Η Κρις, μαθήτρια στο λύκειο, εσωστρεφής, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, ανακαλύπτει στο λόκερ που «κληρονομεί» από συμμαθητή της που βρίσκει φρικτό θάνατο (τυχαίο;), μια αρχαία αζτέκικη σφυρίχτρα σε σχήμα κρανίου. Θα τη δοκιμάσει, για να διαπιστώσει πως η σφυρίχτρα φέρνει στο παρόν τον μελλοντικό θάνατο όποιων τη χρησιμοποιούν. Σαν να μη φτάνει αυτό, η Κρις αγωνιά να μπορέσει να κάνει το outing της στο σχολείο και να προσεγγίσει την Ελι που τόσο της αρέσει: η προφητεία του θανάτου της ίσως της δώσει τη δύναμη να ζήσει τη ζωή της όσο πιο ειλικρινά και αυθόρμητα μπορεί.
Οχι πολύ μακριά από το «Μίλα μου» των επίσης Αυστραλών (με ελληνική ρίζα αυτοί) αδελφών Φιλίππου, και τα «Final Destination», με το μπρίο του Βρετανού Κόριν Χάρντι της «Καλόγριαςn», η ταινία περισσότερο από το να προσπαθεί να χτίσει θεμέλια στα οποία να σταθεί, εξαντλείται σε πρωτοεπίπεδες σινεφιλικές αναφορές σε ταινίες τρόμου: η μάρκα των πούρων είναι Muschietti (κατά τον σκηνοθέτη του «It»), ο δάσκαλος λέγεται κύριος Κρέιβεν και πάει λέγοντας.
Το φιλμ έχει ικανό αριθμό από ξεφνικές τρομάρες, μια ανεξάντλητη σειρά από περισσότερο ή λιγότερο εκκεντρικούς θανάτους, έχει κι ένα σχετικό teenage angst, αλλά δεν μπορεί να ολοκληρώσει κάτι αξιομνημόνευτο. Κι αν η πρόθεση είναι ν' αποτελέσει και μια παραβολή για τον γολγοθά της εφηβείας, δύσκολα μπορείς να το πιστέψεις όταν όλοι οι ηθοποιοί δείχνουν τουλάχιστον 30!