Ας πάρουμε ένα πιο global και ηλικιακά πιο ευρύ παράδειγμα, π.χ το «Eras Tour» της Τέιλορ Σουίφτ.
Για όσους γνώριζαν ήδη τη φιλοσοφία πίσω από την εν λόγω περιοδεία, τα ρεκόρ που έσπασε και τη σημασία που είχε για τους swifties καθώς υπήρξε μήτρα για ένα δίσκο που συμπεριλήφθηκε on the road στο σόου και έναν άλλο που κυκλοφορήσε λίγο καιρό αργότερα, το «Eras Tour» υπήρξε σκέτη πόρωση, μια καθαρή απόλαυση που λειτούργησε και σε επαναληπτικές προβολές στο Disney+, μαζί με ένα δύο ακόμη specials που τρέχουν ακόμη…
Για τους υπόλοιπους ακόμη και με την περιέργεια που γεννήθηκε για το τι είναι τελικά αυτή η τόσο διάσημη περιοδεία, το ενδιαφέρον τελείωσε στο πρώτο δεύτερο τραγούδι. Αν δεν είσαι φανατικός, είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσεις ένα concert movie, ακριβώς επειδή ένα concert movie δεν είναι ντοκιμαντέρ. Φτιάχνεται με όρους concert movie, δηλαδή να δεις μια συναυλία που δεν μπόρεσες να είσαι εκεί ή αν ήσουν να την ξαναζήσεις.
Λίγες εξαιρέσεις στην ιστορία του σινεμά (το «Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» ή ακόμη και το «The Last Waltz» ήταν μερικές από αυτές) έπαιξαν υβριδικά με το είδος, ποντάροντας φυσικά στα μεγέθη που βρίσκονταν πάνω στη σκηνή.
Ο πρόλογος αυτός μας οδηγεί στο προφανές: ο μοναδικός λόγος για να δεις το «Stray Kids: Τhe dominATE Experience» - τη συναυλία των Stray Kids στο SoFi Stadium του Λος Αντζελεςτο Μάιο του 2025 είναι επειδή θες να το δεις. Εκτός από μια γενική εντύπωση που αποκομίζεις για τα οκτώ μέλη του κορεάτικου υπερ-συγκροτήματος και τη διαπίστωση ότι είναι πραγματικά πάρα πολύ διάσημοι - με εξαίρεση τους BTS που κρατάνε τα σκήπτρα, οι Stray Kids συναγωνίζονται σε πωλήσεις, μεγέθη περιοδειών και φήμης - είναι ελάχιστα αυτά που μπορεί να σε κάνουν να αντέξεις το ένα τραγούδι πίσω από το άλλο χωρίς να καταλαβαίνεις τίποτα.
Με target group τους φανατικούς του συγκροτήματος, τα concert movies δεν προκρίνουν την μετάφραση των στίχων των τραγουδιών. Αυτό στην περίπτωση π.χ της Τέιλορ Σουίφτ καλύπτεται από την αγγλική γλώσσα, ενώ εδώ τα κορεάτικα (και ελάχιστα αγγλικά που μοιάζουν σαν κορεάτικα) δεν σου δίνουν το παραμικρό clue για τις θεματικές των τραγουδιών, την όποια συναισθηματική κατάσταση των μελών του συγκροτήματος ή το σύμπαν μέσα στο οποίο ζουν και δημιουργούν.
Δεν είναι δύσκολο να μαντέψεις πως τα τραγούδια τους μιλούν για την αγάπη, το να ανήκεις κάπου και τη δύναμη της φιλίας. Ειδικά αν προσθέσει κανείς σε αυτό και τις συνεντεύξεις των μελών που διακόπτουν το set list και εξαντλούνται σε μια μάλλον παιδικο-εφηβική αντιμετώπιση του τι σημαίνει να είσαι διάσημος, μέλος ενός γκρουπ και σε διαρκή έκθεση απέναντι στους θαυμαστές σου - οι οποίοι λέγονται Stay στην περίπτωση των Stray Kids.
Πηδώντας γενιές για να φτάσουμε στην κατανόηση του φαινομένου της «k-pop» (δεν καταλάβαμε τίποτα χρόνια τώρα), θα έλεγε κανείς πως αυτή η ταινία θα μπορούσε να είναι λίγο πιο ενδιαφέρουσα - και για όσους θα την απολαύσουν, όπως ακριβώς και το ίδιο το σόου που μοιάζει επαναλαμβανόμενο τόσο σε ειδικά εφέ όσο και σε χορευτικά ή αίσθηση του χώρου. Τουλάχιστον η Τέιλορ Σουίφτ άλλαζε «eras» πιο συχνά και από τα κοστούμια της.
Εδώ και χρόνια προβάλλονται concert movies στις ελληνικές αίθουσες σε περιορισμένο αριθμό αιθουσών. Το «Stray Kids: Τhe dominATE Experience» προσομοιάζει σε μια κανονική προβολή θέλοντας προφανώς να ποντάρει στη δημοφιλία της k-pop αλλά και των ίδιων των Stray Kids στην Ελλάδα. Αυτό δεν το κάνει ωστόσο μια «ταινία» που έγινε για να τη δούμε (κι) εμείς.