Η Γκαμπριέλ, η ηρωίδα που η Σαρλίν Μπουρζουά-Τακέ («Οι Ερωτες της Αναΐς»)σχεδιάζει, γράφει και σκηνοθετεί στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, δεν είναι μια οποιαδήποτε γυναίκα.
Είναι μια 55χρονη διακεκριμένη χειρουργός κεφαλής, που δουλεύει εκ πεποιθήσεως σε δημόσιο νοσοκομείο γιατί εκεί γίνεται η «πραγματική» ιατρική, είναι επικεφαλής του τμήματος, προεδρεύει ή παρίσταται σε συμβούλια στο νοσοκομείο, συνέδρια, ταυτόχρονα είναι παντρεμένη, δεν έχει παιδιά (δεν συνάδουν με το όραμά της για το λειτούργημά της) και δυσανασχετεί που τα ενήλικα παιδιά του άντρα της, που αγαπά, ζουν ακόμα στο σπίτι τους και κάνουν φασαρία, έχει μια μαμά στις αρχές του Αλτσχάιμερ, έναν βοηθό χειρουργό που μοιάζει να είναι ο μοναδικός της φίλος, απολαμβάνει το σεξ σαν εκρηκτικό διάλειμμα στην πολύπλοκη ζωή της, επιτρέπει σε μια συγγραφέα να την παρακολουθεί για ένα βιβλίο που γράφει, ανοίγει την πόρτα στο νέο, παρότι δεν χωράει πουθενά.
Η Μπουρζουά-Τακέ στο πρώτο μισό κινηματογραφεί σαν σίφουνας: κυκλικά πλάνα με την ένταση, την ακρίβεια και την ταχύτητα κινήσεων της ηρωίδας της, είτε πρόκειται για ένα χειρουργείο κάτω γνάθου, είτε για ένα σπιτικό τραπέζι στου βοηθού της, του Κεϊμάρ, όπου όλα πρέπει να γίνουν και να ειπωθούν με τάξη.Ταυτόχρονα, το μεγαλειώδες πλεονέκτημα της ταινίας είναι η Λεά Ντρικέρ, πάντα ιδιαίτερη και ικανή ηθοποιός, όμως εδώ σ' ένα αριστούργημα λεπτομέρειας. Χάρη στη δική της σωματικότητα, τη μια στιγμή σφιχτή, την άλλη ατάσθαλη, το βλέμμα της που περνά από το συγκεντρωμένο και αυστηρό στο ευάλωτο, το πικραμένο ή το πονηρό και πικάντικο σαν... κινητοσκόπιο, την ενέργειά της που σαρώνει κάθε σεκάνς μιας ταινίας που δεν έχει ούτε ένα δευτερόλεπτο χωρίς εκείνη, το φιλμ αποκτά συναίσθημα και νόημα χειρουργικής ακρίβειας και μεγάλης εμβέλειας.
Η δομή της ταινίας είναι χωρισμένη σε μικρά κεφάλαια με λακωνικούς τίτλους, μια σύνθεση επεισοδίων, περισσότερο σαν χάι-κου παρά σαν έπος, καθώς η ζωή της Γκαμπριέλ οδεύει προς μεγάλες κλιμακώσεις σε κάθε τομέα. Δίπλα στην Ντρικέρ λάμπουν όλοι οι ηθοποιοί, ο Σαρλ Μπερλέν ως πληγωμένος σύζυγος, ο Λοράν Καπελούτο ως βοηθός και φίλος με τάσεις φυγής, η θρυλική Μαρί-Κριστίν Μπαρό ως ηλικιωμένη μητέρα που αρνείται να παραδώσει τη ζωή και τη μνήμη της και, φυσικά, η αισθησιακή Μελανί Τιερί ως συγγραφέας - πειρασμός.
Είναι χαρακτηριστικό και προσόν του γαλλικού σινεμά ότι μόνο, σχεδόν, μια γαλλική ταινία θα μπορούσε ν' αφιερωθεί σε μια 55χρονη ηρωίδα που κοπιάζει και να της δώσει τόση αληθοφάνεια αλλά και φωτογένεια μαζί με την πατίνα του χρόνου και την απόγνωση του σήμερα: η Γκαμπριέλ είναι μια γυναίκα που έχει πολλά ακόμα να δώσει και που μπορεί ακόμα ν' αγαπηθεί πολύ.
Κι αυτό η ταινία το κάνει όχι ως «δήλωση πεποιθήσεων», όχι με στρατευμένο φεμινιστικό λόγο, αλλά ως κάτι ήδη δεδομένο, ως ένα κεφάλαιο της συλλογικής ζωής που έχει δύναμη και ιστορία. Η ζωή μιας γυναίκας είναι πολύπλοκη και σύνθετη και λίγες ταινίες το δείχνουν αυτό στο σινεμά με δύναμη αλλά χωρίς χειριστική πρόθεση. Γιατί, τελικά, το επίτευγμα της Μπουρζουά-Τακέ είναι ότι μετατρέπει την Γκαμπριέλ της, αυτή την παντοδύναμη και μαζί τρωτή ηρωίδα, σε μια οποιαδήποτε γυναίκα, ηρωίδα κι αυτή.