Σε μια επετειακή συζήτηση για τα τριάντα χρόνια του «Hard Eight», ο Πολ Τόμας Αντερσον αποκάλυψε πως το «Θα Χυθεί Αίμα» είχε απορριφθεί από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, παρά το γεγονός ότι προοριζόταν να πραγματοποιήσει εκεί την παγκόσμια πρεμιέρα του. Η αποκάλυψη προκάλεσε έκπληξη στους σινεφίλ, καθώς είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια ταινία τέτοιου βεληνεκούς κάποτε θεωρήθηκε ακατάλληλη για ένα τόσο σημαντικό κινηματογραφικό γεγονός.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης θυμήθηκε πως ολοκλήρωσε την ταινία τον Σεπτέμβριο του 2007 και περίμενε με ενθουσιασμό να τη μοιραστεί με το κοινό του φεστιβάλ. Αντί όμως για αποδοχή, ήρθε η απόρριψη, μια εμπειρία που, όπως παραδέχτηκε, τον συνέτριψε ψυχολογικά. «Ανυπομονούσα να τη δείξω σε κάποιον και εκείνοι επέστρεψαν με απόρριψη» είπε χαρακτηριστικά, ενώ θυμήθηκε και μια ιδιαίτερα άβολη τηλεφωνική συνομιλία που ακολούθησε. «Τους ρώτησα “πώς σας φάνηκε η ταινία;” και ο άνθρωπος στην άλλη άκρη της γραμμής μου απάντησε “είναι ολοκληρωμένη; Αυτό είναι;” Ημουν μπερδεμένος και συντετριμμένος». Ο Αντερσον θεωρεί μέχρι σήμερα πως πιθανότατα ένα μόνο μέλος της επιτροπής στάθηκε αρκετό για να μπλοκάρει την αποδοχή της ταινίας.
Διαβάστε ακόμα: Ο Πολ Τόμας Αντερσον αρνείται να απαντήσει σε πολιτικές ερωτήσεις
Μετά την ψυχρή στάση της Νέας Υόρκης, ο Πολ Τόμας Αντερσον και οι συνεργάτες του στράφηκαν στο Fantastic Fest στο Οστιν του Τέξας, μια επιλογή που τελικά αποδείχθηκε ιδανική για το ξεκίνημα της ταινίας. Ο δημιουργός περιέγραψε εκείνη την εμπειρία ως ζεστή, φιλόξενη και γεμάτη ενθουσιασμό, στοιχεία που ταίριαξαν πολύ περισσότερο στο σκοτεινό αλλά καθηλωτικό σύμπαν του φιλμ. Και ίσως τελικά αυτή η πορεία να λειτούργησε υπέρ της ταινίας, αφού το «Θα Χυθεί Αίμα» δεν άργησε να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για το σύγχρονο αμερικανικό σινεμά, κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές και χαράζοντας βαθιά το όνομά του στην κινηματογραφική ιστορία.
Σήμερα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του, το έργο του Πολ Τόμας Αντερσον εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα αληθινό κινηματογραφικό έπος. Η ιστορία της αχαλίνωτης απληστίας και της απομόνωσης αποκτά σχεδόν βιβλικές διαστάσεις μέσα από τη συγκλονιστική ερμηνεία του Ντάνιελ Ντέι Λιούις, τη λιτή αλλά επιβλητική φωτογραφία του Ρόμπερτ Ελσγουιτ και τη στοιχειωτική μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ. Το γεγονός ότι μια τέτοια ταινία κάποτε απορρίφθηκε από ένα κορυφαίο φεστιβάλ λειτουργεί σήμερα ως υπενθύμιση πως ακόμη και οι μεγαλύτερες δημιουργίες δεν αναγνωρίζονται πάντα αμέσως.