Δεν είναι νέο, πάντα το Φεστιβάλ Καννών φροντίζει να συμπεριλαμβάνει μια-δυο ταινίες είδους, κυρίως ασιατικές, στο επίσημο πρόγραμμά του και η φετινή συμμετοχή ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστη, παρά την τεράστια διάρκειά της.
Η δομή είναι απολύτως συγκεκριμένη: 160 λεπτά, η μία ώρα καταδίωξη στη μικρή πόλη, η άλλη ώρα καταδίωξη σ' έναν έρημο δρόμο που πάει και πάει και πάει και το τελευταίο 40λεπτο ένα ιδιαίτερο... denouement, αηδιαστικό, αιματοβαμένο και παρόλ' αυτά γλυκύτατο και τρυφερό. Αυτό είναι, άλλωστε, το σινεμά του Νοτιοκορεάτη Χονγκ-τζιν Να, αν κρίνει κανείς από τις προηγούμενες ταινίες που ο δημιουργός έχει φέρει στις Κάννες, το «The Chaser» το 2008, το «The Yellow Sea» το 2011 αλλά και το πιο αναγνωρισμένο όλων, το «The Wailing» που, μια δεκαετία πριν, συνέθετε και πάλι τα ίδια στοιχεία: μαξιμαλισμό δράσης, μυστήριο, χιούμορ κι ένα μικρό πολιτικό σχόλιο.
Το φιλμ ξεκινά ως γουέστερν. Σ' ένα έρημο τοπίο, ένας «μπάτσος», με τη στολή, το καπέλο, τα μαύρα γυαλιά και την αντρίλα του (ο Κορεάτης σταρ Χουανγκ Τζιν-μιν), βλέπει ένα θέαμα που τον σοκάρει τόσο ώστε να βγάλει ακόμα και τα μαύρα γυαλιά του. Μια αγελάδα είναι κομμένη φλίδες, σαν από τεράστια νύχια, παρότι το πλάσμα που την τεμάχισε, δεν την έχει φάει. Είναι μήπως τίγρη; Οχι. Είναι ένα πλάσμα τεράστιο, απειλητικό, με μορφή μεταξύ των Ναβί του «Avatar» και του ορίτζιναλ «Alien», παρότι θα περάσει περίπου μια ώρα πριν δούμε τη μορφή του.
Ο μπάτσος θα ξεκινήσει την καταδίωξη, στη μικρή πόλη που μοιάζει ρημαγμένη από το τέρας. Σπίτια και μαγαζιά διαλυμένα, αποτυπώματα από αίμα παντού, ζώα με κομμάτια ματωμένης σάρκας να φιγουράρουν, άνθρωποι σπασμένοι σαν κεραμικές κούκλες. Το κυνήγι έχει ξεκινήσει κι ο μπάτσος έχει για σύντροφο μια νεαρή, άβγαλτη συνάδελφο που μοιάζει να έχει ακόμα μεγαλύτερη μανία να καταστρέψει το απειλητικό άλιεν απ' ό,τι το αφεντικό της - στο ρόλο η K-star Χο-γεον Τζανγκ. Μαζί τους, γύρω τους, πάνω και δίπλα τους, όσοι κάτοικοι της πόλης έχουν απομείνει, κυρίως όσοι, νόμιμα ή παράνομα, κατέχουν από καραμπίνες ως ούζι.
Φυσικά σε μια τρίωρη ταινία το μέσον θα κάνει μια κοιλιά - πόσες πρωτότυπες ιδέες να σκεφτεί κανείς για να διαμελίσει, σαπίσει, εξαϋλώσει τέρατα και ανθρώπους - γιατί, ναι, το τέρας δεν είναι ένα, είναι πολλά και δρουν μαζί, συσπειρωμένα. Οι σκηνές της καταδίωξης είναι εκπληκτικές, με την κάμερα και τα σταντς να χορεύουν μαζί σ' ένα καταιγιστικό ντουέτο γεμάτο φρενήρη στριφογυρίσματα και ζαλιστικό γκάζι-φρένο, ενώ τα εφέ, σκόπιμα, κατά στιγμές επιδεικνύουν τη δεινότητα των Κορεατών τεχνικών, κατ' άλλες μοιάζουν χειροποίητα, παραπέμποντας στα κλασικά monster movies της δεκαετίας του '80 ακόμα, σ' ένα συνδυασμό hi-tech και παράδοσης που θα συγκινήσει κάθε fantasy fan.
Αλλά ο Χονγκ-τζιν Να δεν εξαντλεί τα τρικ και τα παιχνίδια του ως το τέλος. Το φινάλε της ταινίας έχει μια ανατροπή, καθόλου μεγαλόστομη, αλλά πολύ σημαντική. Εάν στο καστ συμμετέχουν ο Μάικλ Φασμπέντερ, η Αλίσια Βικάντερ και η Τέιλορ Ράσελ, μια «άλλη φυλή» από τους Νοτιοκορεάτες σταρ και ήρωες, είναι γιατί κι αυτοί αποτελούν τη δική τους οικογένεια, εξωγήινη μεν αλλά πιο... ανθρωπιστική από των ανθρώπων. Χωρίς spoilers, μετά από κοντά τρεις ώρες, ο σκηνοθέτης έχει το κέφι, την αντοχή και το ρομαντισμό ν' ανατρέψει το στερεότυπο και να υπαινιχθεί ότι το τέρας δεν είναι αυτό με την αλλόκοτη μορφή, αλλά το πιο οικείο μας, ο διπλανός μας, ο πλανήτης μας. Και, μ' αυτά και μ' αυτά, το «Hope» αναδεικνύεται σε μια από τις λίγες έντιμες, πιστές, κινηματογραφικά συναρπαστικές και πολιτικά ξεκάθαρες ταινίες του φετινού προγράμματος.