Η αφήγηση του Ιάσονα Μελησσινού, κεντρική μέσα στο μικρό ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Τράγγαλου είναι ταυτόχρονα ένα θεωρητικό και πρακτικό masterclass πάνω στο θέατρο σκιών, αφού ο θρυλικός καραγκιοζοπαίχτης εξιστορεί τη διαδρομή του θεάματος μέσα στις εποχές και τις χώρες, ενώ ταυτόχρονα δίνει όλες τις ακριβείς πληροφορίες για τους ήρωες, το σκηνικό, τις ιστορίες και τον τρόπο με τον οποίο κάνεις ή βλέπεις σωστά τον Καραγκιόζη.
Ταυτόχρονα, το νιώθεις, πως η αγωνία του Μελησσινού να είναι αυτά που λέει ένα προφορικό (και ευτυχώς καταγεγραμμένο) αρχείο για το μέλλον, λειτουργεί με την ελαφρά μελαγχολία μιας τέχνης που τη συνεχίζουν ευτυχώς νέοι μαθητές του ίδιου και άλλων δασκάλων, αλλά που μοιάζει πλέον πιο vintage και από τη συμβολοποίηση που συνδέθηκε με τον Καραγκιόζη στην ελληνική (ποπ) κουλτούρα.
Χωρίς κινηματογραφικές αξιώσεις, με την κάμερα κολλημένη πάνω στον Μελησσινό, λίγο υλικό από το παρελθόν και αποσπάσματα από παραστάσεις, το «Αβάντι Μαέστρο» παραμένει ένα πορτρέτο ενός ανθρώπου που ζει για την τέχνη του, χάνοντας ωστόσο ολοκληρωτικά την ευκαιρία να γίνει ένα «πορτρέτο» μιας ολόκληρης χώρας και πώς αυτή έριχνε πάντα σκιά στον μπερντέ του Καραγκιόζη.
Ο,τι μένει τελικά είναι άγνωστες λεπτομέρειες για τη ζωή του Μελησσινού - και με κινηματογραφικό ενδιαφέρον αφού υπήρξε ο πρωταγωνιστής του «Ηλεκτρικού Αγγέλου» του Θανάση Ρεντζή - ο πολύ ενδιαφέρων διαχωρισμός του οθωμανικού με το ελληνικό θέατρο σκιών, η σχέση του Καραγκιόζη με το ρεμπέτικο, οι διαρκείς αναβιώσεις του θεάματος μέσα στις δεκαετίες. Και το βλέμμα ενός ανθρώπου που μιλάει με γνώση και αγάπη για το μεγαλύτερο πάθος της ζωής του, αυτό που τον έκανε αυτό που και ο ίδιος χαρακτηριστικά περιγράφει πως «θέλω να τα κάνω όλα Καραγκιόζη».