Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Για άλλη μία χρονιά το 16ο Athens Open Air Film Festival powered by ΔΕΗ, μεταμορφώνει πανέμορφες και ιστορικής σημασίας τοποθεσίες της Αθήνας σε υπαίθριους κινηματογράφους, από τις 18 Μαΐου έως τις 26 Αυγούστου 2026.
Στο μενού και φέτος ολοκαίνουριες ταινίες, κλασικά αριστουργήματα, αναπάντεχες επιλογές από το παρελθόν.
Το «Πάρτυ Γενεθλίων» του Μιγκέλ-Ανχελ Χιμένεθ έκανε πανελλήνια πρεμιέρα παρουσία του πρωταγωνιστή Γουίλεμ Νταφό καθώς και του σκηνοθέτη και συγγραφέα Πάνου Καρνέζη, σηματοδοτώντας την έναρξη των φετινών προβολών του Φεστιβάλ. Ενώ, στις 10 Ιουνίου, στα πλαίσια του Athens Pride 2026 καθώς και της 10ης επέτειού από το θάνατο του Ντέιβιντ Μπάουι, πραγματοποιήθηκε η προβολή του ντοκιμαντέρ «Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» του Ντ. Α. Πένεμπεϊκερ στην πλήρη, ψηφιακά αποκατεστημένη εκδοχή του στο προαύλιο του Ζάππειου, την οποία παρακολούθησαν 800 θεατές.
Η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ πραγματοποιείται την Πέμπτη 18 Ιουνίου, όπου ο Χάρβεϊ Καϊτέλ θα βρεθεί στο Θέατρο Κολωνού για να παρουσιάσει το «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου (διαβάστε περισσότερα εδώ). Τριάντα χρόνια μετά τη συνεργασία του με τον μεγάλο Έλληνα δημιουργό, ο σπουδαίος Αμερικανός ηθοποιός επιστρέφει στην ταινία που σημάδεψε μια ξεχωριστή στιγμή της καριέρας του και παραμένει ένα από τα σημαντικότερα έργα της φιλμογραφίας του Αγγελόπουλου. Η προβολή της εμβληματικής ταινίας στην Αθήνα, παρουσία του πρωταγωνιστή της, αποκτά έτσι τον χαρακτήρα μιας ιδιαίτερης συνάντησης με το έργο και την κληρονομιά ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Βρείτε παρακάτω το αναλυτικό πρόγραμμα προβολών του 16ου Athens Open Air Film Festival μαζί με τις επίσημες περιγραφές των προβολών από το φεστιβάλ:
ΙΟΥΝΙΟΣ
Πέμπτη 18 Ιουνίου | Επίσημη έναρξη του 16ου Athens Open Air Film Festival powered by ΔΕΗ | Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού (Λόφος Ιππίου, οδός Ιωαννίνων & Καπανέως), Αθήνα | 20:30 | Τo Bλέμμα του Οδυσσέα (Ulysses' Gaze, 1995, 179’) | Σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος | Πρωταγωνιστούν: Χάρβεϊ Καϊτέλ, Μάγια Μόργκενστερν, Έρλαντ Γιόσεφσον, Θανάσης Βέγγος, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Μάνια Παπαδημητρίου | Ελληνικοί και αγγλικοί υπότιτλοι
O A., ένας διάσημος Έλληνας σκηνοθέτης, επιστρέφει μετά από χρόνια αυτοεξορίας για να αναζητήσει το δικό του κινηματογραφικό τοπίο στην ομίχλη, τα δικά του Κύθηρα: τις χαμένες μπομπίνες των αδελφών Μανάκια, των πρώτων Βαλκάνιων κινηματογραφιστών. Και η αναζήτηση του «πρώτου» ελληνικού κινηματογραφικού βλέμματος δίνει στον Θόδωρο Αγγελόπουλο την ευκαιρία για ένα πνευματικό road movie που συνδιαλέγεται με βαλκανικές μνήμες, προσωπικές μαρτυρίες και συμβολικές εικόνες ενός προσωπικού, όσο και γεωγραφικού χωροχρόνου. Οι στάσεις αυτού του βλέμματος αναζητούν τη συναισθηματική λύτρωση και ο Αγγελόπουλος, σε ευθύ διάλογο με την Ιστορία, ερευνά τις απαρχές της Τέχνης του μέσα από την υπομονή των πλάνων του, σχολιάζει την πραγματικότητα μέσα από την αλληγορία, βρίσκει την ποίηση στη μεγαλόπνοη λιτότητα. Αποφεύγοντας το ψυχαναγκαστικό ελληνικό γαλάζιο για το ψυχαναλυτικό γκρίζο ανασταίνει ένα «βλέμμα» που πεθαίνει και κερνά την εθνική μας «φύση» ένα «μπισκότο». Το «Βλέμμα του Οδυσσέα» είναι η πιο γενναιόδωρη, συναισθηματική ενδοσκόπηση του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην «οδύσσεια» της κινηματογραφικής του πορείας. | Μέγα Βραβείο στο Φεστιβάλ Καννών | Παρουσία του πρωταγωνιστή Χάρβεϊ Καϊτέλ
Τρίτη 23 Ιουνίου | Πλατεία Κοτζιά (είσοδος από οδό Αθηνάς), Αθήνα | 21:30 | Ξενοδοχείο Grand Budapest (Grand Budapest Hotel, 2014, 99’) | Σκηνοθεσία: Γουές ʼντερσον | Πρωταγωνιστούν: Ρέιφ Φάινς, Σίρσα Ρόναν, Έντουαρντ Νόρτον, Τζουντ Λο, Τίλντα Σουίντον, Έντριεν Μπρόντι, Γουίλεμ Νταφό, Χάρβεϊ Καϊτέλ
Με βασικό ήρωα έναν γοητευτικό ζιγκολό και εκκεντρικό δανδή (ναι, όλα αυτά μαζί και με έναν Ρέιφ Φάινς σε απίστευτα κέφια) το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» είναι μία παστέλ αλληγορία για την ευρωπαϊκή ιστορία ενός ολόκληρου (σχεδόν) αιώνα. Σε μια φανταστική ευρωπαϊκή χώρα, τη Δημοκρατία της Ζουμπρόβκα κάπου κοντά στις Άλπεις, οι πελάτες του «Grand Budapest» κάνουν check-in σε ένα ολοζώντανο ταμπλό βιβάν εγκλήματος, έρωτα, απόδρασης και διατρέχουν δεκαετίες Ιστορίας, μέσα από τις ιστορίες τους. Ανατροπές, χιούμορ, σπουδαία εικαστική διεύθυνση, επιρροές από τα βιβλία του Στέφαν Τσβάιχ κι ένα λαμπρό καστ συνθέτουν με ευθυμία την πιο πληθωρική ταινία του Γουες Άντερσον. Το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» γνώρισε μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία, αποσπώντας τέσσερα βραβεία Όσκαρ (κοστουμιών, σκηνικών, μακιγιάζ, μουσικής) και μαζί με την «Οικογένεια Τένενμπαουμ» αποτελούν τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της ιδιόρρυθμης, σκαμπρόζικης και μοναδικής αισθητικής του Άντερσον.
ΙΟΥΛΙΟΣ
Τετάρτη 1 Ιουλίου | Πάρκο Ελευθερίας, Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας, Αθήνα | 21:30 | H Πηγή των Παρθένων (The Virgin Spring, 1960, 89’) | Σκηνοθεσία: Iνγκμαρ Μπέργκμαν | Πρωταγωνιστούν: Μαξ φον Σίντοφ, Μπιργκίτα Βάλμπεργκ, Γκιούνερ Λίντμπλομ, Μπιργκίτα Πέτερσον | Ελληνικοί υπότιτλοι
Στη Σουηδία του 14ου αιώνα, μια νεαρή παρθένα βιάζεται και δολοφονείται από δύο βοσκούς. Σε ένα μοιραίο γύρισμα της τύχης, οι δολοφόνοι της αναζητούν καταφύγιο στο σπίτι των γονιών της κοπέλας, προκαλώντας την τρομερή εκδίκηση του βαθιά θρησκευόμενου πατέρα της. Σκηνοθετώντας για πρώτη και τελευταία φορά σενάριο που δεν είναι δικό του, αλλά της συγγραφέα Ούλα Ίζακσον η οποία αντλούσε με τη σειρά της έμπνευση από μια λαϊκή μπαλάντα του 13ου αιώνα, ο Μπέργκμαν τοποθετεί στον Μεσαίωνα το οριστικό τέλος της αθωότητας για έναν ολόκληρο κόσμο ο οποίος βλέπει την πίστη και τις αξίες του να καταρρέουν μπροστά στην ηχηρή απουσία του Θεού και την πλήρη επικράτηση της ανθρώπινης κτηνωδίας. Πρώτη συνεργασία του σκηνοθέτη με τον διευθυντή φωτογραφίας Σβεν Νίκβιστ, μόνιμο συνεργάτη-κλειδί της μετέπειτα φιλμογραφίας του, η συγκλονιστική «Πηγή των Παρθένων» προκάλεσε σεβαστό σοκ στην εποχή της, τιμήθηκε με Ειδική Μνεία στο Φεστιβάλ Καννών και Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ 12 χρόνια μετά γνώρισε μια ακόμη πιο σκληρή διασκευή δια χειρός Γουές Κρέιβεν στο «Last House on the Left». | Σε συνεργασία με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο πλαίσιο της έκθεσης Jeff Koons: «Αφροδίτη» του Lespugue. Την ταινία επέλεξε, ειδικά για τη συγκεκριμένη προβολή, ο ίδιος ο καλλιτέχνης, Τζεφ Κουνς.
Δευτέρα 6 Ιουλίου | Θερινό Σινεμά ΛΑΪΣ, Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136, Αθήνα | 21:30 Η ΑΠΙΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ | LA FEMME INFIDELE (1969, 98') | Σκηνοθεσία: Κλοντ Σαμπρόλ | Πρωταγωνιστούν: Στεφάν Οντράν, Μισέλ Μπουκέ, Μορίς Ρονέ | Ελληνικοί υπότιτλοι
Η αρχετυπική σχεδόν πλοκή της «Άπιστης Γυναίκας» ξεκινά με τις υποψίες που απλώνονται σαν δηλητήριο στο μυαλό ενός ευκατάστατου άνδρα πως η όμορφη σύζυγός του τον απατά. Αυτό πυροδοτεί μια σειρά από τελετουργικές σχεδόν ενέργειες, που θα επιβεβαιώσουν τους φόβους του και θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον εραστή της. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο ο Σαμπρόλ, αυτομολόγητα επηρεασμένος απ' το κίνημα το υπαρξισμού, θα ανακαλύψει στην πλοκή του ευθείες γραμμές προς τον «Ξένο» του Καμί, διερευνώντας εκ των έσω το είναι και φαίνεσθαι, τους φόβους και τη συλλογική συνενοχή της γαλλικής μπουρζουαζίας. Το ποταπό έγκλημα της άπιστης γυναίκας δεν τελείται σε κάποια γωνιά του σκοτεινού υποκόσμου, αλλά συμβαίνει στα ηλιόλουστα σαλόνια των παρισινών προαστίων. Ο σκηνοθέτης τα κινηματογραφεί με γεωμετρική ακρίβεια, γεμίζοντας τη νεκρή τους φύση με σιωπή και υπόκωφη ένταση (που αποδίδουν εξαιρετικά με τις εσωτερικές ερμηνείες τους κι οι πρωταγωνιστές). Οι χώροι γίνονται το σκηνικό μιας βαθιά πολιτικής ματιάς πάνω στα αστικά ήθη της εποχής, όπου ο σαρδόνιος Σαμπρόλ ξεσαλώνει ανανεώνοντας τους γαμήλιους όρκους του μοιραίου ζεύγους με ένα ανίερο συμβόλαιο, σφραγισμένο με αίμα. Η «Άπιστη Γυναίκα» παραμένει σημείο αναφοράς για το ερωτικό θρίλερ και αποτελεί διαχρονικά τη δημοφιλέστερη ταινία του δημιουργού της. Για τον εστέτ είναι ανόθευτο κινηματογραφικό βιτριόλι σερβιρισμένο σε κρυστάλλινο ψηλό ποτήρι, ένα έργο αριστοκρατικής κομψότητας που αντιμετωπίζει το κοινωνικό στάτους και το έγκλημα σαν αφροδισιακά. Πάντα με ειρωνική διάθεση, πάντα με τη σιγουριά ενός αργόσυρτου ερπετού που μέσα από βελούδινα τράβελινγκ κι απίστευτες σκηνοθετικές εμπνεύσεις, κυκλώνει τους ήρωές του, για να τους εγκλωβίσει στο ταξικό τους πεπρωμένο. | Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Plein-Air του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.
Τετάρτη 8 Ιουλίου | Προαύλιος χώρος ΕΛΙΒΙΠ, Ερμού 134-136, Αθήνα | 21:30 | ΧΑΠΠΥ ΝΤΑΙΗ | HAPPY DAY (1976, 105’) | Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης | Πρωταγωνιστούν: Σταύρος Καλάρογλου, Στάθης Γιαλελής, Γιώργος Μοσχίδης, Κωνσταντίνος Τζούμας, Ζωρζ Σαρρή, Νίκος Μπουσδούκος | Αγγλικοί υπότιτλοι
Πενήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την πρώτη κυκλοφορία μιας από τις σημαντικότερες δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου. Και μπορεί πλέον κανείς, πιο ξεκάθαρα από ποτέ, να διακρίνει στην τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Παντελή Βούλγαρη έναν μεγάλο σκηνοθέτη ενώπιον του αριστουργήματός του. Βασισμένος στον «Λοιμό», το εκπληκτικό μυθιστόρημα του Ανδρέα Φραγκιά από το 1972, αλλά και σε εμπειρίες από τη δική του περίοδο εξορίας, ο Βούλγαρης τοποθετεί τη δράση του φιλμ σε ένα μικρό και άγονο νησί που χρησιμεύει ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για μια ομάδα πολιτικών κρατουμένων οι οποίοι υποχρεώνονται, ταυτόχρονα με τις καθημερινές αγγαρείες και τιμωρίες που υφίστανται, να προετοιμάσουν τώρα μια γιορτή υποδοχής για την ολιγόωρη επίσκεψη κάποιων σημαντικών καλεσμένων. Από τον απατηλά ξέγνοιαστο τίτλο, τον λαμπερό ελληνικό ήλιο και την καταγάλανη θάλασσα που εδώ στέκουν βασανιστικά μάρτυρες των όσων αποτρόπαιων συντελούνται, μέχρι τον εκβιαστικά αναστάσιμο αέρα μιας γιορτής που χτίστηκε πάνω στον ιδρώτα και την αγωνία, το «Χάππυ Νταίη» πορεύεται μέσα από τραγικές ειρωνείες. Κι ο Βούλγαρης, δίχως να κατονομάζει ή να επεξηγεί, αφήνοντας τους συνειρμούς και τις μνήμες της Ιστορίας να αντηχήσουν μόνα τους στην ταινία, σκηνοθετεί μια τελετουργία παραλογισμού και εξουθένωσης, μια σισύφεια προσπάθεια επιβίωσης και, πάνω απ' όλα, ένα συλλογικό δράμα του οποίου η κάθαρση θα έρθει με τη μορφή ενός συγκλονιστικού φιλιού, μιας μετάληψης ελευθερίας και αντίστασης, σε μια από τις ωραιότερες σκηνές του ελληνικού σινεμά. | Επετειακή προβολή για τα 50 χρόνια από την πρεμιέρα της εμβληματικής ταινίας, με ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια 4Κ από την Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Η προβολή είναι αφιερωμένη στον Γιώργο Πανουσόπουλο (διευθυντή φωτογραφίας στην ταινία) και στον Διονύση Σαββόπουλο (που έγραψε τη μουσική). | Σε συνεργασία με το Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού.
Πέμπτη 9 Ιουλίου | Προαύλιος χώρος ΕΛΙΒΙΠ, Ερμού 134-136, Αθήνα | 21:30 ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ | THE RIVER (1951, 99΄)| Σκηνοθεσία: Ζαν Ρενουάρ | Πρωταγωνιστούν: Νόρα Σουίνμπερν, Έσμοντ Νάιτ, Αρθουρ Σιλντς, Σουπρόβα Μουκέρτζι, Πατρίσια Γουόλτερς | Ελληνικοί υπότιτλοι
Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της συγγραφέως Ρουμέρ Γκόντεν, ένα αυτοβιογραφικό χρονικό των παιδικών αναμνήσεών της στη Βεγγάλη, το «Ποτάμι» στέκει μέχρι σήμερα ως η πιο μυσταγωγική κορύφωση ενός ολόκληρου έργου. Για πρώτη φορά στην καριέρα του, ο δημιουργός της «Μεγάλης Χίμαιρας» και του «Ο Κανόνας του Παιχνιδιού» παίρνει τις αρχετυπικές αντιθέσεις που αποτελούσαν κινητήριο άξονα των περισσότερων δημιουργιών του και τις θέτει σε τροχιά γύρω από τον ίδιο κύκλο δημιουργίας, ενηλικίωσης, έρωτα και απώλειας, τον κύκλο της ζωής. Μπρος στην έκθαμβη κάμερά του, η Ινδία αποκτά τις διαστάσεις ενός τοπίου μυθικού και αμόλυντου ακόμη από τον άνθρωπο, μιας επίγειας Εδέμ της χαμένης αθωότητας, αλλά και ένα συμβολικό πέρασμα στη συνειδητοποίηση και παραδοχή της ύπαρξης ως μιας αέναης τελετουργίας η οποία υπερβαίνει τα πάντα και αποκτά κοσμικό χαρακτήρα. Κάποιος θα γεννηθεί, κάποιος θα πεθάνει, κάποιος θα αγαπήσει, κάποιος θα πληγωθεί, η νύχτα θα γίνει μέρα και ξανά νύχτα, οι εποχές θα συνεχίσουν να εναλλάσσονται στην ίδια τροχιά, τα νερά του ποταμού θα κυλήσουν αδιάκοπα και χωρίς γυρισμό.Σκηνοθετημένη με έναν γαλήνιο και κατανυκτικό τρόπο, η λυρική πανδαισία του Ρενουάρ κρύβει πίσω από την τεχνικολόρ παλέτα της και μια από τις πιο εκθαμβωτικές δουλειές σε φωτογραφία που είδε ποτέ το σινεμά. Ήταν η πρώτη μιας σειράς ταινιών μέσω των οποίων ο σκηνοθέτης αποχαιρετούσε τον ρεαλισμό της πρότερης καριέρας του, εξερευνώντας πια όχι πτυχές της αληθινής ζωής, αλλά προβολές και απεικονίσεις της μέσα από την τέχνη. | Σε συνεργασία με το Ελληνικό Ίδρυμα Βιβλίου και Πολιτισμού.
Σάββατο 11 Ιουλίου | Ολονυχτία Τρόμου | Πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος, Μοναστηρίου 137, Ακαδημία Πλάτωνος, Αθήνα
21:30 | ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ | CAPE FEAR (1991, 129’) | Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε | Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Νικ Νόλτε, Τζούλιετ Λιούις, Τζέσικα Λανγκ, Γκρέγκορι Πεκ, Ρόμπερτ Μίτσαμ
Συντεθειμένο μ’ έναν τρομερό συνδυασμό προσωπικών εμμονών και ακόρεστης αγάπης για το σινεμά, το «Ακρωτήρι του Φόβου» (ανασκευή μιας έξοχης ταινίας του ’62 με τον Μίτσαμ και τον Γκρέγκορι Πεκ) είναι ένα χυτήριο που μέσα του ανακατεύονται ηφαιστειακά η Βία, το τέλμα της Οικογένειας, η Αυτοδικία και η Θρησκεία – με όλα τους να προοικονομούνται μαεστρικά στα πρώτα 10’ του έργου! Ακολουθεί ένα τεχνικό, στα όρια της επιδειξιομανίας, όργιο, μια διαστρικής άνεσης αφήγηση και μια ιδεολογική έκπληξη: Ο Σκορσέζε, για σπάνια φορά, δεν επιδίδεται στον εξανθρωπισμό του Κακού (όπως συνέβαινε στα γκανγκστερικά του δράματα), αλλά σε μια εντελώς διαφορετική πραγματεία. Σημασία εδώ δεν έχει πόσο «κακός» είναι ο Μαξ Κέιντι (του δαιμονικού Ντε Νίρο) αλλά πόσο «καλός» είναι (;) ο Σαμ Μπάουντεν (του έξοχου Νόλτε). Κι αυτή η διαλεκτική κερδίζει όλους τους πόντους και εξακοντίζει το «εμπορικά» φτιαγμένο «Ακρωτήρι» στην στρατόσφαιρα μιας από τις πληρέστερες ταινίες του σκηνοθέτη στην δεκαετία του ’90 – και όχι μόνο. Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Τζούλιετ Λιούις διεκδίκησαν επάξια το Όσκαρ Α' Ανδρικού και Β' Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.
23:45 | ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13 | FRIDAY THE 13TH (1980, 95’) | Σκηνοθεσία: Σον Κάνινγκχαμ | Πρωταγωνιστούν: Μπέτσι Πάλμερ, Αντριεν Κινγκ, Χάρι Κρόσμπι, Κέβιν Μπέικον, Λόρι Μπάρτραμ**
Ακόμη κι αν δεν έτυχε ποτέ να δείτε το περίφημο slasher του Σον Κάνινγκχαμ, την πλοκή του την γνωρίζετε ήδη από τις αμέτρητες ταινίες που προσπάθησαν να τη μιμηθούν: μια παρέα νεαρών αγοριών και κοριτσιών κανονίζουν εκδρομή σε κατασκήνωση την οποία βαραίνει τραγικό παρελθόν και εκεί ξεκληρίζονται σαδιστικά από μασκοφόρο δολοφόνο. Εμβληματικό μιας ολόκληρης γενιάς θεατών, ανώτερο από όλες τις συνέχειες και τις απομιμήσεις που γνώρισε, από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στα χρονικά του σινεμά τρόμου, το πρώτο (και καλύτερο) «Παρασκευή και 13» στέκει τίμια απέναντι στο κοινό του, δίνοντάς του αυτό ακριβώς που επιθυμεί. Παραδίδει όσες αιμοσταγείς συγκινήσεις υπόσχεται, εμπιστεύεται τα ευφάνταστα εφέ φρίκης στα χέρια του μαέστρου Τομ Σαβίνι, έχει αποτελεσματική σκηνοθεσία, περιέχει το ανατριχιαστικό μουσικό θέμα του Χάρι Μανφρεντίνι, από τα πιο χαρακτηριστικά και εύκολα αναγνωρίσιμα στο συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος, και βέβαια περιλαμβάνει σκηνές και μοτίβα τα οποία χρησίμευσαν ως εγχειρίδιο, σημείο αναφοράς, ακόμη και στοιχείο παρωδίας σε πολυάριθμες μετέπειτα ταινίες.
01:20 ISLAND OF THE DAMNED | ¿QUIÉN PUEDE MATAR A UN NIÑO? (1976, 112') | Σκηνοθεσία: Ναρσίσο Ιμπάνεζ Σεραδόρ | Πρωταγωνιστούν: Λιούις Φλάντερ, Προυνέλα Ράνσομ, Αντόνιο Ιράνζο, Λούις Σίγκες
Παίρνει ώρα για να συνέλθει κανείς από την παρακολούθηση αυτού του φιλμ. Το υπέγραψε πριν 50 χρόνια ένας εμφανώς χαρισματικός δημιουργός από την Ουρουγουάη που έκτοτε δεν έτυχε να σκηνοθετήσει ποτέ ξανά για τον κινηματογράφο. Η ταινία του προέρχεται από μια εποχή πλέον μακρινή για το σινεμά τρόμου (και για ολόκληρο το σινεμά, ίσως) όπου οι ταινίες πειραματίζονταν με τις ανοχές του κοινού και πετούσαν οποιαδήποτε υποψία καθησυχασμού από το παράθυρο προκειμένου να απεικονίσουν την πλήρη και αδιαπραγμάτευτη επικράτηση του Κακού. Κάπως έτσι, ο Σεραδόρ γύριζε την πλάτη στην αντίληψη που θέλει τον πραγματικό φόβο μονίμως συνυφασμένο με το σκοτάδι και με μια απλοϊκή, θρησκευτική αντίληψη περί μεταφυσικού. Η δική του ιδέα ήταν να αντλήσει τον τρόμο μέσα στον ήλιο του καλοκαιριού και τις αποχρώσεις του πιο ειδυλλιακού μεσημεριού, όπως χρωματίζουν την εφιαλτική αναμέτρηση ενός ζευγαριού τουριστών με μια ορδή πιτσιρικάδων που έχουν σφαγιάσει όλους τους ενήλικες στο καρτ ποσταλικής ομορφιάς νησί τους. Μέχρι την παγωμένη και μαζί παράξενα απελευθερωτική στιγμή όπου ο ήρωας θα υψώσει ένα γεμάτο αυτόματο όπλο ενάντια σε μια στρατιά παιδιών με αγγελικά πρόσωπα, απαντώντας συνταρακτικά στο ερώτημα του τίτλου, η ταινία έχει μεταμορφώσει το πανέμορφο θέρος συμβολικά και κυριολεκτικά σε κόλαση. Ένα από τα ανεξερεύνητα διαμάντια του σινεμά τρόμου. | Επετειακή προβολή για τα 50 χρόνια από την πρεμιέρα της ταινίας την οποία θα δούμε για πρώτη φορά στη χώρα μας στην πλήρη της, χωρίς περικοπές εκδοχή.
Η είσοδος και στις τρεις παραπάνω προβολές συστήνεται σε άτομα άνω των 17 ετών
Πέμπτη 16 Ιουλίου | Υπερυψωμένο αίθριο Στοάς Αρσακείου, Σταδίου 44-46, Αθήνα | 21:30 | ΝΤΙΒΑ | DIVA (1981, 117') | Σκηνοθεσία: Ζαν Ζακ Μπενέξ | Πρωταγωνιστούν: Φρεντερίκ Αντρέι, Τιού Αν Λούου, Βιλεμένια Φερνάντεζ, Ρισάρ Μπορινζέρ, Ντομινίκ Πινόν | Ελληνικοί υπότιτλοι
Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '80 εμφανίστηκε ο Ζαν Ζακ Μπενέξ, για να αναγγείλει με τη μαγευτική «Ντίβα» του τον ερχομό ενός ολότελα μοντέρνου και έξοχα στιλιζαρισμένου σινεμά. στο οποίο η εικόνα αναγορευόταν σε ύψιστο φετίχ. Μέσα από την ιστορία μιας παράνομης ηχογράφησης, με θύμα μια καταξιωμένη τραγουδίστρια της όπερας, και βασικούς εμπλεκόμενους ένα νεαρό θαυμαστή της και μια σειρά από περιθωριακές φιγούρες και επικίνδυνους κακοποιούς, ο Μπενέξ κινηματογραφεί λες και μεθάει από τα εξαιρετικής καλαισθησίας πλάνα που συλλαμβάνει με τον φακό του, μετατρέποντας το σύγχρονο Παρίσι σε μια γοητευτική μητρόπολη θαυμάτων και κινδύνων και τοποθετώντας στην καρδιά της μητρόπολης ένα ατμοσφαιρικό σύγχρονο νουάρ. Μια από τις πιο θρυλικές και επιδραστικές δημιουργίες του σύγχρονου γαλλικού σινεμά, η «Ντίβα» γιορτάζει φέτος τα 45α της γενέθλια και προβάλλεται σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια. | Προβολή με αφορμή την Εθνική Εορτή της Γαλλίας, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Plein-Air του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.
Τετάρτη 22 Ιουλίου | Πάρκο Δρακοπούλου, Λάμπρου Πορφύρα 5, Αθήνα | 21:30 | Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΛΙΜΠΕΡΤΙ ΒΑΛΑΝΣ | THE MAN WHO SHOT LIBERTY VALANCE (1962, 123’) | Σκηνοθεσία: Τζον Φορντ | Πρωταγωνιστούν: Τζέιμς Στιούαρτ, Τζον Γουέιν, Βέρα Μάιλς, Λι Μάρβιν
Ενας ηλικιωμένος γερουσιαστής επιστρέφει στην κωμόπολη της Άγριας Δύσης όπου, πολλά χρόνια πριν, έγινε θρύλος επειδή τα έβαλε με τον διαβόητο παράνομο Λίμπερτι Βάλανς. Και καθώς διηγείται την ιστορία του, υπογράφοντας ένα από τα αριστουργήματά του ο Τζον Φορντ ρίχνει μια ώριμη και απομυθοποιητική ματιά στη μυθολογία της Άγριας Δύσης, μιλώντας για την απόσταση που χωρίζει την αλήθεια από το αφήγημα, την αναγκαιότητα του τελευταίου για τη συγκρότηση ενός έθνους που βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα, για την αντικατάσταση της νοοτροπίας του νομά και του πιονέρου από εκείνη της ελεύθερης οικονομίας και του ατομικισμού. Τζέιμς Στιούαρτ, Τζον Γουέιν και Λι Μάρβιν πρωταγωνιστούν σε μια ερμηνευτική αναμέτρηση τιτάνων και μια από τις κεφαλαιώδεις φιλμογραφίες του αμερικανικού σινεμά αγγίζει το απόγειό της με την ταινία που, για πολλούς, αποτελεί το τελευταίο μεγάλο κλασικό αμερικανικό γουέστερν.
Σάββατο 25 Ιουλίου | Πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου (στη συμβολή με Παρθενώνος), Αθήνα
21:30 | ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ, ΑΠΙΘΑΝΗ ΠΤΗΣΗ | AIRPLANE! (1980, 88') | Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ζάκερ, Τζιμ Έιμπραχαμς, Τζέρι Ζάκερ | Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Χέιζ, Τζούλι Χάγκερτι, Λέσλι Νίλσεν, Λόιντ Μπρίτζες, Πίτερ Γκρέιβς
Οταν το πλήρωμα και οι επιβάτες ενός αεροσκάφους υφίστανται μαζική τροφική δηλητηρίαση η οποία θέτει την πτήση σε άμεσο κίνδυνο, ένας πρώην πιλότος αναλαμβάνει να προσγειώσει ομαλά το αεροπλάνο. Στο κινηματογραφικό υποείδος της παρωδίας, η δεκαετία του 1980 είδε τον μέγιστο Μελ Μπρουκς να παραδίδει τη σκυτάλη στην ομάδα των ΖΑΖ (Ντέιβιντ Ζάκερ, Τζιμ Έιμπραχαμς, Τζέρι Ζάκερ), η οποία θα άφηνε το στίγμα της στην αμερικανική κωμωδία χάρη σε μια σειρά ταινιών που αποδομούσαν κλασικά φιλμικά είδη και πρόσφατες, εκείνη την εποχή, επιτυχίες του box-office. Η αρχή έγινε με το «Airplane!», ένα φιλμ που ξεκινά ως παρωδία των περιπετειών καταστροφής του Χόλιγουντ και κυρίως των ταινιών της σειράς «Airport», περιλαμβάνει όμως σατιρικές αναφορές και σε άλλες δημοφιλείς δημιουργίες της περιόδου. Με αυτήν την ταινία εγκαινιάζεται η συνεργασία των ΖΑΖ με τον ηθοποιό Λέσλι Νίλσεν, που θα έφτανε στο αποκορύφωμά της λίγα χρόνια μετά με την τριλογία του «The Naked Gun», με τον ηθοποιό να πλαισιώνεται εδώ από ένα αξιοζήλευτο καστ αστέρων, όπως ο Καρίμ Αμπντούλ – Τζαμπάρ, ο Λόιντ Μπρίτζες, ο Πίτερ Γκρέιβς («Mission: Impossible») και ο Ρόμπερτ Στακ («The Untouchables»). Παρά τη σχετικά μικρή της διάρκεια (μόλις 88 λεπτά), η ταινία περιλαμβάνει σωρεία ξεκαρδιστικών σκηνών, ιδιοφυούς σύλληψης και αριστοτεχνικής εκτέλεσης, που την καθιστούν μια από τις καλύτερες (και πιο επιτυχημένες εισπρακτικά) κινηματογραφικές κωμωδίες όλων των εποχών.
23:00 | ΑΚΡΩΣ ΤΡΕΛΛΟ ΚΙ ΑΠΟΡΡΗΤΟ | TOP SECRET! (1984, 88') | Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ζάκερ, Τζιμ Εϊμπραχαμς, Τζέρι Ζάκερ | Πρωταγωνιστούν: Βαλ Κίλμερ, Λούσι Γκάτεριτζ, Κρίστοφερ Βίλιερς, Ομάρ Σαρίφ, Πίτερ Κούσινγκ**
Ενας διάσημος Αμερικανός τραγουδιστής προσκαλείται για συναυλία στην Ανατολική Γερμανία προκειμένου να λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός σε μια επιχείρηση καταστροφής υποβρυχίων του ΝΑΤΟ, σύντομα όμως εμπλέκεται στο σχέδιο διάσωσης ενός φυλακισμένου επιστήμονα από μια αντιστασιακή ομάδα. Με το «Top Secret!», μια από τις καλύτερες ταινίες της, η κωμική τριπλέτα των ΖΑΖ (Ζάκερ, Έιμπραχαμς, Ζάκερ) αναμειγνύει φαινομενικά ετερόκλητα είδη: την κατασκοπική περιπέτεια, την πολεμική ταινία και τα… ροκ μιούζικαλ του Έλβις Πρίσλεϊ. Παρά το αταίριαστο αυτό «πάντρεμα», η ταινία όχι μόνο λειτουργεί, αλλά εκτοξεύεται στη σφαίρα του κωμικού σουρεαλισμού που μόνο οι αδελφοί Μαρξ, πίσω στη δεκαετία του 1930, θα μπορούσαν να είχαν συλλάβει και διεκπεραιώσει εξίσου αποτελεσματικά. Το ένα γκαγκ διαδέχεται το άλλο με ρυθμούς πολυβόλου, πολύ συχνά περισσότερα του ενός γκαγκς εκτυλίσσονται ταυτόχρονα μέσα στο ίδιο κάδρο, οι ΖΑΖ επιδεικνύουν αβίαστα την κωμική τους ευφυία και ένας νεαρός Βαλ Κίλμερ πραγματοποιεί το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στον ρόλο του μυθοπλαστικού rock ‘n’ roll σταρ.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Δευτέρα 24 Αυγούστου | Θερινό Σινεμά ΛΑΪΣ, Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-136, Αθήνα | 21:00 | ΣΤΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ ΜΑΣ | A NOS AMOURS (1983, 95') | Σκηνοθεσία: Μορίς Πιαλά | Πρωταγωνιστούν: Σαντρίν Μπονέρ, Ντομινίκ Μπενάρ, Εβελίν Κερ, Μορίς Πιαλά | Ελληνικοί υπότιτλοι
Ενα μοιραίο καλοκαίρι θα σημάνει την ερωτική αφύπνιση της 15χρονης Σουζάν, μιας κοπέλας απ' τα προάστια του Παρισιού που αρνείται να δοθεί στον αγαπημένο της, αλλά ξαφνικά χαρίζει το κορμί της σε αγνώστους με δηκτική απάθεια, όχι από διαστροφή, αλλά από μια απεγνωσμένη ανάγκη να νιώσει κάτι που να ξεπερνά τον ασφυκτικό μικροαστικό κλοιό. Όσο ο υπερπροστατευτικός πατέρας μετατρέπεται σε μια οικεία απουσία, τόσο αυτή αφήνεται στις σαρκικές εξερευνήσεις. Αναζητά τον έρωτα, αλλά βρίσκει μόνο το σεξ. Γυρεύει οικειότητα, αλλά προσκρούει πάνω στην υστερία μιας αποσυντιθέμενης οικογένειας. Ο Μορίς Πιαλά σκηνοθετεί μια δική του εκδοχή στο Σύνδρομο της Ηλέκτρας, μεταφέροντας τον συναισθηματικό πυρήνα της ταινίας στην περίπλοκη σχέση της Σουζάν με τον πατέρα της. Συμμετέχοντας ο ίδιος ως ηθοποιός, οδηγεί το νατουραλιστικό του στυλ στα άκρα. Αποκομμένος από την αστική κομψότητα της Νουβέλ Βαγκ, κινηματογραφεί κάτω από το δέρμα και την όποια επίφαση ρεαλισμού. Χρησιμοποιεί την κάμερα σαν νυστέρι που σκίζει την φιλμική πραγματικότητα κι αποκαλύπτει τι βρίσκεται από κάτω. Ως αποτέλεσμα το φιλμ αιμορραγεί, τα πάντα στη δράση του γίνονται επείγοντα. Οι ηθοποιοί (με κορυφαία την πρωτοεμφανιζόμενη Σαντρίν Μπονέρ) μοιάζουν να αιφνιδιάζονται κι οι ίδιοι από την ένταση καθώς αυτοσχεδιάζουν τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις. Ο Πιαλά ωστόσο έχει την οξύνοια να παραδώσει τον έλεγχο στη στιγμή και το αυθόρμητο. Δεν ελέγχει την κορύφωση της ταινίας, αντικαθιστά τους διαλόγους με μια βίαιη εκφορά της αλήθειας, κι εν τέλει αφήνει το φιλμ να εκραγεί αφήνοντας πίσω τα κοφτερά θραύσματα μιας οικογένειας που διαλύεται μετατρέποντας το δείπνο της σε πεδίο μάχης. Κοιτάζοντας κατάματα το χάος των ανθρωπίνων σχέσεων ο σκηνοθέτης απορρίπτει κάθε ηθικολογία και κάθε είδους κάθαρση. Αφήνει πίσω ένα μωσαϊκό από σπασμένα συναισθήματα και την ηχώ μιας νιότης που αρνήθηκε να συνθηκολογήσει με τη μιζέρια του κόσμου των μεγάλων. Το φιλμ του, συνταρακτικά ωμό κι ηλεκτρισμένο, είναι το μνημείο «στους έρωτές μας», τους μικρούς, τους μεγάλους, τους πλατωνικούς, τους αληθινούς που σαν νυστέρι κι αυτοί, έσκισαν τις κακοπαιγμένες ψευδαισθήσεις που μας σέρβιρε κατά καιρούς η μεγάλη οθόνη και μας χαράκωσαν βαθιά. Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Plein-Air του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.
Τετάρτη 26 Αυγούστου | Δημοτικό Στάδιο Καλλιθέας Γρηγόρης Λαμπράκης «Ελ Πάσο», Γρηγορίου Λαμπράκη 7, Καλλιθέα | 21:00 | Ο ΚΑΛΟΣ, Ο ΚΑΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΣΧΗΜΟΣ | THE GOOD, THE BAD AND THE UGLY (1966, 177’) | Σκηνοθεσία: Σέρτζιο Λεόνε | Πρωταγωνιστούν: Κλιντ Ιστγουντ, Ιλαι Γουάλας, Λι Βαν Κλιφ, Αλντο Τζιουφρέ
Για τον Κουέντιν Ταραντίνο πρόκειται για «το σπουδαιότερο κινηματογραφικό επίτευγμα που υπήρξε ποτέ», για το «καλύτερα σκηνοθετημένο φιλμ όλων των εποχών» και για την αγαπημένη του ταινία. Για σύσσωμη την ιστορία του σινεμά η επίδραση που είχε ο «Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» σε πλήθος επωνύμων σκηνοθετών (η λίστα είναι τεράστια) και σε αμέτρητες μετέπειτα δημιουργίες δεν μπορεί να μετρηθεί με λόγια, αλλά με αλησμόνητες εικόνες. Για όλους εμάς, θεατές πολλών και διαφορετικών γενεών, η μέχρις εσχάτων αναμέτρηση τριών πιστολέρο με πολυπόθητο λάφυρο έναν κρυμμένο θησαυρό και εκρηκτικό φόντο τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο παραμένει μια φιλμική εμπειρία αλλεπάλληλων ηδονών: μια αποθέωση της σκηνοθεσίας, της μαγικής σύζευξης των πλάνων με τη (μεγαλεπήβολη) μουσική, του άκρατου και ευφυούς στιλιζαρίσματος στην υπηρεσία μιας παιχνιδιάρικης και γεμάτης ανατροπές πλοκής, του εκστατικού θεάματος ως βιτρίνα της ανθρώπινης κατάστασης, του συνθέτη Ένιο Μορικόνε ως άτυπου συν-σκηνοθέτη και ηχητικού καταλύτη αυτής της γουέστερν όπερας, των γνώριμων κανόνων ενός ολόκληρου κινηματογραφικού είδους που εδώ δουλεύονται εκ νέου για να εκτοξευτούν, μπροστά στα μάτια μας, στη σφαίρα του μυθικού. | Επετειακή προβολή 60 ετών από την πρώτη κυκλοφορία της ταινίας και την επίσημη ίδρυση της ΠΑΕ Athens Kallithea FC το 1966.
Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες για το Athens Open Air Film Festival στο επίσημο site του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, στη σελίδα του στο Facebook και το Instagram
