Η Μαρία, μόνιμος κάτοικος ελληνικού νησιού, βρίσκεται στην Αθήνα, στο σπίτι της αδερφής της για το μνημόσυνο της μητέρας τους. Εκεί θα μάθει ότι είναι έγκυος και θα απομονωθεί στο εξοχικό της οικογένειας για να… συγκρουστεί ελεύθερα με τις σκέψεις, τα θέλω και τα όχι της. Η σύγκρουση θα ενταθεί όταν την εγκυμοσύνη της θα μάθει η θρησκόληπτη αδερφή της η οποία θα δει κι αυτή τον φαινομενικά τακτοποιημένο κόσμο της να καταρρέει.
Παρά το παράδοξο της εμπλοκής της θρησκείας που φέρνει ωστόσο στην ταινία κάτι βιωματικό (;) και σχετικά νέο για το ελληνικό σινεμά, το φιλμ του Νικόλα Δημητρόπουλου - πολύ μακριά από το προηγούμενο εγχειρημά του με το «Καλάβρυτα 1943» - επενδύει κυρίως στις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών του, κυρίως της Μαρίας Αποστολακέα αλλά και ως ιδανικό αντίβαρο αυτή της Μαντούς Γιαννίκου, προκειμένου να μιλήσει με τρόπο καθημερινό για τα μεγάλα θέματα της ζωής: τη μοναξιά, το θάνατο, το χρόνο που περνάει, τον τρόπο με τον οποίο συγκρουόμαστε καθημερινά πριν από την ίδια την κοινωνία με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν είναι τόσο υπαρξιακό όσο ακούγεται, ούτε τόσο πρωτότυπο όσο θα είχε νόημα.
Πάνω σε μια λιτή φόρμα που βοηθάει τον ρέοντα ρεαλισμό της ταινίας και στις πιο εσωτερικές στιγμές της μοιάζει ανεπιτήδευτη και αφοπλιστική, ο Δημητρόπουλος συσσωρεύει επίκαιρα (πολιτικά, κοινωνικά και άλλα) θέματα συζήτησης που, όμως, κάπως μοιάζουν «απλά να βρίσκονται εκεί». Φορτώνει έτσι την ιστορία του με ένα θεωρητικό περιβάλλον που δεν την βοηθάει να ανοίξει σε ένα αμιγώς κινηματογραφικό «πορτρέτο» δύο γυναικών που στην πραγματικότητα διεκδικούν το ίδιο δικαίωμα - αυτό της αυτοδιάθεσης - σε μια κοινωνία που το αρνείται πεισματικά και προσπαθεί να το περιορίσει σε κλισέ και κατεστημένες αντιλήψεις.