Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Ενατη γεμάτη με ιστορίες μικρές και μεγάλες

Σαράντα δύο ελληνικές μικρές ιστορίες, επιλεγμένες ανάμεσα σε 392 συμμετοχές, διεκδίκησαν φέτος την αναγνώριση στο διαγωνιστικό τμήμα «Ελληνικές Μικρές Ιστορίες» του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας. Για ακόμη μία χρονιά, η διοργάνωση στρέφει το βλέμμα στη σύγχρονη ελληνική δημιουργία, αναδεικνύοντας τη δυναμική ενός κινηματογραφικού πεδίου που βρίσκει στη μικρού μήκους φόρμα τον χώρο για να πειραματιστεί, να αναζητήσει νέες αφηγηματικές διαδρομές και να συστήσει φρέσκες δημιουργικές φωνές.

Το δύσκολο έργο της αξιολόγησης ανέλαβε μια πενταμελής κριτική επιτροπή με πρόεδρο τη σεναριογράφο και συγγραφέα Κατερίνα Μπέη και μέλη τη σκηνοθέτιδα Χριστίνα Ιωακειμίδη, τους ηθοποιούς Δημήτρη Κίτσο και Γιάννη Τσορτέκη και τον μουσικό Σταύρο Λάντσια. Με διαφορετικές καλλιτεχνικές αφετηρίες και εμπειρίες, οι πέντε κριτές κλήθηκαν να ξεχωρίσουν τις ταινίες που κατάφεραν να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα, μέσα από την τόλμη της ιδέας, την κινηματογραφική γραφή και τη δύναμη της αφήγησης.

Περισσότερες Νύχτες Πρεμιέρας 2026

• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Οι 32 ταινίες που το Flix θα τρέξει να δει
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: «Είμαστε ακόμα ζωντανοί» και το σινεμά συνεχίζει να μας ενώνει
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Πρώτη με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Δεύτερη με ένα τελευταίο καλοκαίρι πριν το φθινόπωρο
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Τρίτη με ένα encore που δεν λέει να τελειώσει
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Τέταρτη και νιώσαμε ξανά εκείνη τη φεστιβαλική έξαψη
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Πέμπτη και ο χειμώνας εισέβαλε στις αίθουσες
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Εκτη και λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Εβδομη σε «θέρετρα» μέσα στην καρδιά της Αθήνας
• Νύχτες Πρεμιέρας 2026: Νύχτα Ογδοη ξετυλίγοντας κινηματογραφικά μυστικά

Αναλυτικά τα βραβεία:

ΧΡΥΣΗ ΑΘΗΝΑ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας | ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΣ ΦΤΕΡΩΤΟΣ των Βαγγέλη Παναγιωτακόπουλου, Θανάση Φουσέκη

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Παμψηφεί στην ταινία που μας ενθουσίασε για πολλούς λόγους. Βασικά είναι μια κατηγορία από μόνη της. Αλλά πέρα από αυτό, έκανε τικ σε όλα τα κουτάκια: στην πρωτοτυπία, την αυθεντικότητά της, τις ανατροπές της, την τόλμη της, την υποκριτική, την κινηματογράφηση… όλα. Είναι σπουδαστική ταινία. Η κουκουβάγια της χρυσής Αθηνάς, θα κάνει παρέα με το περιστέρι-σούπερ χίροου».

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ με την ευγενική υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας.

ΑΡΓΥΡΗ ΑΘΗΝΑ Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής | WHEEL TO LIVE της Βίκυς Αναστασιάδου

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που μας δίνεται η ευκαιρία να να βραβεύσουμε μια ταινία που μας άγγιξε τόσο βαθιά. Παρακολουθώντας τη νιώσαμε ένα σφίξιμο στην καρδιά αλλά στο τέλος δακρύσαμε με χαμόγελο και όπως ο πρωταγωνιστής, γεμίσαμε  με θέληση για ζωή. Αυτή είναι η δύναμη αυτής της ταινίας , μας συγκινεί την ίδια ακριβώς στιγμή που μας κάνει να νιώθουμε άβολα. Το βραβείο Αργυρή Αθηνά απονέμεται στο WHEEL TO LIVE της Βίκυς Αναστασιάδου ».

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.000 ευρώ με την ευγενική υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ | Εξίσου στα FREE ELIZA (NOTES ON AN ANATOMICAL IMPERFECTION) της Αλεξάνδρας Ματθαίου & SISTERS της Μαριάννας Μποζαντζόγλου

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Κάποιες ταινίες μοιάζουν να στηρίζονται εξ ολοκλήρου στους πρωταγωνιστές τους, στη δύναμη ενός βλέμματος, μιας σιωπής ή μιας ανεπαίσθητης κίνησης. Πίσω από αυτή τη φαινομενική απλότητα, όμως, κρύβεται σκηνοθετική τόλμη, ευαισθησία και συγκινητική ακρίβεια. Η τέχνη του να δημιουργείς ένταση χωρίς υπερβολές και να αποκαλύπτεις χωρίς να εξηγείς. Το Βραβείο Σκηνοθεσίας απονέμεται φέτος εξίσου (και όχι εξ ημισείας) σε δύο τέτοιες ταινίες. Δύο έργα που αποδεικνύουν πως η μεγάλη σκηνοθεσία δεν επιβάλλεται, αλλά αποκαλύπτεται». 

Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, τo οποίo συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.000 ευρώ με την ευγενική υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ | ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΣ ΦΤΕΡΩΤΟΣ των Βαγγέλη Παναγιωτακόπουλου, Θανάση Φουσέκη & Ανδριάνα Ζαχαριάδου Κοροβέση

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Οταν νιωθεις θαυμασμό, με την έννοια του “αχ αυτο θα ήθελα να το έχω παίξει, αχ αυτό θα ήθελα να το έχω κάνει” και όταν λες επίσης “καλά, αυτό, το έκανα και εγώ” με την έννοια του πόσο απλό είναι ή μάλλον πόσο απλό φαντάζει ότι είναι , τότε υπάρχει εκ θεμελίων ένας πολύ ισχυρός βαθμός σημαντικότητας - Γι αυτόν το λόγο το βραβείο σεναρίου απονέμεται στον Βαγγέλη Παναγιωτακόπουλου, τον Θανάση Φουσέκη και την Ανδριάνα Ζαχαριάδου Κοροβέση για την ταινία Αυτόκλητος Φτερωτός»

Το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 1.000 ευρώ με την ευγενική υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ | Η ηθοποιος στην οποία επέλεξε να απονείμει το βραβείο η Κριτική Επιτροπή αρνήθηκε την βράβευση και κατόπιν αιτήματός της δε συμπεριλαμβάνεται σχετική αναφορά

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΑΝΔΡΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ | Γιώργος Μπουφίδης για την ταινία ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΣ ΦΤΕΡΩΤΟΣ των Βαγγέλη Παναγιωτακόπουλου, Θανάση Φουσέκη

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Για μια ταινια τοσο αληθινή που  ψάχναμε να βρούμε τα λόγια και ξεπέρασε τη εννοια της υποκριτικής  κανένα ίχνος επιτήδευσης καμία ραφή που να προδίδει τις υποκριτικές επιλογές του ηθοποιού. Βλέπαμε εναν πραγματικο ανθρωπο με μια φυσικοτητα και μια αληθεια που μας  έκαναν να ξεχνάμε ότι βλέπουμε μια ταινία, ήταν δύσκολο να αποδεχθούμε ότι  δεν παρακολουθούμε ι ένα ντοκιμαντέρ.  Το βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας απονέμεται στο Γιώργο Μπουφίδη για την ταινία Αυτόκλητος Φτερωτός »

ΕΙΔΙΚΗ ΜΝΕΙΑ | Ο ΠΑΚΕΤΑΣ του Ερμόλαου Φωτίου

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Με μεγάλη χαρά δόθηκε το βραβείο ειδικής μνείας σε μια ταινία, από τις αγαπημένες όλης της επιτροπής για την αρτιότητα και τη συνέπειά της. Αυτή η ταινία ήταν φιναλίστ σε όλες τις κατηγορίες. Ήταν στις τρεις πρώτες, σε όλες τις επιλογές. Υποκριτική, σενάριο, κινηματογράφηση κι επιπλέον είναι μια πολύ ολοκληρωμένη ταινία που είναι πραγματικά σαν μεγάλου μήκους. Σε εμπλέκει συναισθηματικά από την πρώτη στιγμή, έχει ρυθμό, ένταση, σασπένς, ρεαλισμό, καταπληκτική ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή της, κάμερα… όλα. Κι επιπλέον είναι και φοιτητική ταινία. Πρώτη ταινία. »

ΕΙΔΙΚΗ ΜΝΕΙΑ | ΤΡΥΠΕΣ του Πέτρου Καλφαμανώλη

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Μια ταινια που σε παιρνει απο τα πρώτα δεύτερα ειδικά  όταν καταλαβαίνεις οτι την αφηγηση την κανε μια κατσικα, με τη φωνή του υπεροχου Γιώργου Κατσή. Ένα έργο που είναι απόλυτα ολοκληρωμένο και καλοφτιαγμένο , ευφυέστατο, εξαιρετικές ερμηνείες και μια φανταστική φωτογραφία που συνθέτουν ένα κόσμο με ξεχωριστή κινηματογραφική ταυτότητα και αποδεικνύουν ότι υπάρχει μια νέα γενιά δημιουργών με ουσιαστική φωνή και όραμα, οπότε η Ειδική Μνεία απονέμεται στην ταινία Τρύπες του Πέτρου Καλφαμανώλη»

ONASSIS FILM AWARD | ΤΡΥΠΕΣ του Πέτρου Καλφαμανώλη

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Tο Onassis Film Award απονέμεται σε μια πρωτότυπη ταινία με ασυνήθιστη ματιά, για τη βαθιά υπαρξιακή αγωνία απέναντι στην απουσία νοήματος, βεβαιότητας και σωτηρίας. Μια απρόσμενη διασκευή του "Περιμένοντας τον Γκοντό", για την πρόκληση της αναμονής και την ευτυχία της συνύπαρξης. -Γιατί συνεχίζεις; -Για τα ηλιοβασιλέματα και την παρέα».  

Η κριτική επιτροπή του Onassis Film Award, τελεί υπό την Διεύθυνση της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Ιδρύματος Ωνάση, Αφροδίτης Παναγιωτάκου και απαρτίζεται από: τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, Εκτελεστικό Διευθυντή του Ιδρύματος Ωνάση, τη Βάσω Βασιλάτου, Θεατρολόγο, την Ελιζαμπέττα Ηλία Γεωργιάδου, Σεναριογράφο, τη Χριστίνα Πιτούλη, Παραγωγό, τον Κωνσταντίνο Τζάθα, Επιμελητή, τον Δανιήλ Βεργιάδη, Επικοινωνιολόγο, και τη Δέσποινα Σιφνιάδου, Παραγωγό.

ΒΡΑΒΕΙΟ GSC ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ | Αρσινόη Πηλού για την ταινία ΤΟ ΚΕΡΙ της Χρυσιάννας Παπαδάκη

Στη φετινή επιτροπή συμμετείχαν τα Τακτικά Μέλη Ηλίας Αδάμης, Γιώργος Γιαννέλης και Άκης Κωνσταντακόπουλος. 

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής: «Σε μια ταινία που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην οπτική αφήγηση, η Αρσινόη, μέσα από τη δουλειά της, όχι μόνο υποστήριξε το σενάριο, αλλά το ανέβασε σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Η φωτογραφία έχει ξεκάθαρη εκφραστική ταυτότητα, με φωτισμούς που υπηρετούν την αφήγηση και απόλυτα μελετημένες κινήσεις κάμερας. Οι εικόνες αποπνέουν μια αίσθηση μελαγχολίας και νοσταλγίας, δημιουργώντας παράλληλα μια άκρως κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν οι σκηνές των flashback καθώς και τα νυχτερινά εξωτερικά γυρίσματα. Το Hot Wax εχει δημιουργήσει εικόνες που μένουν στη μνήμη του θεατή».

Βραβείο GSC Καλύτερης Κινηματογράφησης, με την ευγενική υποστήριξη της Ένωσης Ελλήνων Κινηματογραφιστών που συνοδεύεται συνοδεύεται με τρία δώρα για την/τον βραβευμένη/ο για την επόμενη ταινία μικρού μήκους: 
1. Από τη Bright Vision προσφορά φωτιστικού εξοπλισμού αξίας 3.000€. 
2. Από τη MovieCrane προσφορά χρήσης του μακινιστικού Jimmy Jip (περιλαμβάνεται το απαραίτητο τεχνικό προσωπικό και η μεταφορά του, για χρήση εντός της Αθήνας για μια βάρδια) αξίας 1.500 ευρώ.
3. Από την albapv μία τσάντα Manfrotto Cineloader Small αξίας 200 ευρώ. 

Rose του Μάρκους Σλάιντσερ

Γερμανία 1648. Ο Τριακονταετής Πόλεμος έχει μόλις τελειώσει κι ένας στρατιώτης εμφανίζεται σε απομακρυσμένο γερμανικό χωριό Προτεσταντών. Ο ξένος φέρει μία ουλή από σφαίρα, που έχει παραμορφώσει το πρόσωπο του και παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή. Τώρα τη φορά στο λαιμό ως παράσημο. Στο δισάκι του κουβαλά τους επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας μίας αγροικίας και χρήματα για να πληρώσει τους ντόπιους αγρότες για να δουλέψουν στα χωράφια του. Οι κάτοικοι είναι αρχικά καχύποπτοι: ποιος είναι αυτός ο ξένος, τι ισορροπίες έρχεται να διαταράξει; Ομως, με προθυμία τσεπώνουν τα χρήματα του και, σταδιακά, όσο βλέπουν πόσο σκληρά δουλεύει, πόσο γενναία τους υπερασπίζεται από κινδύνους, τον εμπιστεύονται και ανοίγουν τις πόρτες τους. Σε σημείο που ένας γείτονας του δίνει την κόρη του για γυναίκα του.

Μόνο που ο ξένος είναι ξένη. Δεν ακούμε ποτέ το ανδρικό όνομα με το οποίο τους συστήθηκε, αλλά εμείς ξέρουμε το πραγματικό της: Ρόουζ. Ολιγόλογη και αινιγματική, η Ρόουζ δεν αποκαλύπτει παρά πολύ αργότερα γιατί μεταμφιέστηκε σε άντρα. «Τα παντελόνια σου δίνουν ελευθερία». Μόνο που τον 17ο αιώνα αυτό θεωρείται έγκλημα ισοδύναμο με τον σαδομισμό. Και τιμωρείται με θάνατο.

Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Μάρκους Σλάιντσερ («Michael», «Angelo») έκανε ενδελεχή έρευνα ανακαλύπτοντας ιστορίες εκατοντάδων γυναικών των προηγούμενων αιώνων που μεταμφιέστηκαν σε άντρες - από διαφορετικές χώρες και για διαφορετικούς λόγους. Δεν ήταν (μόνο) θέμα ομοφυλοφιλίας ή τρανσεξουαλικότητας. Φορώντας παντελόνια, οι γυναίκες απέφευγαν γάμους εξαναγκασμού, είχαν πρόσβαση στη μόρφωση και την εργασία, ήταν ασφαλείς από βιασμούς και κακοποίηση. Είχαν ελπίδα να ζήσουν μια αυτοκαθοριζόμενη ζωή.

«Τα παντελόνια σου χαρίζουν ελευθερία». Αυτές οι 5 λέξεις θεμελιώνουν το υπόγειο πολιτικό σχόλιο ενός σεναρίου κατασκευασμένου μεστά, συμπυκνωμένα, με αυστηρή οικονομία λόγου. Τίποτα το επεξηγηματικό, τίποτα το καλλιγραφικό, τίποτα περιττό δεν επιτρέπει κι ο μοντέρ Χανς-Γεργκ Βάισμπριχ («September 5») που περιορίζει την αφήγηση σε 93 ουσιώδη λεπτά.

Ό,τι διαδραματίζεται στην οθόνη είναι σκληρό, τραχύ, ανάλογο της εποχής. Η φιλμική γλώσσα όμως είναι ποιητική - ένα γκοθ παραμύθι (η μειλίχια φωνή της αφηγήτριας παραπέμπει σε λαϊκή σάγκα) που λέει τραγικές αλήθειες σε ασπρόμαυρο κιαροσκούρο.

Ο Σλάιντσερ, προτού σκηνοθετήσει, υπήρξε για χρόνια casting director του Μίκαελ Χάνεκε και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κοινότητα της «Rose» θυμίζει κάτι από τη «Λευκή Κορδέλα», ενώ η τελευταία πράξη της τανίας παραπέμπει ξεκάθαρα στα «Πάθη της Ζαν ντ' Αρκ» του Καρλ Ντράγιερ.

Με τον πιστό του DP Γκέραλντ Κέρκλετς (τρίτη τους ταινία μαζί) συνθέτουν μία ατμόσφαιρα αυστηρή, μονοχρωματική, βαριά, όπου το φως έχει σχήμα κι όγκο, το κόντραστ υλική διάσταση, τα πρόσωπα, τα σώματα, τα ζώα, τα υφάσματα, η λάσπη ιστορίες να αποκαλύψουν - αρκεί να τους δώσεις χρόνο. Κι ο Σλάιντσερ δεν βιάζεται. Κρατά την κάμερα με υπομονή όσο οι ηθοποιοί του (επαγγελματίες και ερασιτέχνες) μπαινοβγαίνουν στα κάδρα σαν σε tableau vivant. Σ’ ένα σύμπαν όπου και το production design και η δωρική ενδυματολογία είναι μελετημένα, ακριβή, αλουστράριστα αληθινά - κάθε βαρύ άκαμπτο ρούχο, κάθε πατιναρισμένο ξύλινο δοκάρι, κάθε γδαρμένη φτέρνα μπότας.

Ομως το αληθινό «ρόδο», το μυστικό λουλούδι της ταινίας, είναι η πρωταγωνίστριά της. Η Σάντρα Ούλερ αρνείται τις εύκολες λύσεις - δεν βραχνιάζει τη φωνή της, δεν μιμείται, δεν αναπαραγάγει ξεπερασμένα κλισέ, δεν καταφεύγει σε φτηνά κόλπα. Στέκεται αγέρωχα, αρματωμένα, αλλά κι ευάλωτα και τρομαγμένα. Κρύβεται στις σκιές του μυστικού της (το πρόσωπο της το βλέπουμε ολόκληρο μόνο το τελευταίο δεκάλεπτο), ακίνητη και παρατηρητική, εκεί όπου θα περίμενε κανείς επιτηδευμένη ένταση, εκρηκτική όταν θα έπρεπε να έχει ζαρώσει, αφαιρετικά σπαρακτική στον τελικό της μονόλογο. Μία μεγάλη, τεράστια ηθοποιός που δίνει πάρα πολλά με ένα μόνο βλέμμα. Που σείεται και σιωπά μέσα στον ίδιο ήχο.

Η ειλικρινής προσέγγιση της Ούλερ δεν είναι απλώς μία μεγάλη ερμηνεία - είναι επιλογή και θέση. Στηρίζει ηθικά, φιλοσοφικά, φεμινιστικά την ηρωίδα της, την ταινία, και τις εκατοντάδες γυναίκες που την ενέπνευσαν. Καμία δε φόρεσε παντελόνια για να κρύψει την πραγματική της ταυτότητα. Αλλά για να διεκδικήσει την αληθινή - σε έναν κόσμο που δεν της επέτρεπε να υπάρχει.

Πόλυ Λυκούργου

Possible Love του Λι Τσανγκ-ντονγκ

Η Μι-οκ δεν θέλει ο Χο-σοκ να πίνει. Του παίρνει το ποτήρι από τα χέρια, του παίρνει και τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Εκείνος θυμώνει. Από τότε που απολύθηκε, έχει κατάθλιψη και δεν μιλά πολύ. Μόνο πίνει. Κι εκείνη που δεν της άρεσε ποτέ το αλκοόλ, τα βράδια θα πιει ένα ποτήρι μαζί του. Στο μπαλκόνι τους, κοιτώντας το φεγγάρι, για την παρέα. 



Η ιστορία τους δεν είναι πολύ διαφορετική από πολλών οικογενειών που οι άντρες απολύθηκαν μαζικά από τα εργοστάσια της Σεούλ. Αρχικά ο κοινωνικός ιστός ήταν δυνατός: κατέβηκαν σε καθιστική απεργία για να προστατεύσουν τις δουλειές τους, όταν φάνηκε ότι τα αμερικανικά funds που εξαγόραζαν τις επιχειρήσεις στόχευαν σε μαζικές απολύσεις. Σταδιακά όμως, ο κόσμος λύγισε. Είτε από τα χρέη, είτε από τη βία των ομάδων καταστολής - οι απεργίες σταμάτησαν. Και τότε γείτονες που μπορεί να πρόδωσαν γείτονες, διέκοψαν κάθε επικοινωνία, κάθε σχέση. Κατηγορίες, ενοχές, ντροπή. Αλκοόλ. 


Τυχαία, η Μι-οκ κι ο Χο-σοκ γνωρίζονται με ένα άλλο ζευγάρι - την Γε-τζι και τον Σανγκ-γου. Εκείνη είναι καλλιτέχνης - ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ για τις απολυμένες οικογένειες. Εκείνος είναι ζάμπλουτος κληρονόμος και χρηματοδοτεί τα πρότζεκτς της γυναίκας του. Η Γε-τζι συμπαθεί πολύ τη Μι-οκ και την κάνει πρωταγωνίστρια του ντοκιμαντέρ της. Θέλει όμως να λυγίσει και την αντίσταση του Χο-σοκ, ο οποίος παραμένει πεισμωμένα απρόσιτος.

Η τετράδα περνά αρκετό καιρό μαζί - όμως πόσο πιθανή είναι η πραγματική φιλία ανάμεσα σε ανθρώπους με τόσο μεγάλη ταξική διαφορά; Και πόσο πιθανή είναι η διάσωση της αγάπης ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που δίνει αγώνα για επιβίωση; 



Οκτώ χρόνια μετά το «Burning», ο Λι Τσανγκ-ντονγκ επιστρέφει με μία ταινία που αναζητά αυτό ακριβώς, την αγάπη, ανάμεσα στα συντρίμμια μιας κοινωνίας. Οπως κι ο Παρκ Τσαν-γουκ (που το έκανε διαφορετικά, μέσα από τη μαύρη κωμωδία) με το «Καμία Αλλη Επιλογή» έτσι κι εδώ ο Λι Τσανγκ-ντονγκ καταγράφει πώς το φαινόμενο της ανεργίας σόκαρε συθέμελα την Νότια Κορέα - όχι μόνο την οικονομία της, αλλά κι ολόκληρη την κοινωνική της ισορροπία. Δεν ήταν ποτέ μόνο θέμα διαβίωσης - αλλά και ταυτότητας (τι είσαι αν δεν δουλεύεις;) , διαπροσωπικών σχέσεων (πόσο μπορεί να αντέξει ένα ζευγάρι τη διαβρωτική αυτή κρίση;), προσωπικών ρωγμών (κατάθλιψη, αλκοολισμός, αδιέξοδο). 



Ο τίτλος «Possible Love» μπορεί να είναι δανεισμένος από ένα ερωτικό τραγούδι που σιγοτραγουδά η απελπισμένη ηρωίδα, αλλά αυτή εδώ δεν είναι μία ερωτική ιστορία. Είναι βαθιά πολιτική και σιγόβραζε στη συνείδηση του δημιουργού για πάνω από μία δεκαετία. Ομως δεν τολμούσε να την ξεκινήσει, πιστεύοντας ότι το σινεμά του δεν είναι στρατευμένα ιδεολογικό - ώστε να αποδώσει σωστά ένα μανιφέστο για τα εργατικά δικαιώματα.

Κανείς όμως δεν χρειαζόταν ένα μανιφέστο: το προσωπικό βλέμμα του Λι Τσανγκ-ντονγκ είναι πολύ πιο αποτελεσματικό. Εξανθρωπίζει τη θεματολογία, για αυτό πονάει περισσότερο. Περισσότερο κι από αναλύσεις για την κοινωνική ανισότητα και την ταξική συνείδηση, περισσότερο κι από τα σκάνδαλα, τις καταγγελτικές εικόνες, τη βία, την ψυχή του θεατή ροκανίζει αυτή η κανονικότητα της ανθρώπινης συρρίκνωσης. Πώς συνηθίζει ο άνθρωπος να μικραίνει όλο και περισσότερο για να χωράει όλο και σε λιγότερα, τι ανέχεται, πόσα υπομένει. Πόσο οργίζεται, πόσο διαλύεται, πόσο εξαφανίζεται μέσα στο κέλυφος του εαυτού.

Ο Λι Τσανγκ-ντονγκ δεν αντιμετωπίζει με προκατάληψη ούτε τον πλούτο. Βρίσκει ανθρωπιά και κατανόηση και στο εύπορο ζευγάρι — ή, τουλάχιστον, θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: ευθύνεται κανείς εξ ορισμού επειδή απολαμβάνει μια καλύτερη ζωή;

«Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί». Μία σαφής αναφορά στο «Δεκάλογο» ξεκινά την ταινία, ξεκαθαρίζοντας ότι το θέμα δεν είναι μία εύκολη καταδίκη του 1% αυτού του πλανήτη. Το σύστημα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Αλώβητο. Ο Λι Τσανγκ-ντονγκ ενδιαφέρεται για το πώς τοποθετούμαστε εμείς απέναντι σε αυτό. Αν μπορούμε να ρίξουμε τη ματιά μας λοξή στη διαστρεβλωμένη σύγχρονη πραγματικότητα, να διασώσουμε την ανθρωπιά μας σε μία διεφθαρμένη κοινωνία, να μην φθονούμε όσα δεν έχουμε, να μην επιτρέπουμε να μας υποσκάπτει ο θυμός. Οχι από ηθική ανωτερότητα, ούτε ακολουθώντας φτηνά φιλοσοφικά τσιτάτα: αλλά από αυτοπροστασία.

Βραδυφλεγές σινεμά παρατήρησης, ποιητικού συμβολισμού, ανθρώπινων εξομολογήσεων. Μικρές στιγμές που όμως φεύγοντας από την οθόνη για να συναντήσουν τον θεατή αποκτούν τεράστια, ωστική δύναμη. Πιάνουν ρίζα στην καρδιά, σε διαλύουν. 



Εξαιρετικός ο Σολ Κιουνγκ-γκου («Pepermint Candy», «Oasis») στο ρόλο του ντροπιασμένου συζύγου, του ηττημένου απεργού, του αναλώσιμου εργάτη. Τσακισμένα βλέμματα, πνιχτή αναβράζουσα οργή, ταπεινωμένη περηφάνια. Την παράσταση κλέβει όμως η Τζον Ντο-γιόν («Secret Sunnshine») με έναν καθηλωτικό, tour de force ερμηνευτικό άθλο - μία ερμηνεία που αλλάζει ύφος, τονικότητα, θερμοκρασία, ακόμα και μέσα στο ίδιο πλάνο. Χαρούμενη, απελπισμένη, ανέμελη, πικρή, αθώα, ζηλιάρα, αφελής, πονηρή. Η προσωποποίηση της αδικίας για όσα συνέβησαν στην εργατική τάξη, αλλά και το πρόσωπο της αντίστασης, της ελπίδας ότι η ζωή συνεχίζεται. Φτάνει να αγαπιόμαστε. Υπάρχει αυτή η πιθανότητα;

Πόλυ Λυκούργου

Αναζητήστε εδώ το ωρολόγιο πρόγραμμα του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας

Το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας διεξάγεται φέτος από τις 30 Σεπτεμβρίου έως και τις 11 Οκτωβρίου. Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φεστιβάλ, στη σελίδα του στο Facebook και το Instagram.