Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε. Θα μπορούσε να είναι μία πιπεράτη αρπαχτή: να βάλει κανείς τους αδελφούς Γκάλαχερ μπροστά από την κάμερα και να τους αφήσει να πλακωθούν για το τι πραγματικά συνέβη στο Παρίσι του 2009 και δεν ξαναμίλησαν ποτέ - μέχρι τις πρόβες της πρόσφατης περιοδείας. Θα μπορούσε να είναι ένα άψογα κινηματογραφημένο concert film - οι φανς που δε θα κατάφεραν να εξασφαλίσουν ένα από τα δυσεύρετα εισιτήρια θα πλήρωναν όσο όσο για να το δουν σε ΙΜΑΧ αίθουσες.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Ομως το «Oasis - Don't Look Back in Anger» ήταν πολλά παραπάνω. Μία συναισθηματική επιστροφή στα 90ς (όπως όμως τα κοιτάς με το βλέμμα του παρόντος), μία ταινία για τη συγχώρεση, τη συμφιλίωση και -πάνω από όλα- για την ίδια τη μουσική που είναι πέρα και πάνω από όλα.
Πώς άντεξε τη ρήξη η ίδια η μουσική των Oasis, πώς την κράτησαν στην καρδιά τους οι φανς και την απέδειξαν γεμίζοντας στάδια, τραγουδώντας, γελώντας και κλαίγοντας με στίχους που τους μεγάλωσαν; Πώς την μετέδωσαν στην επόμενη γενιά, καθώς κάτω από τη σκηνή, στο pit, έβλεπες 20χρονα που τραγουδούσαν τους στίχους σαν να έχουν γραφτεί για εκείνους, προσωπικά;
Σκουπίζοντας βουρκωμένα μάτια μπήκαμε στην αίθουσα Τύπου για να παρακολουθήσουμε τι μάς αποκάλυψαν ο σεναριογράφος Στίβεν Νάιτ («Locke», «Spencer», «Το Κορίτσι με το Τατουάζ») και οι σκηνοθέτες Γουίλ Λόβλες & Ντίλαν Σάουθερν («Shut Up And Play The Hits») από τα παρασκήνια αυτού του τόσο συναισθηματικού ντοκιμαντέρ.
Κάθε ατάκα του Λίαμ θα μπορούσε να τυπωθεί σε μπλουζάκι. Ενα μπλουζάκι που δεν θα μπορούσες ίσως να φορέσεις πολύ άνετα, αλλά….»
Σ. Νάιτ - Σεναριογράφος
«Σοκαρίστηκα που μου πρότειναν να γράψω το σενάριο του ντοκιμαντέρ - ήταν η πρώτη μου επαφή με το είδος, εγώ γράφω μόνο φιξιόν. Είμαι μεγάλος φαν της μπάντας, αλλά ποτέ δεν περίμενα να μου προταθεί κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι οδηγός μου ήταν μία ερώτηση: μετά από την τραυματισμένη σχέση των αδελφών Γκάλαχερ, μετά από τόσα χρόνια σιωπής, γιατί η μουσική τους επέζησε τόσο έντονα στις καρδιές των ανθρώπων;»
Ολα ήταν στον αέρα. «Αντίθετα με τον έλεγχο που έχει ένας σεναριογράφος όταν γράφει φιξιόν - 3 πράξεις, κάθαρση, happy ending- εδώ δεν υπήρχε καμία εγγύηση. Γιατί, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι οι τύποι που θα καλοδεχόντουσαν κάτι στημένο σαν χολιγουντιανή feel-good ταινία. Ο Λίαμ μπήκε στις πρόβες και θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να τιναχτούν όλα στον αέρα. »
Νιώθω ταπεινός μπροστά σ’ αυτή την εμπειρία. «Κατάλαβα ότι γράφω σενάρια που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στη δύναμη της πραγματικότητας. Οι σκηνές των φανς που εξομολογούνται τι τους δένει με τα τραγούδια, είναι ανεπανάληπτες. Το κορίτσι που λέει ότι συνήθως «πολλά τραγούδια σου φτιάχνουν τη διάθεση, όταν είσαι στα πατώματα, αλλά οι Oasis νιώθεις ότι πέφτουν στα πατώματα μαζί σου για να σηκωθείτε και πάλι μαζί» είναι μία ατάκα που δε θα μπορούσα ποτέ να γράψω.
Ο τίτλος Don’t Look Back in Anger δεν είναι τυχαίος «Είναι μία ταινία για τη συγχώρεση, για την συμφιλίωση, για το παρόν και το μέλλον. Οχι το παρελθόν. Σκοπός μας δεν ήταν να σκαλίσουμε γιατί τσακώθηκαν τότε. Αλλά να δείξουμε τι διασώθηκε. Κι αυτό που διασώθηκε είναι σπουδαίο…»
179 fucks - τα μετρήσαμε «Η κοινή συνέντευξη τους είναι στρατηγικά τοποθετημένη στο τέλος. Την τραβήξαμε στην αρχή - πριν από τις πρόβες. Ομως σεναριακά έβγαζε νόημα να αφήσεις τον θεατή να περιμένει. Να βιώσει όλη τη διαδικασία της συμφιλίωσης, πριν τους δει να μιλάνε δίπλα δίπλα. Ω και είχαν τόσα να πουν. Κάθε ατάκα του Λίαμ θα μπορούσε να τυπωθεί σε μπλουζάκι. Ενα μπλουζάκι που δεν θα μπορούσες ίσως να φορέσεις πολύ άνετα, αλλά….»
Συνήθως όταν βλέπεις μία κινηματογραφημένη συναυλία υπάρχουν κάμερες αριστερά και δεξιά της σκηνής, γερανοί, drone. Εμείς δεν θέλαμε μία εντυπωσιακή κινηματογράφηση, αλλά την αποτύπωση της συναισθηματικής εμπειρίας. Για αυτό προσκαλέσαμε κινηματογραφικούς διευθυντές φωτογραφίες. Στη συναυλία στο Λος Αντζελες, για παράδειγμα είχαμε τον Λόουλ Κρόουλι, τον οσκαρικό DP του "Brutalist"...»
Γουίλ Λόβλεϊς & Ντέιβιντ Σάουθερν
Γυρίσαμε με 12 αόρατες κάμερες «Θέλαμε να μην είμαστε ορατοί στην μπάντα. Τοποθετούσαμε τις κάμερες στα δωμάτια που έκαναν πρόβες, πατούσαμε το ΟΝ και φεύγαμε. Δεν υπήρχε συνεργείο. Θέλαμε ο Νόελ κι ο Λίαμ να ξεχάσουν κάποια στιγμή ότι τους κινηματογραφούμε κι όλα να εξελίσσονται όσο πιο αληθινά…»
Στις συναυλίες δεν μας ενδιέφεραν τα εντυπωσιακά πλάνα «Συνήθως όταν βλέπεις μία κινηματογραφημένη συναυλία υπάρχουν κάμερες αριστερά και δεξιά της σκηνής, γερανοί, drone. Εμείς δεν θέλαμε μία εντυπωσιακή κινηματογράφηση, αλλά την αποτύπωση της συναισθηματικής εμπειρίας. Πώς υποδέχθηκαν οι φανς πίσω το αγαπημένο τους συγκρότημα, πώς κυριαρχούσε τέτοια συγκίνηση σαν να είναι θεία λειτουργία και πώς αυτό επέστρεφε στη σκηνή και συγκινούσε και τους Oasis».
Οπότε προσλάβαμε κινηματογραφικούς DP σε κάθε στάση της περιοδείας «Πχ στο Λος Αντζελες είχαμε τον Λόουλ Κρόλεϊ, τον οσκαρικό διευθυντή φωτογραφίας του “Brutalist”. Μόνη οδηγία: τραβήξτε ότι σας συγκινήσει, ό,τι συμβεί στο πλήθος ή στη σκηνή με την μπάντα που έχει νόημα για εσάς. Ετσι συγκεντρώσαμε πάρα πολύ δυνατό υλικό….»
179 fucks. Τα μετρήσαμε. Κοιτάξτε, δεν υπήρχε καμία εγγύηση. Γιατί δεν είναι οι τύποι που θα καλοδεχόντουσαν κάτι στημένο, σαν χολιγουντιανή feel-good ταινία. Ο Λίαμ μπήκε στις πρόβες και θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να τιναχτούν όλα στον αέρα...»
Ναι, το μοντάζ κοιτάζει το παρελθόν, αλλά μιλάει για το παρόν. «Είχαμε στα χέρια μας αρχειακό υλικό που δεν θέλαμε απλώς να εντάξουμε στην ταινία για την ιστορική του αξία. Θέλαμε να αποτελεί οργανικό κομμάτι της αφήγησης — του στάρι που κοιτάζει τη δεκαετία του ’90 μέσα από ένα βιωματικό πρίσμα. Οπότε, αυτό το υποκειμενικό μοντάζ — να ακούς τους Γκάλαχερ να μιλούν σήμερα, αλλά την ίδια στιγμή να «κλέβεις» εικόνες τους από το παρελθόν — λειτούργησε πολύ δυνατά και στοχαστικά…»
Οι αδελφοί Γκάλαχερ είδαν την ταινία όταν είχε ολοκληρωθεί και το μοντάζ «Δεν έμειναν απλώς ευχαριστημένοι. Είχαν συναισθηματική αντίδραση σε αυτό που είδαν κι αυτό ήταν πολύ συγκινητικό. Οχι, δεν νομίζουμε ότι θα ξανατσακωθούν. Κανείς δεν ξέρει βέβαια, αλλά αυτό που βιώσαμε ακολουθώντας τους σε όλη την περιοδεία έδειχνε ότι κανείς δεν κοιτάει το παρελθόν με οργή πια…»
Ο τίτλος "Don’t Look Back in Anger δεν είναι τυχαίος". Είναι μία ταινία για τη συγχώρεση, για την συμφιλίωση, για το παρόν και το μέλλον. Οχι το παρελθόν. Σκοπός μας δεν ήταν να σκαλίσουμε γιατί τσακώθηκαν τότε. Αλλά να δείξουμε τι διασώθηκε. Κι αυτό που διασώθηκε είναι σπουδαίο…»
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.