αραδιάζοντας αφιλτράριστα τις σεξουαλικές του περιπέτειες).
Ο Ράμι Μάλεκ τον ερμηνεύει χωρίς να του χαρίζεται. Δίνει μια μεγαλόστομη, επιτηδευμένη ερμηνεία, με υπερφορτωμένη εκφραστικότητα, ελαστική σωματικότητα και έντονα, υγρά, πληγωμένα μάτια. Ο Τομ Στέριτζ στο ρόλο του πιστού, υπομονετικού συντρόφου είναι στιβαρός, απέριττος, λιτός. Κι ο Λούθερ Φορντ, ως ο νέος, παρορμητικός -απρόσεχτος τόσο με την υγεία όσο και την καρδιά του- εραστής κλέβει την παράσταση με τη φόρα της νιότης και του αυθορμητισμού του.
Ο Σακς ποτέ δεν επεξηγεί τις ιστορίες του. Πάντα σε βουτά απροετοίμαστο στο κέντρο της αφήγησης, δεν σε παίρνει ποτέ από το χέρι, δεν ξέρεις το παρελθόν των ηρώων, τα κίνητρα, το πλαίσιο τους. Πολλές φορές αυτό δημιουργεί μια απότομη οικειότητα, σαν να έχεις μπει σε άγνωστο σπίτι, αλλά σου στρώνουν το οικογενειακό τραπέζι για να φάτε όλοι μαζί.
Πάντα όμως αυτή η προσέγγιση εμπεριέχει κι ένα μεγάλο ρίσκο: αντί να νιώσεις φιλοξενία, να αισθανθείς ακόμα πιο ξένος. Να εισπράξεις εγγύτητα και να κρατήσεις απόσταση. Η ιδιοσυγκρασιακή ιστορία του Τζίμι μάλλον ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν στιγμές αφοπλιστικής ειλικρίνειας που συγκινούν - η ωμή παιδικότητα του ήρωα, τα στοργικά αγγίγματα του συντρόφου του, η βουβή απελπισία του θανάτου. Ή και μία σπάνια ματιά σ' ένα άγνωστο θεατράλε κόσμο έκφρασης, δημιουργίας, χαράς.
Οι ιδέες όμως είναι κάπως ντελικάτες, ασύνδετες, αστήριχτες - σαν γκλίτερ κομφετί που πέφτει από τη σκηνή ενός drag club, αλλά προσγειώνεται άδοξα στο πάτωμα και στη σόλα των παπουτσιών σου.