Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Η Εμιλι Γουάτσον βρίσκεται αυτές τις ημέρες στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο ως πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, ενώ θα παραλάβει και το τιμητικό Heart of Sarajevo Award για τη συνολική της προσφορά στην έβδομη τέχνη.
Στο πλαίσιο της διοργάνωσης, η Βρετανίδα ηθοποιός μίλησε για μια ιδιαίτερα προσωπική πτυχή της ζωής της, αποκαλύπτοντας πως η αυστηρή θρησκευτική ανατροφή της παραλίγο να σταθεί εμπόδιο στην ταινία που καθόρισε την κινηματογραφική της καριέρα.
Η Γουάτσον μεγάλωσε στην School of Philosophy and Economic Science, μια οργάνωση με έδρα το Λονδίνο, η οποία προωθεί συντηρητικές αξίες και αυστηρά παραδοσιακούς ρόλους φύλου.
Πρώην μέλη της έχουν περιγράψει την οργάνωση ως αίρεση ή νέο θρησκευτικό κίνημα, χαρακτηρισμό που υιοθετεί και η ίδια η ηθοποιός.
«Κάποια κομμάτια ήταν πολύ χαρούμενα και κάποια άλλα πολύ παράξενα», δήλωσε, περιγράφοντας τον εαυτό της ως ένα ιδιαίτερα αφοσιωμένο παιδί. «Γεννήθηκα σε μια πολύ όμορφη οικογένεια, αλλά μεγάλωσα σε μια θρησκευτική αίρεση που ήταν πολύ αυστηρή. Χρειάστηκα αρκετό χρόνο για να βρω τον δρόμο μου εξαιτίας αυτού».
Η ταινία που έγινε προσωπική ρήξη
Η υποκριτική υπήρξε, όπως λέει, ο τρόπος με τον οποίο κατάφερε τελικά να απελευθερωθεί. Μετά τα πρώτα της βήματα στο θέατρο με τη Royal Shakespeare Company, η Γουάτσον έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Breaking the Waves» του Λαρς φον Τρίερ το 1996.
Η ταινία, που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες, ακολουθεί την Μπεθ ΜακΝιλ, μια νεαρή γυναίκα που ζει σε μια αυστηρά θρησκευόμενη κοινότητα στη βόρεια Σκωτία. Οταν ερωτεύεται τον Γιαν, έναν Δανό εργάτη που δουλεύει σε μια πλατφόρμα πετρελαίου, τον οποίο υποδύεται ο Στέλαν Σκάρσγκαρντ, η ζωή της ανατρέπεται.
Μετά από ένα σοβαρό ατύχημα που τον αφήνει παράλυτο, η Μπεθ οδηγείται σε μια σειρά από αποφάσεις που έρχονται σε πλήρη σύγκρουση με τους ηθικούς κανόνες της κοινότητάς της.
Η σύνδεση ανάμεσα στη ζωή της ηθοποιού και την ηρωίδα που υποδυόταν ήταν, όπως παραδέχεται σήμερα, πολύ πιο έντονη απ' όσο μπορούσε να αντιληφθεί τότε. Οταν, μάλιστα, ενημέρωσε την οργάνωση στην οποία είχε μεγαλώσει για την ταινία, η αντίδραση ήταν άμεση.
«Με κάλεσαν και μου είπαν πως δεν έπρεπε να το κάνω», αποκάλυψε. Η απόφαση να αγνοήσει την εντολή τους αποτέλεσε σημείο καμπής. «Αυτή η στιγμή ήταν μια ρήξη. Εκεί είχα μεγαλώσει, εκεί ήταν οι φίλοι μου, κι εγώ έφυγα».
Η ηθοποιός περιγράφει εκείνη την περίοδο ως μια ταυτόχρονα οδυνηρή και απελευθερωτική εμπειρία. «Ημουν απελπισμένη, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα πως η καρδιά μου πετούσε. Ενιωθα μια απίστευτη ελευθερία», είπε, συνδέοντας αυτό το συναίσθημα με την εμπειρία της Μπεθ στο «Breaking the Waves». «Ημουν σαν ένα κομμάτι σύρμα που είχε αποσυνδεθεί».
Η ερμηνεία της στην ταινία τής χάρισε την πρώτη από τις συνολικά δύο υποψηφιότητές της για Οσκαρ και την καθιέρωσε διεθνώς. Ωστόσο, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, η Γουάτσον δεν ήταν έτοιμη να μιλήσει ανοιχτά για τη σχέση της με τη θρησκευτική κοινότητα.
Θυμάται πως δεν είχε μιλήσει ποτέ για το συγκεκριμένο κομμάτι του παρελθόντός της, ούτε καν στον Στέλαν Σκάρσγκαρντ, συμπρωταγωνιστή της στο «Breaking the Waves». Οταν οι δυο τους ξαναβρέθηκαν σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, το 2016 στη σειρά «Chernobyl» του HBO αποφάσισε να του αποκαλύψει τα πάντα.
«Κυριολεκτικά τινάχθηκε από την έκπληξή του», θυμάται η Γουάτσον.
«Την εποχή των γυρισμάτων του “Breaking the Waves”, όλο αυτό ήταν κάτι πολύ προσωπικό για μένα. Δεν καταλάβαινα καν τι μου συνέβαινε». Η ηθοποιός εξηγεί πως τότε δεν είχε ακόμη την απόσταση ούτε τα λόγια για να συνδέσει όσα βίωνε με την ιστορία της Μπεθ, παρότι σήμερα αναγνωρίζει πόσο βαθιά προσωπική ήταν τελικά η σχέση της με τον ρόλο.
Χρειάστηκε δεκαετίες για να μπορέσει να μιλήσει με καθαρότητα για την παιδική της ηλικία. «Στις αρχές της δεκαετίας του '90 δεν υπήρχε η ίδια κατανόηση για το πόσο υγιές είναι να εξετάζεις τη ζημιά που μπορεί να έχει συμβεί στην παιδική σου ηλικία», σημείωσε. «Μου πήρε μια ολόκληρη ζωή για να τα ξεδιαλύνω όλα».
Η δυσκολία της να μιλήσει ανοιχτά για το παρελθόν της ήταν εμφανής ακόμη και στην πρώτη της μεγάλη δημόσια εμφάνιση στις Κάννες, το 1996.
Βρέθηκε ξαφνικά στο επίκεντρο μιας τεράστιας δημοσιότητας, με την ταινία του Λαρς φον Τρίερ να προκαλεί έντονο ενδιαφέρον, όμως η ίδια δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί το προσωπικό βάρος που κουβαλούσε. Θυμάται πως στις συνεντεύξεις και τη συνέντευξη Τύπου της ταινίας παρέμενε ιδιαίτερα κλειστή και επιφυλακτική, έχοντας διαρκώς την ανάγκη να προστατεύσει την προσωπική της ζωή. Οπως εξήγησε, εκείνη την περίοδο ένιωθε πως το να αφήσει τους άλλους να γνωρίσουν πραγματικά ποια ήταν και από πού προερχόταν δεν ήταν ασφαλές.
Ακόμη πιο περίπλοκη έκανε την κατάσταση η παρουσία των γονιών της στις Κάννες, οι οποίοι είχαν ταξιδέψει μαζί της και εξακολουθούσαν να συνδέονται με τη θρησκευτική οργάνωση στην οποία είχε μεγαλώσει. Η Γουάτσον περιγράφει μια σχέση γεμάτη αντιφάσεις: από τη μία, οι γονείς της τη στήριζαν και ήταν περήφανοι για την επιτυχία της· από την άλλη, παρέμεναν μέρος ενός περιβάλλοντος από το οποίο η ίδια είχε μόλις αρχίσει να απομακρύνεται. «Ηταν μια πολύ σύνθετη κατάσταση», παραδέχτηκε. Παρ' όλα αυτά, όπως σημειώνει, τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν μεγαλύτερη κατανόηση και επικοινωνία μεταξύ τους, επιτρέποντας στην οικογένεια να αφήσει σταδιακά πίσω της εκείνη τη δύσκολη περίοδο.
