Ο Αρης είναι ένας νεαρός φοιτητής Ψυχολογίας, τετραπληγικός εκ γενητής, αλλά απίστευτα δυνατός: δεν έκατσε ποτέ σε καρέκλα, από μικρό παιδί (αντίθετα στις προβλέψεις των γιατρών) ορθώθηκε και κράτησε rollator - ακόμα και σήμερα το σπρώχνει πεισμωμένα από τα πάρτυ της σχολής, μέχρι την μεγάλη του αγάπη, τη θάλασσα. Τόσο η δυναμική προσωπικότητά του, όσο και η αξιέπαινη συμπεριφορά του οικογενειακού του περίγυρου που ποτέ δεν τον έκανε να αισθάνεται διαφορετικός, τον στήλωσαν να κοιτά τον κόσμο καθαρά κι ισότιμα.
Μόνο που η ενηλικίωση τον οδήγησε σε μία άδικη διαπίστωση κι ένα δίκαιο ερώτημα, που αποφάσισε να το κάνει κεντρικό άξονα της πτυχιακής του εργασίας: γιατί δεν έχει το ίδιο δικαίωμα στον έρωτα; Γιατί τα άτομα με αναπηρία δεν απολαμβάνουν ισότιμα τη σεξουαλικότητά τους, και, κυρίως, τη συντροφική οικειότητα; Γιατί σοκάρει ότι η ερωτική επιθυμία, ο πόθος για σωματική σύνδεση και ικανοποίηση, είναι ανάγκη πρώτου βαθμού και για τους ανθρώπους με αναπηρία;
Ο Σιαμάκ Ετεμάντι («Παρί») ακολουθεί με την κάμερα και την καρδιά ανοιχτή τον Αρη στην πενταετή έρευνά του, η οποία γρήγορα μεταμορφώνεται σ' ένα προσωπικό ταξίδι. Και για τους δύο. Συναντούν νεαρά ανάπηρα άτομα που δέχονται να μοιραστούν τις σκέψεις, τις αγωνίες, τις εμπειρίες τους. Αλλά και επώνυμους ΑμεΑ, όπως η stand up κωμικός Κατερίνα Βρανά, ο Γιώργος Χρηστάκης της Dagipoli Dance Co., αλλά και ο πρώτος σεξουαλικός βοηθός στην Ελλάδα Δημήτρης Ζώρζος, οι οποίο αποκαλύπτουν με αφοπλιστική ειλικρίνεια πώς βιώνουν τη συντροφικότητα ή την έλλειψή της.
Μπαίνουμε σε σπίτια, σε αίθουσες σεμιναρίων, σε θεατρικά σανίδια, στα αντίσκηνα καλοκαιρινών διακοπών - σε ποτά, καφέδες, μοιράσματα παρέων. Σταδιακά, τα.βαθιά ριζωμένα κοινωνικά ταμπού αποκαλύπτονται, οι βεβαιότητές μας κλονίζονται, διαπραγματευόμαστε σκέψεις για πρώτη φορά. Κι όλα καταλήγουν σε μία φαινομενικά απλή ερώτηση: από τι είμαστε φτιαγμένοι; Πώς και τι επιθυμούμε; Τι ερεθίζει τους νευρώνες του εγκεφάλου μας, και τι τελικά ερωτευόμαστε; Ενα ατσαλάκωτο τέλειο σώμα; Ενα όμορφο μυαλό; Μια λαμπερή προσωπικότητα - έναν άνθρωπο ολόκληρο με φως, ενέργεια, ψυχή;
«Πρώτα γεννιέσαι, μετά περπατάς, μετά ερωτεύεσαι και μετά ξεχνιέσαι» Ή, όπως αποδεικνύει η περιήγηση του ντοκιμαντέρ, μπορεί ποτέ να μην περπατάς. Αλλά πάντα ερωτεύεσαι.
Ο Ετεμάντι στην πρώτη του απόπειρα σε ταινία τεκμηρίωσης, αποδεικνύει για ακόμα μία φορά το ανθρωπιστικό του βλέμμα. Υπάρχει μία μελένια, τρυφερή ματιά στον τρόπο που κοιτά τον κόσμο κι έτσι αντιμετωπίζει και την αναπηρία. Χωρίς την παραμικρή λύπηση, αλλά με μια βαθιά, ουσιαστική ενσυναίσθηση. Τόσο η δομή των κάδρων του, όσο και το μοντάζ του, αποδεικνύουν πώς βλέπει, πώς παρατηρεί, πώς κλέβει στιγμές, αλλά και πόσο προστατεύει και πόσο σέβεται. Δεν κοιτά από ακαδημαϊκή απόσταση το ερώτημά του, τον καίει προσωπικά. Στέκεται στο πλευρό του Αρη, τον λούζει με φως, που μάς τον αποκαλύπτει σε όλη την ομορφιά του. Γιατί είναι όμορφος ο Αρης. Πολύ.
Ο διάλογος που αναπτύσσεται στο μυαλό του θεατή είναι ουσιαστικός και καίριος. Ο Ετεμάντι επιτυγχάνει να κάνει το προσωπικό, οικουμενικό. Ο κινηματογραφικός φακός γίνεται μεγεθυντικός φακός μίας ανασφάλειας που μοιραζόμαστε όλοι - είτε επειδή δεν μπορούμε να χωρέσουμε στα ιδεώδη στάνταρτς της σέξι εικόνας, είτε επειδή μεγαλώνουμε και το σώμα αλλάζει. Μπορεί να μην έχουμε εμφανείς αναπηρίες, αλλά αλίμονο κουβαλάμε τις καλά κρυμμένες δικές μας. Τολμάμε να τις απογυμνώσουμε; Είναι αποκρουστικές; Θα μας ερωτευτούν αν τις δουν; Αξίζουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε;
Ολα αυτά είναι ήδη σημαντικά και σε στιγμές βαθιά συγκινητικά. Αν κάτι δεν μας οδήγησε να ολοκληρώσουμε (pun intended), είναι ότι το ντοκιμαντέρ μοιάζει ανολοκλήρωτο. Mία τόσο θαρραλέα διείσδυση στα σημαντικά και τα ουσιαστικά, χρειαζόταν και μία εξίσου θαρραλέα απεικόνιση. Οχι από ηδονοβλεψία, ούτε από (ακόμα πιο χυδαία) περιέργεια. Αλλά γιατί η τόλμη να δείξεις καθαρά (υπάρχει μία θαμπή ποιητική σεκάνς) τον θεραπευτή πώς αγγίζει και αγγίζεται και τι αυτό προκαλεί (όταν το διηγείται είναι μαγικός) ξεκινά μία διαδικασία ορατότητας που είναι αναγκαία. Για να πάψει να σοκάρει, αλλά να γίνει «κανονικότητα». Να μην διαπραγματευόμαστε πλέον ότι η επιθυμία -στο σεξ, στην απόλαυση, στην ηδονή- είναι κοινός τόπος. Να σταματήσει να διαφέρει, να ετεροκαθορίζεται ο εν δυνάμει εραστής και σύντροφος από οτιδήποτε άλλο. Παρά μόνο από τα μοναδικά υλικά από τα οποία είναι πραγματικά φτιαγμένος.